Benim küçük melegim Jan...
Jan´na dýlêmýn

Çok haycanlýydý,yaþamýnda daha önce hiç tanýmadýðý duygularla tanýþmýþtý,yaþamýnda çok istediði bir þey gerçekleþmiti.Yapý olarak duygusal,ve her þeyi sorðulayan bir insandý.Þimdi kendi kendisiyle baþ baþa ve bu yaþadýðý yeni durumdan dolayý, kendisine sorular sormaya baþlamýþtý.Artýk evlatlarý için endiþelenen, Anneleri daha iyi anlamaya baþlýyordu, daha önce Annesi´ile yaþadýðý tartýþmalarda Annesine azda olsun haksýzlýk etiðinin farkýna varýp kendi kendine, daha önceleri hep baþkalarýna söylediði”bir insani anlamak için kendini onun yerine koyacan”sözünün ne kadar yerinde ve doðru olduðunun farkýna varýp kendine olan güvenini tazeliyordu.

Ýþinden dolayý günün sekiz saatini insanlarla geçirmek zorundaydý ,onlara yardýmcý olmaya çalýþýyor sorunlarýna cözüm arýyordu. Bundan dolayýda Ýnsanlarýn dile getirdik´lerini iyi ve samimi bir þekilde dinlenilmesinden yanaydý. Samimiyetin insan iliþkilerinde vaz geçilmez bir kavram olduðunun farkýndaydý. Geçmiþinde yaþadýðý olaylarý,hemen hemen her gün hatýrlayýp çok azda olsa keþke farklý yapsaydým, daha doðru olurdu dediðinin farkýna varýyor geleceðine daha saðlam bakýyor ve hazýrlanýyordu. Özelikle çocuklara nasýl davranýlmasý,onlara nasýl bir eðitim verilmesi konusunda araþtýrmalar yapýyor seminerlere gidiyordu.Çocuklarý çok seviyordu,onlara “kücük” muamelesi yapamýyor yetiþkin insanlarla girdiði tartýþmalarýn cidiyetini çocuklarda´da gösteriyor onlarlada ayný cidiyete tartýþýp konuþuyordu.

Belkide bundan dolayý bu kadar düsünceli ve heycanliydi,cünkü artýk kendiside yakýnda o çok sevdiði çocuklardan birine sahip olacaktý. Evet Hamileydi seviniyordu içi içine sýðmýyor fazlasýyla gelecek hakýnda düsünüyor ve kaygýlanýyordu. Cünkü yaþadýðý sistemde çocuklarýn nasýl ihmal edildiðini, Anne ve Babalar tarafýnda nasýl ezildiðini görüyor ve bizzat yaþýyordu. Ünüversiteye hazýrlandýðýnda özelikle sosyal alanda tercihlerini kulanmýþ ve bunu baþarmýs,iþ yaþamýna sosyal bir kuruluþta çocuklar ve gencelerle çalýþmaya baþlamýþtý. Bu sebepten dolayý Çocuk ve Gençlerin yaþadýðý sorunlara yabancý deðildi. Ýþte zaman gelmiþ ve kendiside bir Anne adayýydý,Bu heycaný çok karýþýk duygularla yaþýyor ve hamileliðinin ilk haftalarýnda bile belki hiçte normal olmayan kaygýlar taþýyordu. Hayat arkadýþý olarak seçtiði ve beraber çocuk yaptýklarý eþi´íle, zaman zaman bu konularda konuþur ve eþinde “çok abartýyorsun” sözlerini duyunca kendiside cidi ciddi düþünüyor, hamileliðin verdiði duygusalýkta kaynaklanýyor olabilir diye cevaplýyordu.

Düzenli olarak Dr kontrolerine gidip, çoçuðun durumu konusunda soru soruyor bilgiler alýyordu. Hamileliði ilerledikçe daha çok heycanlanýyordu. Ýkinci ayýnda baþlamýþ bebeðine günlük yazýyor ve onunla konuþuyordu.Bu yaptýklarýnýn belkide abartýlý olduðunun farkýndaydý ama duygularýna hakim olamýyordu.Yine bu perodik Dr kontrolerinde birinde doktoru dikatlý bir þekilde kendisine,” korkmanýza gerek yok,ama 20 haftalýk çocuk normalarýný göz önünde bulundurunca, çocuðunuzun az geliþmiþ olduðunu görüyorum”. Donmuþ bir vaziyete Doktoru dinliyordu,Dr,fark etmiþ olmalýký”Bu normaldir, çocuðunuz minyon tipli bir bebek olabilir ama her ihtimale karþý sizi daha donanýmlý bir kiliniðe göndermem gerekir” deyip azda olsa sakinleþtirmiþti.

Doktorda çýkarken yine hiç sevmediði taraflarýnda biri olan “en kötü ihtimaler” düþünüyor iyicene kaygýlanýyordu. Bir hafta sonra Rendevu verilmiþti kendisine, ama bu bir hafta onun için sanki bir sene gibi gelmiþti geceleri uyuyamýyordu. Ýçinde korku büyüyor ve bu korku kendisini etikisi altýna alýyordu. Eþi hep yaþamda olumlu düsündügü için kendisine kaygýlanmamasýný söylüyor,dikatýný farklý yönlere çekmeye çalýþýyordu. Bir haftalýk zaman geçmiþ ve ertesi gün kiliniðe gidip daha iyi makinalarla çocuðun durumuna bakacaktýlar. Sabahleyin yaklaþýk yüz kilometre olan kiliniðe doðru yola koyulmuþlardý yaklaþýk bir saat süren yolculuktan sonra kiliniðe vardýlar.Ýçeri girdiklerinde tarifini yapamayacaðý duygular yaþýyorlardý. Bekleme salonunda beklerken, daha önce doktorun yanýna giren bir çift kapýda aðlayarak çýktýlar. Etkilenmiþti yüreði parçalanýyor gibi oluyordu Eþi elini tutup korkma bir þey yoktur sakýn ol,þimdiöðrenecegiz,gibi sözler peþ peþe söyleyip duruyordu

Daha önce doktorun yanýnda esi´íle beraber çýkan bayan hiçkira hiçkira aðlýyordu eþi ise onu sakinleþtirmeye çalýþýyordu. Kim ne bilir ne olmuþtu bayanýn karný oldukça büyümüstü belkide doðumuna bir ay bile kalmamýþtý,ama ordaki duruma bakýlýrsa doðumu yapamýyaçak gibi görünüyordu. Çok korkunç bir bekleyiþti bir an içeri girmemek ve kötü haberleri duymamak istercesine yerinde kalktý neden artýk sýra gelmiyor diye söylendi. Tam o arada isim okundu bayan, ve bay XX lütfen içeriye girin. Yerlerinde kalkýp içeriye girdiler Dr teker teker tokalaþtýktan sonra masasýnýn yanýndaki iki sandelyeyi göstererek buyur oturun diyerek kendiside koltuðuna oturarak evet anlatýn bakalým. Doktota ne anlatacaktý,bir þey bilmiyordu bildiði tek þey bir haftadan beri korkular içinde olduðu,ve ev doktorunun “çocuðun gelismediðini, ama bununda normal olabileceðini” söylemesiydi. Kilinik Doktoru durumu anlamýþ ve kendisine odanýn içinde duran yataðý ve makinayý göstermiþti ” buyurun buraya yatýn bakalým” kalktý yerinda ve Dr,un gösterdiði yere uzandý.

Doktor oldukça büyük görüntü Monütörü olan makinayý açtý ve “ þimdi bakacaz sizlerde görebileceksiniz” demesiyle gözler monitora kitlendi. Dr oldukça kaygýlý görünüyordu bir türlü istediði görüntüyü yakalýyamýyordu, epey bir uðraþtan sonra bu iþlemde bitmiþti. Dr “yeni bir yöntemle kontrol edilmesi gerekiyor oldukça kücük” o arada çocuðun cinsiyetini öðrenmek istediklerinde sordular, dr bu soruya oldukça sinirlenmiþti ve sinirlendiðinide açýkça beli etirmiþti. Ýþte o an durumun oldukça ciddi olduðunu anlamýþlardý. Anne adayýnýn gözlerinde iki damla yaþ sýyrýlddi, eþi uzanýp silmek istedi, ama yapamadý. Dr yapýlmasý gerekli olanýn igne ile bebeðin içinde yaþadýðý suyun alýnýp, kontrol edilmesi gerektiðini, ve bununda labuatuara yolanýp sonuçlarýn beklenmesi gerektiðini söyledi. Baþka yol yoktu dr “bu iðne ile bakmanýn yüzde beste olsa riski vardýr bu riske raðmen yapmak istiyormusun” demesi formaliteden öteye bir þey deðildi. Baþkada çare yoktu, yapýlmasý gerekiyordu.
Yaptýrdýlar bebeðin durumu pekte iyi deðildi anlam veremiyordu doktor, iðneyle alýnmasý gereken þu örnekleri alýndý. Dr Anne adayýna“sonuçlarý beklemekten baþka yapabileceðimiz bir þey yok, herhangi bir aðrý felan olursa, en kýsa zamanda yakýn hastahaneye baþ vurmasý gerektiðini” söyleyerek,” sizlere iyi þeyler söylemek isterdim ama mualesef durum tehlikeli”.Anne adayý aðlayarak doktorun yanýnda ayrýldýlar,eve dönüþlerinde çok acý çekiyorlardý bütün umutlar labuvatuarda, gelen sonuçlara kalmýþtý. Cuma günüydü dolayýsýyla cumartesi eðer yetisrirlerse sizi aralar demiþti dr kendilerine yoks apazartesi.Cumartesi beklenen telefon gelmemiþti, pazartesi sabah erkende kalkýp labuvatuarý kendi arayacaðýný eþine söyledi eþide “evet doðru olanda budur ara bakalým ne diyecekler”. Telefonun baþýna geçerek numaralarý çevirdi karþýsýndakine ismini söyledikten sonra iki saniye beklemesi gerektiðini söylediler kendisine ýký saniye sonra karþýdaki ses korkulacak bir þeyin olmadýðýný söyledi. Ekleyerek yaptýðýmýz testlerde süphelendiðimiz önemli kromozanlara baktýk her þey yolunda yanlýz testin tamamýný daha beklemeniz gerekiyor deyip birazda olsa rahatlatmýþtýlar kendisini.

