Bilindiği gibi tarımsal üretim yıllın belli mevsimlerinde yoğunluk kazanır. Tarımsal üretimin yoğunlaştığı bahar ve yaz dönemlerinde tarımda mevsimlik ve gündelikçi işçiler çalıştırılır. Mevsimlik işçiler sadece topraksız köylülerden oluşmaz, az topraklı köylülerinin de ek gelir sağlama amacıyla sürdürdükleri bir uğraştır.Mevsimlik işçiler, Ege, Çukurova ve Karadeniz Bölgelerinde yoğun olarak çalışırlar. Toplam sayıları 1 milyonu aşan mevsimlik işçilerin hasadın yoğunlaştığı dönemlerde sayıları 2 milyona yaklaşmaktadır.


Mevsimlik işçilerin sosyal güvenceleri yoktur.Tarımda çalışan mevsimlik işçiler için çalışmaya gitmek de çalışmak da azaptan başka bir şey değildir. Bu süreçlerde mevsimlik kadın işçiler için hayat iyice çekilmez bir hal alır.Binlerce kürt tarim iscisi kamyonlarla kendi yasadigi topraklardan kamyonlara bindirilerek para kazanmak icin yolara düsüyorlar...Çalışacakları bölgelere sağlam ulaşabilenler için yol azabı bitmiş bu kez çalışma azabı başlamıştır. Çünkü gün doğumundan gün batımına kadar günde yaklaşık 12–13 saat güneş altında çalışmak zorundadırlar. Bu uzun çalışma süresini kısaltacak hiçbir yasal düzenleme yapılmadığı için doğal olarak yasal güvenceden de yoksundurlar.

Mevsimlik işçiler potansiyel terörist muamelesi görüyorlar.


Bütün bu olumsuz yaşamı göze alıp çalıştıkları yetmiyormuş gibi çalışmak üzere gittikleri bölgelerde istenmezler. 2. sınıf insan muamelesine tabi tutulurlar. kürt ilerinden gelen mevsimlik işçiler “potansiyel terörist” muamelesi görürler. Mevsimlik işçilerin potansiyel terörist muamelesi görmesinde yerel yöneticilerin “sevecen” olamayan yaklaşımları, her an her şeyi yapabilirler tarzı davranışları ile yerel halktan soyutlama yoluna gitmeleri bu imajı daha da güçlendirmektedir. kürt ilerinden gelen mevsimlik işçiler Batı’ya, İç Anadolu’ya ve Karadeniz’e gelmeden de doğdukları yerlerde geçimlerini sağlamaları aslında mümkündür. Ancak doğdukları ve yaşamaya çalıştıkları topraklarında süren “düşük yoğunluklu savaş” nedeniyle topraklarını işleyemiyor, hayvan yetiştiriciliği yapamıyorlar. Kendi topraklarında üretim ve yetiştiricilikten alıkonulan bu yurttaşlarımıza uygulanan kısıtlardan dolayı üretmek istedikleri halde üretememeleri nedeniyle bir ödeme devlet tarafından yapılmıyor. Yani üretici ve yetiştiricilerin belirleyicisi olmadıkları mağduru oldukları bu yoksunlaştırılmalarının karşılığında devlet telafi edici bir ödeme yapma yoluna gitmiyor. Bir de gittikleri yerlerde kölelere uygun görülen süre ve düşük ücretle çalıştırılmaları yetmiyormuş gibi potansiyel terörist muamelesi görebilmektedirler. Yerel yöneticilerin mevsimlik işçilere yönelik “ötekileştirici” tavırlarını terk etmeleri, terk etmeyenler için kovuşturma ve görevden uzaklaştırmaya varacak düzeyde yaptırımlar öngörecek yasal düzenlemeler yapılamalı,
kürt ilerinde üretebilecekken süren “düşük yoğunluklu savaş” nedeniyle üretemeyen köylülerin üretimini engelleyen olumsuzluklar, çözüme kavuşturulmalı,Mevsimlik işçiler sosyal güvenceye kavuşturulmalı...