Koþarak Eþinin boynuna Ýnsanlah bebeðime bir þey olmaz deyip yalvarýr bir þekilde sarýldý eþide bu temenilerine katýlarak bir haftada beri söylediði sözleri yine “korkma bir þey olmaz”diye ekledi.
Günün ilerleyen saatlerinde Doktor neden böyle olumsuz bir resim çizmiþti arayýp öðrenmek istiyordu. Kýzarak bu adam insaný korkutmaktan baþka bir þey bilmiyor diye söleniyordu. Ýyi ya gerçekten beklenen telefon gelmiþ her þeyin yolunda olduðu söylenmiþti. Bu anlamda doktor boþuna bu kadar karamsarlýk yaratmýþ korkutmuþtu, bunun hesabý sorulmaylýdý. Telefonun baþýna geçti ve doktoru aradý, gelen telefonu anlatý, korkulacak bir þeyin olmadýðýný söylediler diye ekledi. Dr ise ikna olmayarak hayýr siz yinede bir yakýn doktora gidip bebeðe bir baktýrýn demesiyle yine korku salmýþtý Anne adayýnýn yüreðine.

Uzatmadan en yakýn doktora gidip baktýrmak istiyordu eþine gelirmisin diye sordu, sonra ekleyerek hayýr ben bir bayan arkadaþým var onla giderim zaten korkulacak bir þey yok deyip evde çýktý.

Gittiði doktorda bütün hayeleri yýkýldý.

Bebek yaþamýyordu artýk.

21 hafta boyunca yüreðinde taþýdýðý bebeðinin kalbi durmuþtu.

Bu yaþamý boyunca taþýyýcaðý büyük bir yaraydý artýk.

Dermaný saadece zamandý baþka bir þey bulamýyordu.

Bunun acýsýný çekti piskolojisi bozuldu.

Zaman onun için durmuþtu üç ay boyunca.

Hiç bir þeyin anlamý yoktu.

Hiç bir þey 21 hafta yüreðinde taþýdýðý bebeðini ondan ayýrmanýn acýsýný anlatamýyordu.

Aðladýðýnda yüreði parçalanýyordu.

Bir annenin içinde taþýdýðý caný,her ne sebeple olursa olsun, ondan ayýrmalarýný kabulenemedi.

Zaman, zaman, zaman.

Beþ ay sonra. Toplu halde 500 gýramda kücük çocuklarýn defin edileceði, ve bunlarýn içinde kendi çocuðununda olduðunu, isterse bu defin merasimine kendiside katýlacaðý bir davetiye aldý.
Gidecek ve beraberinde þöyle bir mektup ve kitapta mezera konulmak için uuupsürecek

“Benim kücük meleðim Jan”

Sen daha benim karnýmdayken,ve karnýmda yaþýyorken,ben Antoine de saint-exupêry´in “kücük prenz” adlý kitabýný kitapçýdan almýþtým. Ben sana bu kitaptaki hikayeyi okumaya baþlamýþtým, sen daha benimleyken (halende benimlesin,hep benimle olacan) belki karnýmdaken desem daha doðru olacak.
Bu kitabý bilinçli olarak seçtim,cünkü benim ilk okuduðum kitaptý bunu, okuduðumda bende kücücük bir çocuktum. Tam hatýrlamýyorum kim bilir? ama yaklaþýk altý veyahut yedi yaþlarýndaydým.Belkide sekiz yaþýndaydým tam olarak bilmiyorum çok kücüktüm.Sana kendimden çok þey vermek istedim,isterdim. Sana geliþik güzel birþey okumak istemiyordum,sana okuduðum kitabýn benim için anlamý vardýr.Bu kitabý elim altýnda okþarken,ayný andada seni karnýmda okþuyordum.
Benim kýzým Jan, ben seni çok seviyorum, seni hiç bir zaman unutmuyacam.Sen benim ilk çocuðumsun, benim prensesimsin.Sen saadece benim karnýmda yaþadýn 21 hafta.Bugün bu kitabý sonuna kadar okuyacam.Okuyunca seni düþündüm, düþünüyorumda baþka sana ne getirebilirim beraberimde.

Bir insani anlamak için kendimizi onun yerine koyacaðýmýz günler dileðiyle.

Bütün Annelere

Sevgi ve hüzünlerimle


Munzur Okur

--merhaba--
paylasýmýn için teþekkür ederim bir anne olarak. gerçekten yaþadýgýmýz dönemleri iyi anlatiyor.Okurken çok duygulandým anne olduktan sonra herkesin acýsýný daha çok anlýyorsunuz.her zaman söylerlerdi bir anne olda gör gerçekten çok farklý bir duygu xade herkese tattirsin bu güzelligi... ve hiçbir annenin yüregi yanmasin gerçkten tanimsizbir acidir düsünmek bile canmý sýkýyor..........


____________________
SORGULANMAYAN HAYAT YAÞAMAYA DEÐMEZ....

Seni hep o sýcak gülüþlerinle hatýrlayacaz

Yazý yazmak oldukça zor bir iþ,hele yazdýðýn konu,eðer bir þeyler anlatacaksa, birilerini tarif edecekse dahada zorlaþýyor.Eðer yazýda konunun baþkalarýný ilgilendirdiðini düsünüyorsan, o zaman senin ne düþündügün o kadar önemli deðil ilk etapta. Önemli olan baþkalarýnýn ne düsündügünü, neler his etiðini,hanki yýkýmlar yaþadýðýný, hanki acýlar çektiðini bilmelisin.Daha sonra sende bir düsünce oluþabiliyor,ve bu düsünceyi yazdýðýn konuya saðlýklý bir þekilde taþýmalýsýn iste böyle bir zorluk ve sorumluluk gerektiriyor yazmak. Ne kadar çok kiþiyi yazmak isterdim, ama yazmaya kalkýþtýðýmda hemen acabalar gelip beynime yerleþiyor.Ýnsanlarý, yazdýðýn kiþileri gerçekten yeterince anlatabiliyormusun?onlarýn neler düþündügünü anlayabiliyormusun?Kendini bir nebzede olsa karþý tarafýn yerine oturtabiliyormusun? Gibi sorular insaný düsündürmeye baþlýyor.

Ýnsan yaþamý boyunca kendini yanlýzlaþtýrmamali,çünkü dünyada milyonlarca insan yaþýyordur,bunlardan pek farklý olduðumuzu düþünemiyorum.Bu insanlarla her þeyden önce ortak özeliðimiz ve buluþtuðumuz yer insaný yürek taþýmamýzdýr.Her insanýn doðrularý farklý olabilir,her insan farklý düþünebilir, genelde yaþadýðý toplum ve koþulara baðlýdýr bir insanýn düsünce geliþimi.Dolayýsýyla malumunuz öyle bir kadersiz ve talihsiz toplumda yaþadýk ve yaþýyoruzký,artýk doðrularý bir tarafa býrakýp duygularýmýzla hareket etmek zorundayýz.Cünkü toplumumuzda hiç bir zaman kendi doðrularýmýzý söyleme fýrsatý verilmedi bizlere o halde bir dokunulmaz yanýmýz duygularýmýzdýr, bu anlamdada yazdýðým yazýlarda genelde duygusal yönlerimi irdelemeye ve onlarý doðru bir biçimde anlatmaya çalýþýyorum.

Ama buda baþlý baþýna bir beceri meselesidir,insanýn kendini tanýma meselesidir,kendini bilme meselesidir.Ne kadar duygularýmýzý anlatabiliriz,bu konuda ne kadar imkanýmýz ve fýrsatýmýz olmuþtur.Çocukluðumuzda yola çýkararak her canýmýz acýyýp aðladýðýmýzda kaç kiþi bize neden aðladýðýmýzý sorup bizi konuþmaya teþvik etmiþtir.Yaþama adým atýðýmýzda kaç kiþi neler yapacaðýmýzý bize sormuþtur,önümüzde ne kadar seçenekler vardý,ne yazýkki bunlardan hepsinden yoksunduk.Aðladýk birþey ifade etmedi, anlatmaya çalýþtýk anlaþýlmadý bizde vaz geçtik,neler düþündügümüzü oturup en yakýnýmýzda olan kiþiye anlatmaktan güclük çektik.Böyle bir gerçeklik içinde yaþadýk ve yaþýyoruz,umarým bu ilerki zamanlarda deðiþir olmasý gereken gibi olur.

Kendisini saygýyla anýyorum Mehmet uzun Ruhumun gökkuþaðý,Eserinde böyle bir belirleme yapmýþtýr bizim gerçekliðimizle ilgili.Resmi Türkiye´ye gelince,onlarda yalanlarla dolu yeni gerçeklerini,topluma kabul etirmek için her konuda ,her þeyin unutulmasýný þart koþuyorlardý.Unutkanlýk onlarýn baþarýþnin koþuluydu,unutkanlýðý gerçekleþtirmek,hafýzayý yok etmek ve günün resmi gerçeklerini ebedileþtirmek içinde geçmiþi,tarihi,gelenekleri hatýrlatabilecek her seyi,dili,kitaplarý,alfebeyi,isimleri,yapýlarý, bayramlarý,ayinleri,törenleri,müziði,dansý ,oyunlarý giyimi,akla gelecek her þeyi yasaklýyor,deðiþtiriyor,cezalandýrýyor ve yok ediyordu.
Ýçinde doðduðum büyüdügüm koþular iste bunlardi ve benim “kendim”olarak hayatýmý sürdürmeme yardýmcý olabilecek her þey bana yasakti. Evet yaný artýk biz “biz” deðildik, böyle bir gerçekliðimiz vardýr.O çok sevdiði topraðýnýn kucaðýnda þimdi rahat uyusun.

Böyle koþularda Yazýlar yazmaya çalýþýyoruz. Çoktan beri yazmak istediðim,bir arkadaþýmý,bir akrabami,bir yoldaþýmý Tuncayi düþünüyorum. Kendisini düþününce O altýn sarýsý saçlarý,gülen gözleri,ve düsünceli hali hep gözüm önünde canlanýyor.Yaþamý çok seviyordu,bunu etrafýndaki herkes rahatlýkla görebiliyordu.çocukluðunda gazte ve dergilerde maket evler promosyon diye veriliyordu ilk aklýma gelen,onun yaptýðý o maket evlerdi evin her yerine her kösesine yerleþtirmiþti.O kücük yaþlarda bile bir bilgenin sabrý,sesizliði ve sakinliði kendisinde vardý. Tuncay güldügünde gözleri gülüyor, candan gülüyordu,etrafýndaki her seyi,kücük yaþýna raðmen fark eder ve bunu sesizce deðerlendirimeye alýrdý.

Dayýmýn tek erkek evladýydý,beþ kýz kardeþinden, farklý davranýlýyordu kendisine, ama bu durum onu her zaman rahatsýz ediyordu. Kendisinde kücük kýz kardeþleriyle oyunlar oynar ,onlarla adeta bir arkadaþ oluyordu. Okula devam ediyordu liseyi bitirdikten sonra, Bolu Abant Ýzzet Baysal Üniversitesi' ni kazanmýþtý. Hafýzam beni yanýltmiyorsa 1994 yýlýnda Boluya gidip üniversteye baþlamýþtý.Ondan sonra zaten ben avrupada olduðum için iliþkimiz yoktu kendisiyle. Bir yaz izininde kendisiyle görüþmüþ ve konuþmuþtuk,Türkiyenin siyasi gidiþatý üzerine oldukça bilgilenmiþti.Kendilerine müsafir olmuþtum,gidip Pertek çarþýsýnda gezmiþtik,parkta oturup çay içmýþtýk.Aksama doðru tekrar evlerine geldik Yengem güzel yemekler yapmýþtý oturup akþam yemeðimizide yedik. Uyuma vakti geldiðinde yataklarýmýz Tuncayla ayný odada serildi,kendisiyle sabaha kadar konuþtuk düþünceleri çok radikaldý. Ben ise kendisinin bir üniverste öðrencisi olduðunu ve bunu deðerlendirmesi gerektiðini söylüyordum kendisine. Ama söylediklerim Tuncayýn üklesine ve daðlarýna olan tutkusunu engelememiþti.1994 yilinda ,Okulu býrakýp kürdistan özgürlük mücadelesi saflarýna katýlmýþtý.

Artýk bir Gerilaydý Tuncay bu haber en çok Dayým ve Yengemi derinde etkilemiþti.Gerilla demek her an sahdet haberleri demekti.Türk devleti her zamanki silahlý çözümde daha ileri gitmiþ, savaþý týrmandirmiþti.Ancak bir Anne ve bir Baba bu duygularý anlayabilir,bir yandada oðullarýyla gurur duyuyorlardý. Ben haberi aldýðýmda pekte þaþýrmamýþtým,çünkü o dönemde mücadelenin sýcaklýðý bütün üniverste gençliðini sarmalamýþtý.Artýk bizim “biz” olmamýzý engeleyen sistem parçalanmak isteniyordu bu gençlik tarafýnda.Bu heycaný bizlerde her an bütün iliklerimize kadar his ediyorduk.

Evet Tuncayda artýk bir özgürlük savaþçýsýydý,Seyit Rýzalarýn,38,lerde Türk devleti tarafýnda süngülenen hamile kadýnlarýn, öcünü almak için kendini Kürdistan daðlarýna atmýþtý.Bizler akraba ve arkadaþ olarak Tuncayýn aldýðý bu karara saygý duymaktan baþka hiç birþey edemezdik.1999 yýlýnda Bir oðlum oldu adýný Rojhat taktim çünkü Rojhat ayný zamanda Tuncayýn kod adýydý.Tuncay artýk her an aklýmdaydý Korkuyordum kaygýlanýyordum,insan hiç bir özgürlük savaþçisinin burnunun kanamasýný istemez. Günler geçti benim Rojhatim iki yaþýna girdi ve Ben dayýmlarý ziyarete gitim,dayým Rojhati sevince sanki Tuncayý seviyordu,kardeþleri Tuncayla ilgileniyor gibidiler.Yaþamýmýzda hep Böyle deðilmi? gidenleri yüreðimize gömedikmi? gelenlerin gidenlerin öcünü alacaðýný hep söylemedikmi?.Keþke öç alma kavramý hiç olmasaydý,keþke insanlar evlatlarýný kayýp etmeseydi. Yukardada belirtmiþtim evet biz böyle temeniler dile getiriyoruz ama kim dinliyorki bizleri? Ne yazýký hiç kimse,eðer dinliyor olsalardý bir 30 senelik amansýz savaþý durdurmak için çareler aranýrdý.

Evet yýl 2004,zaman 15 haziran, sabah telefonum çaldý,iþteydim çalýþýyordum bir dost, Tuncayýn sahdet haberini almýþ,doðru olup olmadýðýný bende öðrenmek istemis.Sanki yerimde donmuþtum,ve hemen birilerini armam gerekiyordu haberin doðruluðunu öðrenmem için:Telefonu elime aldým dayýmý düþündüm, ve hemen ya doðruysa, ben dayýma ne derim? O yaþlý adamýn aðlamasýna dayanabilirmiyim.Telefonu tekrar býraktým hiç bilmek istemiyordum doðruluðuna inanmak istemiyordum,ama içten içede bir gün böyle bir haber geleceðini biliyordum Doðruydu Tuncay Yine çok sevdiði Perteðin Kacarlar köyünde pusuya düþürülmüþ ve þehit edilmiþti.

Kürdistanýn her metre karesinde böyle yiðitlerin kaný akmamýþmýdýr?
Kürdistanýn her tarih sayfasýnda böyle acýlar yaþanmamýþmýdýr?
Bu bizim gerçekliðimizdir,kimlerdir bir halka bunca zulüm ve ölümleri reva görenler?
Kimlerdir kendinde bu halkýn acýlarýyla,dalga geçermiþ gibi bu halkýn evlatlarýný öldürenlerle kendi pis caný için parazlýk hakýný bulanlar?
Kimlerdir bir halkýn tarihini acýlara boðan, bu kemalist rejimi tekrar bu halkýn baþýna bela etmek isteyenler?
Bu evlatlarýný kayýp eden analar bu kendi pis canýný, 10 binlerce devrimci babayiðitlerin canýnda deðerli bulan,korkaklarý tanýyorlyar.
Bu acýlar ancak Tuncay ve arkadaþlarýnýn baðýmsýz ve birleþik kürdistan düþünceleri gerçekleþirse hafifleyecektir.
Yoksa ne üdügü beli olmayan “konfederalizm”saadece ve saadece birilerinin kendi canýný kurtarma ürünü olduðunu biliyoruz.

Sevgilerimle.

Munzur Okur

Sores arkadaþ..

Annelerin duygularýný anlamak kadar büyük bir bilgelik yoktur,dolayýsýyla bende kendi çapýmda bu duygularý anlamaya ve anlam vermeye çalýþýyorum. Ben hep þunu düþünmüþümdür bizi güclü yapan yedikelrimiz deðil,Bizi güclü yapan anelerimizin bize verdiði sevgi ve deðerdir. Bizi bilinçli yapanda okuduklarýmýz deðil anladýklarýmýzdýr.Ýnsanlarý hele anneleri anlamak bizi daha bilinçlerdirecektir diye düþünüyorum.

Cünkü dünyada insan iliþkilerinde Anne ve evlatlarý arasýndaki kadar temiz ve masum bir iliþki örneði yoktur. Bizimde bu dünyada çabalarýmýz, insan iliþkilerinin,kirlenmemesi içindir,insanlar arasýndaki temiz ve insanca iliþkilerdir.Ýþte bu iliþkileri düzgün bir temelde geliþtirmemizin gerekliliðide ilk etapta Annlerimizi anlamaktýr diye düþünüyorum.

Bu anlamda böylece bu açtýðým topikte yapabildiðim kadarýyla Annlerin acýlarýný ve sevinçlerini sizlerle paylaþmaya çalýþacam. Belki genelde acýlar olcak ama bu bizim gerçekliðimizdir ne yapalým?. Umarým artýk acýlar çekilmez. Bir an evel acýlarýn yaþanmamasý için ilgili kurumlar kuruluþlar, ve insanlar daha etkili çalýþmalar yaparlar.

Tabiki sizlerinde bu konuda düþünce ve duygularýnýzý yazmanýz beni sevindirecektir.

Þu eleþtiriniz içinde tamamen size hak veriyorum,xx yerine isim yazabilirdim, iste duygular ne bilim o anda belkide onu düþünememde kaynaklandý.

Sevgilerimle

Binlerce acýlý Anne içinde saadece Metê Xec

Yaþamýn sevilmesi ve, devam etmesi için çeliþkilerin olmasý gerekiyormuþ, bu bana böyle anlatýlmýþtý. Yýlar önce arkadaþým ve þu an saadece güzel hatýralarýmýzla hatýrlayabildiðim Kürdistan devriminin bir þehidi ve yiðit kahramaný tarafýndan. Böyle anlatmýþtý bana ve kýsmende haklý bir anlatým olduðunu yaþadýkça öðreniyorum.

Evet baþlýðýmýza dönelim,öyle bir coðrafyada geldik dünyaya,ki acýlarý,insanlýk iliklerine kadar her gün his ediyordu. Bu tabiki bilimsel olarak belki açýklanýlabilir bir durumdur nedeni? niyesinin cevaplarýda vardýr. Bir ülke´ki hep tarihinde acýlar yaþamýþ kýrýmlara uðramýþ,hep susturulmuþ idamlara uuupsürülmüs,mezarlara konulup betonlanmýþ böyle bir ülkede, böyle acýlarda yaþanacaktir. Ben “nedenini” niyesini,bir tarafa býrakarak normal bir Annenin yüreðini düþünmeye çalýþarak, aðlayan yürekleri,boynu bükük kalan sevgili,leri düþünerek,size kýsa birþeyler anlatmaya çalýþacam..


Halamdi Metamin,e Xec,
Köyde sevilen bir ailede,iyi bir Anne iyi bir,köylü kadýný iyi bir müsafir perverdi. Yerde ezilen karýncaya yüreði parçalanýyordu. Oðlunun birisi kücük yaþta geçirdiði bir hastalýktan dolayý konuþamýyordu, konuþtuðunda,da kendisine özgü bir dili vardýki bunu en iyi Annesi anlardý. Diðer bir oðlu ise öðrencilik yýlarýnda okulu býrakmýþ,yýlar önce Kürt özgürlük mücadelesine katýlan abisinin etkisiyle,yurtsever insanlarla iliþkilerini geliþtirmiþ, bu yönde konuþmalar toplantýlar sohpetlerle katýlmýþtý. Kürt halkýnýn haklý mücadelesini artýk kendi mücadelesi olarak ve bu mücadelede “bire bir savaþmaktan” baþka, her þeyin yersiz olduðuna inanarak. Köyde çýkýp beraber geldiðimiz izmirde bir anlamda beni kandýrarak býrakýp gitiði güne kadar beraberdik..

Ben ise yanlýz baþýma köye dönmüstüm,köye döndügümde önce Halam Xecê yanýma geldi oðlunu sordu, kendisine cevap veremedim.Saadece akan göz yaþlarýna baktým ve kendi kendime dünyada bir Anne,ye yapýlmýþ en büyük haksýzlýðýn,çocuklarýný sorduðunda yanlýþ cevaplarýn verilmesi olduðunu düsünerek,çok feci bir þekilde rahatsýzlanarak geçiþtirmeye çalýþýyordum.
Daha sonra niþanlýsý yanýma geldi yine cevap veremedim, “ama bereber gitiniz, nasýl haberin yok dedi” bende tartýþtýk o istanbula giti diyerek yalan söylemek zorunda kalmýþtým.

Xecê halam daha öncede bir oðlunu daðlara yolamýþtý, daha önce giden oðlunun ismi Kürdistan daðlarýna yayýlmýþtý. Ama sonra fazla sürmedi hakýndaki ölüm kararý daðlara ve kürdistana yayýldý.
Ondan dolayýda Metê Xece, diyemezdim Metê oðlun daðlarda savaþmaya giti.Hemen daha önce öðretmenliði býrakýp özgürlük mücadelesine,kuruluþ yýllarýnda katýlan oðlunu düþünüp iyicene yýkýlacaktý. Ne kadar görmek isterdi en son 20 sene önce görmüþtü, yaþlanmýþtý artýk Metê Xeci yaþlýlýðýn verdiði hastalýklar sarmýþtý. En son 20 sene önce gördügü oðlunu birileri ona Türk gaztelerinde Apo tarafýnda ölüm kararý alýndýðýný söylemiþti, ki artýk ,önce giden oðlunda umudunu kesmesede, ama konuþulan,lara baktýðýnda zaman zaman umudunu kesiyordu.

Ýkinci oðlununda daðlara gitiðini diyemezdim bu Anne için,büyük bir acý olurdu,dolayýsýyla her fýrsata yanýma gelir bana sorardý“hani nerde? neden gelmiyor? gelecek diyordun?”ve gözleri çeþme gibi akýyordu,aðlayarak ekliyordu, “niye yaþamda biz bu acýlarý çekiyoruz” allaha isyan edermiþ gibi “Xuda cima du li me wiha dikê”. Ben her defasýnda teseli etmeye çalýþýrdým,sezmiþti ama aðzý varmýyordu sorsun ,bende kesinlikle öyle birþeyin olmadýðýný bir zaman sonra geleceðini köyde niþanlýsnýn olduðunu böyle býrakýp gidemeyeceðini söyleyip biraz teseli ediyordum.

Sonra zaman geldi bende yanýnda ayrýldým, ve her fýrsatta aradým sordum durumunu, ama nafileydi yaþlýlýðý ilerlemiþ durumu hiçte iyi deðildi. Arada yaklaþýk bir sene geçti deðerli arkadaþým ve
Metê,nin çok sevdiði oðlu Ýsmet´ýn Ölüm haberini duyduk.Abisi kaç kere
Apo nun emir erleri tarafýnda delik deþik edildiðini duydum ama sanýrým oda Metê xec, yani Annesi gibi inat etmiþti ölmemeye.

Yýlar sonra yine Metê xecle kader bizi karþýlaþtirdi köye geldiðimi duymuþ hemen yanýma gelmek üzere, bastonunu alýp iki çocuk çaðýrarak çocuklarýn yardýmýyla, bende karþýladým ve Oturduk sarýldý bana. Artýk beni oðlunun ismiyle anýyor, zaman zaman “nerde kaldý ?neden gelmedi” zaman zamanda diyor “artýk ölebilirim seni gördümya allah canýmý alabilir”

Ama beni kandýrýyordu çünkü bende onu kandýrmýþtým bana öyle davranmasý bana acý veriyordu.Bana Ismet diye hitap etmesi beni korkunç derecede üzüyordu çünkü onun oðlunun yerini baþkasý alamazdý gerçek buydu. Belki benim yýlar önce doðrularý söylememem aynen bana verdiði acý gibi onada benim tutumum acý vermiþti. Aðlýyor bana Kilam söyle diyor bak “sende saz öðrendin, sana öðreti ve giti dahada gelmedi” bazen aðzýmda verecek cevap bulamadýðým için gelir Metê diyorum ama korkunç acýlar çekiyorum. Büyük oðlunun Apo tarafýnda öldürülmek istenildiðini duymuþ olmalýdýrký “benim düþmaným, benim düþmaným", bende Metê senin düþmanýn kimdir?diye sorduðumda “dijminêmin Ape” o benim oðlumu öldürmek istiyormuþ.

Ben orda Metê Xec,le kaldýðým kýsa bir kaç gün içinde Metê,ye dert ortaðý olmak istedim ama baþaramadým.Arada yýlar geçti ama halen Ölmemiþti, inat etmiþti oðul´larýný görmeden ölmeyi kendisine yasak etmiþti sanki. Oðlunun birisi kýl payý canýný kurtarýp uzaklarda sürgünlerde yaþýyor, diðeri ise þahdete ulaþti.Nasýl oldu nerde oldu bilinmiyor ,karanlýk seneryolar duyduk ama doðruluðunuda bilemiyoruz umarým birgün bütün Kürdistan þehitlerinin nasýl ve nerde þahdete ulaþtýklarý açýklanýr. Umud ediyorumki onuda benim Metê,xecin düþmaný vurdurmamýþtýr,saadece umud ediyorum. Bu evlatlarýný nice zorluklarla büyüten Annelerin en azýnda evlatlarýnýn nasýl ve nerde düþtüklerini bilme haklarý vardýr.

Yine baþa dönelim, Binlerce Anne içinde saadece Metê Xec´in acýlarýný bu yazdýðým kýsa öyküde size anlatmaya çalýþtým

Metê topraðýn bol olsun.

Saygý ve sevgilerimle

Ben terk edilmis bir köyüm

Ben neyim?
Bir hikayemiyim?
Siz biliyormusunuz?

Bakýn bilmiyorsanýz, kendimi size anlatayým:

Benmi?
Ben Hozapirim!
Adým Ermenicemidir?
Adým Kürtçemidir?
Asýrlardýr çok gelen gidenler oldu.
Ve ben halen burdayým...

Ben insanlar tarafýndan terk edilmiþ, ama kendim hiç bir zaman insanlarý terk etmemiþ bir köyüm.

Bir zamanlar içinde çocuklarýn aðaç dalarýyla yapýlan beþiklerinde uyuduðu, þu anda harebe olan evlerimin köþe taþlarýnda insan isimlerini barýndýrýyorum.

Ýnsanlarý terk etmedim, halen yaþlý ninelerin gidip üzerinde aðýtlar yaktýklarý mezarlarým var.

Bir zamanlar yanan ocaklarým ve etrafýnda anlatýlan gerçek hikayelerim var.
Zemperide meþe odunuyla yanan, etrafýnda beyaz sakallý dedelerin kaçak tütün tütürdüðü sobalarým vardý.

Daha çocukken harýl harýl akan çeþmemde su içen, bende binlerce kilometre uzaklardan, beni anlatmaya, çalýþan yüreklerim ve bu yüreði taþýyan insanlarým var.

Neler gördüm nelerrr...

Hele o büyük gözlü esmer, üzerinde güneþin ýþýnlarýyla artýk renksiz kalan kýyafetleriyle, çýplak ayaklarýyla, yaþama umutla bakan küçük yürekleri, hiçmi hiç unutmadým.

Hiç unutulurmu...

Savunmasýz çocuklarýn Anne kucaðýydým. Sokaklarýma býraktýklarý çocuklarýn nasýl kendi kendilerine büyüdüklerini görüp yaþadým.

Unutmam. Unutulmaz...

Ben sonsuz bir hikayeyim. Hikayelerin kocamanýyým. Hikayelerin içindeki hikayeyim.
Gerçeðim ve burdayým!

Daha yirmisinde býyýklarý yeni terlemiþ baba yiðitlerin topraðýma diktikleri meyve aðaçlarýný baðrýmda yaþatýyorum. Þimdi yaþlandýlar bu meyve aðaçlarý. O yirmisindeki gencecik insanlar benimle yaþlandýlar.
Ve halen karþýmda tepede bana bakan, yanlýz olmadýðýmýn tek belirtisi olan, mezarlarda yatýyorlar.

Ne kadar çok seviyorlardý beni, ne kadar çok alýþmýþtým onlara.
Ýþte zaman geçip gidiyor ben halen burdayým ve acýlar içindeyim.
Yanlýzým. Terk edilmiþim...
Yazýn kavurucu sýcaðýnda buz gibi akan çeþmemin baþýnda dizilen genç kýzlar. Kocaman ceviz agaçlarýmýn altýnda derin uykulara dalan, benden genç, sizden oldukça yaþlý dedeler.
Bir zaman çocuklarýn elma ve kiraz aðaclarýma çýktýðý, kocaman salkýmlarla kopardýðý üzüm teveklerim, þimdi artýk yoklar.

Genç kýz ve erkelerin birbirileriyle buluþtuklarý meyve bahçelerim ve þarap kýrmýzýsý yetiþen domates bostanlarým, þimdi artýk yoklar...

Bir aðacýn ufacýk bir dalý için biribirilerinin baþýný gözünü yaran, benden medeni, ama sizden yabani, kara yaðýz erkeklerim gittiler, artýk yoklar...

Üç gün, üç gece çalan davul zurnalý düðünlerle gelin olan, çiçeði burnunda, Anne adaylarý gittiler, artýk yoklar...

Yanlýzým. Burdayým!

Gelin görünki þu an çalý çýrpý ve yýkýlan evlerimin taþlarýyla dolup taþan sokaklarýmda, koþan çocuklarým, benden uzaklarda olsalarda, rüyalarýna giriyorum. Beni rüyalarýnda görüp düþler kurarken, yüzlerindeki sevgi dolu tebesümleri görünce, bütün yanlýzlýðýma ve terk edilmiþliðime raðmen, bir anlýkta olsa mutlu oluyorum.

Yanlýzým. Burdayým. Mutluyum...

Zalim ve benim yanlýzlýðýma sebep olanlarýn çirkin, ve çirkin olduðu kadar vahþi emeleri ile öldürülen genç deli kanlýlarýmýn arkasýnda yakýlan aðýtlarýn izlerini taþýyorum.

Çocukluðundan beri beni seven, benimle dertleþen, acý ve mutluluklarýna þahit olduðum yetmiþlik dedenin, yattýðý, “ben kokulu”, döþeðini toplayýp, beni býrakýp artýk dönmemek üzere gittiði aný hatýrlýyorum. Eþyalarýný bir atýn sýrtýna koyduðu ve defalarca, dönüp boþaltýðý evinin eþiðini yaþ yerine kan gelen gözleriyle, defalarca öpmesine þahit oldum.

Kafasýný iki elinin arasýna alarak, feryatlar atan ninenin acýlarýna þahit oldum.

Gittilerrrrrrrrrrr...

Gitmek zorunda kaldýlar...

Benim yaþam dolu taþýmda topraðýmda korkanlar, beni yanlýz býraktýlar. Çünkü ellerindeki silahlarla, baðrýmda yaþayan insanlara, acý çektirdiler.

Oysa ne kadar mutluydu insanlar burda benimle...

Ne kýlamlar yakýlmýþtý, bir bilseniz:

“Lê lê bukê cawres bukê.
Ezku mirim, tu tenê cuke.
Nawê gunde me xirap nekê.
Lê lê bukê cawres bukê.”

Ne kadar severlerdi beni bir bilseniz?
Ölüm döþeðinde yatanlar son nasihatlarýný benden yana söylerlerdi. Bana leke gelmesini istemezlerdi.
Evet ben onlarýn yaþam kaynaðýydým, bana minetdardýlar, onlara rýsklarýný verdim, onlarýn döktükleri tere ihanet etmedim, karþýlýðýný verdim.
Ben onlarýn her þeyidim.
Ben onlarýn yaþam öykülerini içimde yaþatan, ölümsüz bir mekaným.
Bunca yanlýzlýðýma ve terkedilmiþliðime yanmam.
Yandýðým,
bir zamanlar mutlu gördügüm insanlarýn, þimdi dünyanýn her tarafýna daðýlýp periþan olmalarýndandýr.
Yandýðým,
bir zamanlar benimle bütünleþen ve bir insanýn taþýyabileceði bütün ögeleri taþýyanlarýn,
þimdi þehir dedikleri beton yýðýnlarý arasýnda bir kaç metrekarelik daire denilen yerlere hapis olmalarýndandýr.
Yandýðým,
yetmiþlik ninlerin, dedelerin bu beton yýðýnlarý içinde her gün ýzdýrap çekmeleridir.

Konuþamaz çünkü,
dil bilmez!
Çýkýp gezemez çünkü,
yol bilmez!
Baðý yok, bahçesi yok.
Kullu yok, komþusu yok.

Ne güzel komþuluklara þahit olmuþtum.
Bir parça ekmeði biribirileriyle paylaþan çocuklarý görmüstüm.
Þinlerde, þivanlarda birbirilerine kenetlenen ve dayanýlmaz evlat acýlarýný paylaþan insanlar
görmüþtüm.

Görmüþtüm,yaþamýþtým,yaþatmýþtým.
Yaþamdým. Ben yaþatandým!

Insanlýk adýna kaynayan yüreklere yuvadým.
Insanlýk düþmanlarý tarafýndan yýkýldým, bombalandým ve yanlýz býrakýldým.

Iste ben buyum!
Filistinde uçak bombalarýnýn açtýðý çukurlarý yüreðinden taþýyan bir köyüm!
1.Helepçede Annelerin bebelerine sarýlarak can verdiði bir köyüm!
Dersimde ise Hozapirim!
Acýyým!
Hüzünüm!
Özlemim!
Hasretim!

Ben terk edilmiþ, ama sizleri her an bana dönecekmisiniz gibi umutla bekleyen bir köyüm!


Munzur Okur

Sana bel baðlayanýn aklýna yanarým.
Zaman iþte...Ne kadarda acýmasýz ve becerekli. Ne kadarda, biz insan denilen varlýklarý, kendisine muhtaç býrakmýstýr. Yaþantýmýz boyunca bize hep gerçekçi davranmýþtýr, nice acýlarýmýzý bizden almýþ, yerine hiç düþünemediðimiz þeyler koymuþtur!
 
"Bizi, kendisine ihtiyacýmýz olan zaman, yok etsin!" ...ve ediyorda...

Nice deliliklerimizi kendisinde kayýplara ve anýlara karýþtýrmýþtýr. Nice insanlar birbirilerine demiþtir, "geçer geçer, zamanla buda geçer". Nice insanlara, kelimelerin anlamsýz ve boþ olduðunu göstermiþ... ...ve susturmuþtur!

Büyük ozan Nesimi´ye dedirtmemiþmidir, "...ne aðlarsýn benim çeþmi siyahim. Buda gelir buda geçer...". Zaman iþte ne edersin? Varmýdýr bundan gerçekçi ve acýmasýz? Acýmasýz olduðu kadar haklý! Haklý olduðu kadar sevimli! Sevimli olduðu kadar acý!

Ýþte bu "zaman"!
 
Yer yüzünde kaç insan zamana karþý durabilmiþtirki? Kimse duramamýþtýr, kimse buna kafa tutamamýþtýr, o istediðini yapmýþ, istediðini insanlara yaþatmýþtýr.
 
 
Kendisine "gelecek", dedirtmiþ, kendisini insanlara sevdirtmiþ ve heyecanla bekletmiþtir!
 
Kendisine "Geçmiþ" dedirtmiþ, insanlarýn kendi kendilerini kandýrmasýný saðlamýs!
 
Birde, "An" dedirtmiþ kendisine, basitleþtirmiþ, basit iliþkilere sürdügü insanlari ve bu basitliklerle çektikleri acýyý yaþatmýþtýr!

 
Zaman iþte, ne edersin? Ne diyebilirsin? Ne yapabilirsin?

"Yaptýklarýna bir bak, ne oldu?"
 
"Unutulmadýlarmý!"

Ha, iyilik unutulmaz derler. Yaptýðýn güzel þeyler dünyada kalýr, derler. Derler ama bu güzel þeyleri kaç zavali kulanabilir? Býraktiðin iyilikler kaç insana yardým edebilmiþtir?

Nice arsýzlar! "Dün dündür, bügünde bügündür", demiþler, býraktiðin iylikleri anlamsýz ve hiç etmiþtir!

Yapýlan nice haksýzlýklarý içinde barýndýrmýþ. Nice haksýzlýða uðrayanlara acýmasýz davranýp, "geçti artýk" dedirtmiþtir.
 
Vay be zaman, sen nelere kadirmiþsin? Ýnsanlara nice anlamsýzlýklarý "zaman iþte" deyip kendini anlamlý kýldýrtmýþsýn. Nicelerini tatlý, tatlý oyalamýþ, bu dünyada günü gelir ayrýlacaklarýný unuturmuþ, sonunda büyük bir yanýlgý içine düþürüp yok etmiþsin...Nicelerinin sevdiklerini elinden alýp uuupsürmüþ, kalanlarýn elini kolunu baðlatmýþsýn.

Diyeceðim o ki, “zaman, sana bel baðlayanýn aklýna yanarým”.

Munzur Okur

Yaþanýlan zorluklarla baþa çýkmanýn ilacýdýr zaman....

Her ilaç gibi, yüksek dozda kullanmak yan etkilere neden olur...

Siz siz olun herþeyi zamana býrakmayýn...

zaman herþeyin ilacýdýr...diyerek milleti uyuturlar abi yýllardýr bu böyledir..çocuk düþer annesine gider..ANNE KOLUM ACIYO...aglama ülen zaman herþeyin ilacýdýr yoksa babana söylerim öbürünüde kýrar...TAMAM ANNE....durumlarý olur:0))).. yýllardýr görüyoruz duyuyoruz..yanlýz bunu diyosunda abi..bunu diyen adam bunu diyosunda abi YAN ETKÝLERÝ HAKKINDA Bilgide ver deilmi..yani tamam zaman herþeyin ilacýdýr dedin..bi prospektüs koy içine millet onu okusun....'''ZAMAN HERÞEYÝN ÝLACIDIR..ee...YANLIZ TANSÝYON HASTALARI KULLANMAMALI:0)))))''gibi atýyorum..yada...'''ZAMAN HERÞEYÝN ÝLACIDIR...YANLIZ ÇOCUKLARIN ULAÞAMACAI YERE KOYUN''..durumlarýda olabilir..bakýn dooru prospektüsü ben veriyorum bunu lütfen dikkatle okuyalým.'''ZAMAN HERÞEYÝN ÝLACIDIR...eee...GEÇ KALINIRSA YAN ETKÝSÝ HASARLI OLUR..haaa..''..yani geç kalma gibi bi durum doz aþýmýna benzer...zaman herþeyin ilacýdýrda kardeþim 500 senede bekleyeme artýk baba...deilmi.bekleme 300 sene yaa..düþünsene adama biri zaman herþeyin ilacýdýr diyo adam ölmüyo sýkýlmadan bekliyo 300 yaþýnda..'''''amca yaþ kaç..300...ohaa amca nasý baþardýn...VALAA ZAMAN HERÞEYÝN ÝLACIDIR SEN ÞÖYLE BEKLE DEDÝLER...BEKLÝYORUZ...:0))))))....valaa amca fazla beklemiþsin daha bekleyecekmisin peki!!:0))))).......VALAA ZAMAN HERÞEYÝN ÝLACI ÝÇÝNDE HAYATTA KALMADA VAR..nasý yani...ZAMAN ÖLÜMEDE ÇARE YANÝ..haaa....''......yani böyle bi komplikasyon geliþebilir..oyüzden abartmadan 3 dakka 5 dakka bekle abi...zaman herþeyin ilacýymýþ yok yaa....''''ZAMAN HERÞEYÝN ÝLACIDIR....YANLIZ KULLANMADAN EVVEL DOKTORUNUZLA KONUÞUN..'''..doktora baþvuranlar var abi ben gördüm yaa samimi söylüyorum adam doktordan yardým alýyo..''doktorum nasý kullanacaz bunu.....VALAA MUTLAKA BÝ KOL SAATÝ TAÞIYACAKSIN YOKSA BÝTERSÝN..HERÞEY ANLIK BÝLÝYOSUN..yapma yaa...EVÝNDE BÝLE GÖZÜN SAATTE OLACAK..doktor etme eyleme geçermi öyle vakit abi..VALA BEKLEYECEKSÝN TAM DOORU ZAMANINI BULUP KOYACAKSIN BABA.haa'''.....bunu yapanlar var..:0))))))....aman zamaný emek vererek kullanalým çünkü sen biþey yapmazsan zamandan bi b......k olmaz...


____________________
i?te geldik gidiyoruz bilinmez bi diyara...eskiden karpuzduk ?imdi d?nd?k bi h?yara...

Ölümü degil yaþamý yüceltelim





Yine bu günlerde can sýkýcý þeyler oluyor, ölüm haberleri, çürümüþlükler, beklenen umutlarýn yýkýlýþý… Açýkçasý insaný yaþama baðlayan ne varsa tehlikeye giriyor ve yavaþ yavaþ yok oluyor. Bir yandan siyasilerin ayaklarý havada gerçeklerden uzak nutuklarý, öbür yandanda generallarýn insan olmaktan uzak açýklamalarý.



Artýk her þey çok anlamsýz ve acý verici. Gerçekleri hiç bir güç gizliyemiyor. Oysaki ne çok umutlar besler olmuþtuk, insanlar ölmeyecekti, çocuklarýn yüzlerinde gülücükler, korkusuz bir þekilde oynamalarý ve hayata yeni heycanlarla girmeleri, bir bekleyiþten öteye gitmiyor. Bekleyiþler ve umut edilen barýþ ortamý her gün biraz daha yok oluyor. Bir ülke ki, bir coðrafiyaki yýllardan beri hep ateþlerle yakýlmýþ insanlarý, her türlü zulüme layýk görülmüþ.

Anneler koruduklarý çocuklarýnýn sabah evden çýkan, „akþam eve geleceklermi“, diye yürekleri parçalayýcý bekleyiþleri, artýk bizim acý gerçeklerimiz olmuþtur.



Peki nereye kadar? Kime bunlarý haykýracaðýz? Hangi kiþiye?.



Artýk kiþilerde yok karþýmýzda, bireylerde yok. Kiþileri ve bireyleri yýkýma uðratan ideolojiler, siyasi ve kör sürtüþmeler karþýmýzda duruyor. Keþke siyasiler bügün bizlere umut vaad etseydiler, etmedilermi? Çok ettiler, ama inandýrýcýlýklarýda böylece yok olup gitti. Kaç, hemen yakalayacakmýþýz gibi, yakýn olan özgürlüklerimiz, bu siyasi kiþilikler tarafýndan bize vaad edildi, nice barýþlar, ama bugün görüyoruzki, bu vaadler oldukça gerçeklerden uzak vaadlermiþ.



„Umutlar beslenmelidir, geleceðe güzel bakýlmalý ve iyimser olunmalýdýr“, deniliyor. Evet olalýmda, ama nereye kadar?. Olmadýkmý? Hatta fazlasýyla iyimser olduðumuz bügünlerde acý bir þekilde karþýmýza çýkýyor. Artýk iyimser olmak, geleceðe umutla bakmak, neredeyse insanýn insanlýk adýna yapabileceði en büyük hata olarak karþýmýza çýkýyor.



„Artýk bunu kabulenmeliyizmi“, diye kendime soruyorum. Ama kabuleneceðimiz þey öyle sýradan bir þey deðil, ölümlerdir, acýlardýr, haksýzlýklardýr, inkar ve namusuzluklardýr. Bunlarý nasýl kabulenelim?



Böyle çaresiz bir durumda olan insanlar neler yapabilirler? Belkide her þeyi kabulenmek, yarýn farklý ve yeni bir durum karýþmýza çýkarýr, diye düþünüyorum. Yýllardan beri tekrarlanan tekerlemede öteye gitmeyen sloganlar, dünyayý kurtarmalar, bügün çok açýk bir þekilde gördügümüz hayalini bile kuramadýðýmýz barýþlar, ne için söylenir olmuþtur, anlayamýyorum. Anladýðým tek þey, birileri kendi siyasi kariyerlerini, kendi güçlerini devam ettirmek için bunlarý bizlere dayatmýþtýr. Durum böyle olunca, „tamam siyasiler iþlerini yapýyorlar“ diyorum, onlar olmasý gerektiði gibi oluyorlar.

Ya biz sýradan insanlar? Biz ne yapmalýyýzki olmamýz gerektiði gibi olalým? Artýk siyaset yapmak çok basit olmuþtur, herhangi biri sabah kahvaltýda yediðini hatýrlamaz, ama bir çýrpýda dünyayý deðerlendirebiliyor. Peki bu durum çokmu sevinilecek bir durumudur? Evet bir çoðumuz „artýk herkes siyasileþmiþtir“, „bu iyidir“, diyoruz. Ama çok siyasileþmekmi gerekiyor bu coðrafýyada olanlarý ve dönen çirkeflikleri anlamak için?



Hayýr diyorum, saadece ve saadece insan olmak yeterlidir…



Dolayýsýyla hemen insanýn aklýna can alýcý ve çok acý bir soru geliyor, insanlar insani özeliklerini yetirdilermi? Sonuçta insanlardýr, bunca acýlarý çekenler. Acaba bu acýlarý bilinçli olarakmý çekiyoruz?



Artýk ölümleri över olmuþuz, ölümü yüceltir olmuþuz, ölümü yücelten bir toplumda yaþamý savunmak nerdeyse suç olmuþtur. Artýk „yazýk, insanlar ölmesin“, demek devrime ihanet olarak algýlanýyor. Ölenlere ihanet olarak algýlanýyor, dolayýsýyla ne yapmalýyýz ne söylemeliyiz, yoksa her þey çokmu anlamsýz kalýyor artýk?

Bana biraz herþeyin anlamsýz olduðu artýk anlamlý geliyor. Ozaman yapacaðýmýz iþlerin, söylediðimiz sözlerin gerçekler olmasý gerektiðini savunmamýz gerekiyor.



Gerçekleri söylemek bügüne kadar yaþananlarý karþýmýza almamýz gerektiði anlamýna gelir. Bugüne kadar olanlar sayesinde rantlar kazanan, ceplerini dolduran ve siyasi benlik kazanan insanlar ne der bu durumda? Tabiki hoþlarýna gitmeyecektir, gerçekleri söyleyenlere tarihe ihanet ettikleri anlamýný yükleyecekler. Bunu yükleselerde aslýnda tarihe ihanet, tarihin çýkmazýna düþüp, dün ile yaþamak demektir. Oysaki biz artýk dünlerimizin kan gözyaþý olduðunu biliyoruz ve bundan kurtulmak istiyoruz.



Ölümü yüceltmeyelim, her neden olursa olsun, ölen bir yaþama yüreðimiz yanmalýdýr, birer insan olarak. Ölümlerin son bulmasý için yaþamý savunmalýyýz, þimdiye kadar hiç kimse ölüme seve seve gitmemiþtir, yanlýz seve seve öldürülmüþlerdir, bunu bilince çýkarmamýz gerekiyor. Bu insanlarý seve seve öldürenlerin karþýsýnda, en az onlar kadar cesaretli olmalýyýz, diye düþünüyorum. Artýk o kadar ölümlere alýþan bir toplum oldukki, onlarca ölüm haberini aldýðýmýz anlarýn, hemen üç dakkika sonrasýnda unutur olmuþuz. Bu insanlara yakýþýr bir durum deðildir, herkes artýk olmasý gerektiði gibi olmalýdýr Siyasi siyasetini, tücar ticaretini, köylü köylülüðünü, hümanisti hümanistliðini yapmalýdýr. Bunlarý yapanlarý, (çok deðerli siyasetçilerimiz) kendi karþýlarýna alýp, günah keçisi ilan etmeli deðiller. Herkesin siyasetçi olmasý gerekmiyor, her Annenin siyasi düþünmesi gerekmiyor, her çocuk siyasi taraftar olmasý gerekmiyor, çocuk çocuk olmalýdýr, Annede Anne olmalýdýr.



Biz herkesin, her kesimin olduðu gibi olmasýný baþarabilirsek, o zaman belkide bir alternatif oluþturabiliriz. Yoksa göklere sýðdýramadýðýmýz siyasilerimize özenirsek, onlar gibi olmaya çalýþýrsak, kendimize ihanet etmiþ ve kendimizi öldürmüþüz demektir. Kendini yok eden bir karekter baþkasý olmak zorundadýr, iþte bizim coðrafýyada en göze çarpan ve tehlikeli olanda budur, biz kendimizi yok ettik ve etmeye devam ediyoruz. Biz ölümleri yüceltmekle insaný karekterimizi yok ediyoruz, biz siyaseti allayýp pularken kendi doðal insani halimizi yok ediyoruz .



Herkes yapacaðý iþi yapsin, ben kalkýp dünyayý deðiþtiremeyeceðime göre, o zaman halý hazýrda, yaþadýðýmýz dünyada mümkün olduðu kadar insanca yaþamaya bakmalýyým, bunu herkes becerebilir. Ben ajiteler çekip insanlarý peþimde sürükleyemiyeceðime göre, yanýmdaki arkadaþýma, beraber yaþadýðým aile efratlarýmla konuþmalýyým, tartýþmalýyým, bunuda herkes becerebilir. Konuþma kültürünü kendi kýþliðimizde yaratmalýyýz, ailemizde, mahallemizde ve derneðimizde. Konuþamayan bir toplum ölümü yüceltmek zorundadýr. Cünkü o ölümlerle kendisinde oluþan korkunç boþluðu doldurur durumdadýr. Eðer biz ülkesizsek, bu bizdeki eksikliktir, biz bu eksikliðimizi ölümlerle gideremeyiz. Bunun karþýsýnda olmalýyýz, sonuçta insansýz ülkeyi ne ederim ben? Her þey insanlar içindir, insanlara, dolayýsýyla, kendimize biraz deðer vermeliyiz, ucuz konuþmamalý, ucuz olmamalýyýz!



Eðer intahar edeceksekte, intaharýn güzel bir þey olduðunu çevremize kabulendirmeye çalýþmayalým, eðer zaaflarýmýz varsa bunlardan kurtulamýyorsak, bunu bilince çýkarmamýz ve bu zaaflarýmýzýn saðlýklý þeyler olduðunu savunmamalýyýz. Ölümüne sevdiðin biri için sende ölüme gidebilirsin, ama baþkasýnýn ölüme gitmemesi ihanet olmamalýdýr, o baþkasýnýn senin yaptýðýnýn yanlýþ olduðunu söyleme hakký vardýr. Bunu söylediði anda düþman ilan etmemelisin.



Yazýya baþladým ve bitiriyorum, yazýyý bir siyasetçi gibimi yazdim? Hayýr. Ben kendi çapýmda yazýlar yazan biriyim ve böylede yazdim. Siyasetçinin siyasi taraftarlarýn hoþuna gidermi, gitmezmi benim sorunum deðil. Gitmeyebilir bu gayet normaldir, eðer yaptýðýmýz bir þey herkes tarafýndan alkýþlanýyorsa, demekki tamamen hiç bir þey deðil, herþeyiz. Hiç birþey olmayan, her þey hiç olamaz!


Munzur Okur

Yasami yuceltmek ,insani on plana cikartmadan evrendeki tum yasiyan canli mekanizmalarin yasamini savunarak on plana cikartmakla bence daha genis ufka bakmis oluruz.Insani sirf on plana cikararak sirf yasami savunmak cikarcilik ve olum korkusunun one cikmasidir bence. "Cam dayanikli bir maddedir ama esnek degildir,kirilgandir.Mukaveti fazladir,yani her hangi bir guce kuvvete karsi koyabilme yetisi yuksektir.Deforme olmaz mesala egip bukemezsin de.Serttir,ancak elmasla cizilebilir.Lakin kirilgandir.Cami olusturan atomlar,cok siddetli bir gerilim altinda dengedirler.O yuzden her hangi bir noktadaki minik bir catlak,bu atomlarin birbirinden ayrilmasina neden olur ve dengedeki gerilim yuzunden catlak ilerler,domino etkisi gibi.Iste mukavemeti yuksek,sert ama kirilgan insanlarda camin tuzla buz olmasina benzer sekilde geri donussuz bir dagilma riski tasirlar temel cekirdek yuzunden.Zayif olsa bile esnek bir kisilige sahip insanlar ise,sarsilma yasarlarsa bile eski haline donubilme esnekligi vardir" Yuceltigimiz eger insansa merkeze onu koyarsak devamli yanilgi ve hayal kirikligina ugrariz cunku hata yapan ve yok edende odur,dusunceyi,felsefeyide ureten odur.Gucu elinde tutan odur hic bir zaman tarafsiz hic bir zaman konuya objektif yaklasmaz.En ahlaksiz insan bile oteriter olmasi gereken bir role sokuldugunda kisiligine inanclarina gore degil konumuna gore hareket eder gucun karsisinda oteritenin karsisinda duramaz.Kisileri yuceltmek onlari dokunulmaz yapmak insanin kendine yaptigi en buyuk zarardir ,bakin tarihe orneklerini gorebilirsiniz.Tarihe baktigimizda yasami one cikaran cok filozof gorebiliriz,Platon,Aristotles,Kant bunlardan bazilaridir.Bunlarin karsiti olan dusunurlerde gorebiliriz olumu savunan intahari savunan Monteigne,Hume,Nietzsehe gibileri sonucta iki tarafta insan.Munzur arkadasinda yazisinda belittigi gibi ideolejilerin esiri olmayalim,degiskendir ve bakin coguda tarih boyunca yasama ve insanliga cok buyuk zararlar vermistir.Yasam en guzelidir ve gercektir.Eski Yunan filozofu Epikurus un dedigi gibi olumden korkmak anlamsizdir,cunku yasadigimiz surece olum yoktur,olum geldiginde ise biz artik yokuz.Tesekurler.

Yaþanmýþlýklarý kurcalamayý severim.

Bir insanýn yaþadýklarýný, yasayarak çektiði acýlarý,ve yaþadýðý mutluluklarý öðrenmek onlar üzerinde düþünmek bana gizli bir haz veriyor. Belkide bu insanlarýn yaþamlarýný merak etmemin nedeni, mükemel bir yaþam varmýdýr ?

Varsa nasýldýr?

Gibi sorulara cevap bulmaya çalýþmamdir, halbuki çok iyi biliyorumki yaþadýðýmýz dünyada “bir yaþam “ saadece kücük bir virgüldür.
Dogamýzýn bir canlýlar dünyasý olduðunu kabulenerek yola çýktýðýmda-ki bu böyledir,o zaman kendi yaþamýmýnda doðada saadece bir nokta olduðunu kabuleniyor ve bilincime çýkarýyorum. Belkide bir nokta olarak algýladýðým yaþamýmý büyütmeye çalýþmamda kaynaklanýyor, baþkalarýnýn yaþamýþlýklarýný merak etmem.

Çünkü insanlarýn duygusal olarak yüreklerinin pek farklý olduðuna inanan biri deðilim. Saadece yaþam þartlarýnýn insanlarý farklý yaptýðýndan yola çýkýyorum. Dolayýsýyla kendimi yanlýzlaþtýrmak istemiyorum, yaþadýðým açýlarý , mutluluklarý sanki bir tek ben yaþamýþým gibi algýlamýyorum, eðer bunlarý bir ben yaþamýþým gibi algýlarsam ,kendimi yanlýzlaþtirdiðim hisine kapýlýyorum. Yanlýz olmanýn çok güzel bir þey olmadýðýna inanýyorum, yanlýz olmak bir anlamda bana sanki baþkalarýný anlamamak gibi geliyor,baþkalarýna kendini anlatamamak gibi geliyor.
Yaþam ve yaþanmýþlýklarý irdeleyen, araþtýran, yorumlayan binlerce yazý okumuþuzdur,böylesine sihirli böylesine üzerinde kafa yorulan “yasam” nedir?

Hatta dahada ileriye giderek birilerinin çýkýp kendi dünyamýzda ve doðamýzda bir nokta kadar olan yaþamýný görmeden ,baþka insanlara yaþamýn nasýl olmasý gerektiði yönünde açýklamalar yapmasý , kendi yaþam anlayýsýný baþkalarýna dayatmasý, her zaman benim tahmül sýnýrlarýmý zorlamýþtýr.

Kim ne hakla bir baþkasýna kendi yaþamýnýn onunkisinde daha iyi olduðunu söyleyebilir?

Bunu böyle algýlayan ve kendi yaþamýnýn baþkasýnýnkinden daha mükemel olduðunu idia eden birinin yaþamýn farkýnda olduðunu, yaþamý bildiðini ve yaþadýðýný diyebilirmiyiz?

Ben hayýr diyorum.


Ýnsan kendisini ekonomik doðrultda olsun, týbbi doðrultuda olsun teknik yönden bilgiyle donatabilir, bu normal ve mümkün olabilir ama yaþamýn nasýl olmasý noktasýnda, saadece kendisini yönlendirecek bilgilerden daha ileriye giderek baþkalarýnada “mükemel yaþamýn” reçetesinin kendisinde olduðunu söylemesi insanlýk adýna bir yüzsüzlüktür bana göre.
Bu yüzsüzlük dediðim durum yaþadýðým toplum içinda oldukça derin ve yaygýndýr.

Toplumumuzda kendimiz dýþýnda baþkasýnýn yaptýðý “ben böyle yaþarým” yaþama tercihine saygý duymamýz ancak deyim yerindeyse ayýya dayý demek zorunda olduðumuz keþitler dýþýnda mümkün deðildir. Normal yaþam koþullarýnda kendimizi kandýrmayý çok severiz, yaþadýðýmýz yaþamýn her zaman baþkalarýnýnkinde daha iyi olduðuna kendimizi inandýrýr ve öyle davranýrýz. Oysaki yukardada

belirtiðim gibi her insnain kendine özgü yaþam þartlarý vardýr ve olmalýdýrda doðru olanýnda bu olmasý gerektiðine inanýyorum.

Aslýnda benim bu yazýya baþladýðýmda düsüncem burda yazdýklarýmdan daha farklý bir þeyler yazmaktý nedendir bilmem ama bu noktaya kaydým. Çokta kötü olduðunu sanmýyorum sonuçta insan kendinden yola çýkarak deðerlendirmeler yapmalý demek bu yazdýklarým beni ilgilendiren noktalardýr.

Çoðu zaman yaþamýmda bir þeylerin eksik olduðunu düsünür ve bunun ne olduðu konusunda kafa yormama raðmen bir sonuca varamýyorum. Bu bir sonuca varamamak bu eksikliðin ne olduðu konusunda kesin bir noktaya varamamak insana gizli bir acý yaþatýyor. Belki bu sizlerdede böyledir,belkide bu düsünce normaldir,yoksa yaþamýmýzda her þeyin tamýtamýna yürüdügü hisine kapýlýrsak bu nokta yaþamýmýzýn durduðu anlamýna gelmezmi?


Hem yaþam her zaman bizim yaþam adýna ektiklerimizi bize geri veriyor, bu noktada eðer yaþamýmýzda rahatsýz olmuyorsak, rahatsýz olmaktan korkuyorsak, o zaman rahati ve rahatsýzlýðýda biraz zor yakalarýz diye düsünüyorum. Daha çok gençken hatta çocuk yaþlarýmdayken bir duvar yazýsý okumuþtum, beni çok düsündürmüstü “rahatsýz olmayan insanlardan rahatsýz oluyorum”. Bu yazýyý elime kalem aldýðýmda hiç farkýna varmadan önümdeki kaðýtlara yazarken kendimi yakalardým.
Düsünürken kendi kendime ne kadar doðru bir belirleme olduðunu ve kendi kendime his etiðim rahatsýzlýklarýnda normal bir insaný hal olduðunu kabulenirdim ve kabulenmiþimde.

Sonuçta sunu söyleyerek bitirmek istiyorum.

Yaþama, yaþamý anlamak için bana verdiði bütün acýlar için minettarým, desem yazýmýnda özetini yapmýþ olurum.

Sevgilerimle

Munzur Okur

Merhaba...

dün okumusdum, evelsi günde okumusdum, bundan bir hafta, bir ay, bir yil önceside okumusdum...

dün okudugumda, basdaki Munzurrojhat arkadasin bu bölümde yazdigini okumusdum... ve bugün son yazdigi yaziyi okudum...

ve dün gibi buralara bir kadin olarak, birseyler birakmak istedim, yazmak istedim... ama cesur olamadim... nedenmi? ... cok duygulandim... ve o duygularimla yazi yazmaya basladim...iste gönderemedim...

Kim bilir? Belki bunuda gönderemicegim...

Munzurrojhat basda sana bir kadin olarak... kadinlarin acilarini, yasamlarini anlattigin icin... andigin icin tesekür etmek istiyorum... evet

Ve ayni anda kendim ve tüm kadinlara bir soruyu sormak istiyorum: Neden yine bir erkek bizim duygularimizi, bizi, kendimizi anlatmaya muhtaciz?

Bu soruyu düsündügümde ve buralara yazdigimda, dünkü burdaki halimi düsünmeliyim... ve sanki kendim o korkumla cevabin bir parcasini verdim...

Neyse... söylemek hic iyi olmuyor... bunu kendimde cok iyi biliyorum...

Yazi ve anlatma sekilin cok güzel, net ve anlayislidir... insan cok severek okuyor... yasamin icinden... insancil... acik... elestirililerle... düsündürebilecek bir sekille... ve su an aklima gelmiyenlerle...

Devam et!

Bense, tesekür ediyorum... ve daha cok okumak istiyorum...

adýn adýmýz oldu
andýn andýmýz
yolun yolumuz oldu
yolundayýz
odtü’ye silinmez bir biçimde “devrim” yazdýlar


1968 yýlýydý. odtü öðrencisi dört kiþi, hüseyin inan, taylan özgür, alpaslan özdoðan ve mustafa yalçýner, o heyecaný odtü stadyumunda yazýya döktüler… gece yarýsýndan sabaha dek uðraþarak kocaman harflerle devrim yazdýlar stadyumun oturulacak kesimine. o gece, o dört genç insan düþlerini, özlemlerini yansýtýyorlardý o yazýyla, sanki yarýna dair programlarýydý yazdýklarý, sanki söz veriyorlardý kendilerine ve yazýyý okuyacak herkese ve sanki yakýnda kuracaklarý örgütün, thko’nun, kuruluþ nedenini yazýyorlardý stadyuma. [1]

iran þahý ile barzani’nin fotoðraflarý yan yana

taylan 1968 yýlýnda hüseyin inan ve ibrahim seven’in de aralarýnda bulunduðu bir grupla iran sýnýrýndan molla barzani’nin tarafýna geçmiþti. henüz kimse el fetih’e gitmemiþti. onlarýn amaçlarý da gerilla eðitimi almaktý. iran’a giderken kýlavuzluk etmesi için van’ýn özalp ilçesindeki anzaflýoðlu aþiretinden olan halamýzýn kocasýnýn yanýna uðramýþlar. eniþtem ve oðlu grubun sýnýrý geçmesine yardýmcý olmuþ. ancak taylan, “geri dönebiliriz, bizi bir gün bekleyin” diye tembih etmiþ ve gerçekten de ertesi gün geri dönmüþler. taylan eniþteme, “barzani hareketi, cia patentli. aklýnýzý baþýnýza alýn. iran þahý ile barzani’nin fotoðraflarý her yerde yan yana duruyor” demiþ. taylan’ýn hedef haline gelmesinin nedeni barzani hareketinin abd iliþkilerini açýklamasý diye düþünüyorum. uður mumcu da böyle düþünüyordu. [2]

komer’in arabasý yakýldý

komer, kendisine yöneltilen protesto gösterilerini ciddiye almadýðýný göstermek veya protestonun ciddiyetini test etmek üzere odtü öðrencilerinin þaþkýn bakýþlarý arasýnda 1969 model ‘cadillac’ marka, siyah renkli, 06 ca 001 plakalý makam otomobiliyle, 6 ocak 1969 pazartesi günü, saat 12.30′da odtü’ye geldi. gözlerine inanamayan, gökte aradýklarý komer’i yerde bulan öðrenciler ilk þaþkýnlýklarý geçer geçmez bu inanýlmaz olayý tüm kampusa duyurdular.

komer’in otomobilini ilk olarak, rektörlüðün hemen yanýnda ve karþýsýnda olan kantin, kütüphane ve kimya laboratuvarýnda bulunan öðrenciler fark etti mustafa yalçýner , komer’in odtü’ye geldiðini arkadaþlarýna haber vermek için yurtlara koþtururken, mimarlýk fakültesi üçüncü sýnýf öðrencisi hamid yakup isimli iranlý bir öðrenci de, odtü sfk’ye giderek, arkadaþlarýna seslendi: ”haberiniz var mý? komer’in otomobili rektörlüðün önünde”. sinan cemgil, hüseyin inan, irfan uçar, halil çelimli, yusuf aslan, tuncay çelen, mehmet akýn atauz, ibrahim seven, ulaþ bardakçý, mete ertekin, sait big, serdar haybat, mustafa taylan özgür ve birkaç öðrenci, hýzla olay yerine gittiler. birkaç öðrenci, odtü rektörlük binasý önünde parketmiþ abd büyükelçisinin makam otomobilinin yanýna gelerek þoför nidai cemal ‘den, kapý ve kontak anahtarlarýný istedi. þoför, anahtarlarý vermedi. bunun üzerine öðrenciler arabayý taþa tutttular ve ‘çimlere basmayýnýz’ yazýlý demirleri sökerek arabanýn camlarýný kýrmaya baþladýlar. rektör kurdaþ ile odtü öðrenci birliði baþkaný iskender odabaþýoðlu , bu arada, öðrencilerin arasýna karýþarak eylemcileri engellemeye çalýþtý. rektör kurdaþ’ýn uzaklaþmasýndan sonra sinan cemgil, hüseyin inan, akýn atauz, ibrahim seven, halil çelimli, tuncay çelen, irfan uçar, ulaþ bardakçý, yusuf aslan, mustafa taylan özgür, komer’in otomobilini ilkönce tutarak sallamaya ve sarsmaya baþladýlar. komer’in otomobilini sarsan ve sallamaya çalýþan öðrenciler, sonra havaya kaldýrarak devirmek için bir süre uðraþtýlar. fakat otomobil çok aðýr olduðu için deviremediler. civardan bulunan bir çelik boruyu, manivela gibi kullanarak komer’in otomobilini ilkönce yan, sonra ters çevirdiler. ters çevrilen otomobilin benzin deposundan benzin akmaya baþladý. hüseyin inan, sinan’ýn boynundaki kaþkolu alarak; ters çevrilmiþ ve benzin akýtan otomobilin benzin deposunun kapaðýný açar ve kaþkolu deponun içine sarkýttý. benzin emdirdiði kýrmýzý siyah çizgili uzun kaþkolu otomobilin deðiþik yerlerine vurarak, otomobili, benzinle buladý. ve kibriti çaktý. otomobili söndürmek için gelen itfaiye öðrencilerin engeliyle karþýlaþtý. ateþ alan otomobilin etrafýnda toplanan binlerce odtü’lü amerikan emperyalizmini ve komer’i ve komer’in odtü’ye gelmesine izin veren rektör kurdaþ’ý saatlerce protesto ettiler. [3]

devrimci dayanýþma için

odtü öðrenci birliði’yle beraber istanbul üniversitesi talebe birliði’ni (iütb) ele geçirmek amacýyla, ankara ve istanbul’dan devrimci gençler, kongre için çaba gösterir. iütb kongresi 25 aðustos 1969 günü açýlýr. fakat çýkan anlaþmazlýklar nedeniyle kongre, 13 eylül gününe ertelenir. iütb kongresinde arkadaþlarýna destek olmak amacýyla odtü ve ankara üniversitesine baðlý bir grup devrimci genç, istanbul’a gelmeye karar verir.

gidip dönmemek, gelip görmemek var

mustafa taylan özgür, istanbul’a gelmeden bir gün önce, sinan cemgil, hüseyin inan ve alpaslan özdoðan ile odtü yurtlarýnda otururken sinan cemgil’in, ”taylan, istanbul’a gidiyorsun. gel bir fotoðraf çektirelim. bir iþ olur. hiç olmazsa hatýra kalsýn” isteðiyle, dördü birden fotoðraf çektirir. sinan’ýn hanýmý þirin o sýra hamiledir. taylan da sinan’a ”gidip dönmemek, gelip görmemek var. çocuðun doðduðu zaman kýz da olsa, erkek de olsa ismini taylan koy” der. daha sonra sinan, doðan çocuðunun ismini taylan koyar.

kongreye hazýrlýk

odtü öðrenci birliði divan baþkaný münir ramazan aktolga, mustafa taylan özgür, mehmet sait kozacýoðlu, mustafa yalçýner, alpaslan özdoðan, halil çelimli, hüseyin inan, þükrü ýþýk, tuncer sümer, yusuf aslan, fehmi erbaþ, ruhi koç, ilhami aras ve deniz gezmiþ basta olmak üzere ankara üniversitesi ve odtü’ye baðlý bir grup devrimci öðrenci, otobüsle istanbul’a gelir. gelen örgencilerin hemen hepsi silahlýdýr.

ankara’dan gelen örgenciler, itü gümüþsuyu yurdu’nda kalýr. ankara’dan gelenler arasýnda çýkan bir anlaþmazlýk nedeniyle hüseyin inan, þükrü ýþýk, yusuf aslan, mustafa yalçýner, halil çelimli ve alpaslan özdoðan, ankara’ya geri döner.

ölüm adýn kalleþ olsun

iütb kongresi, 23 eylül 1969 salý günü, istanbul üniversitesi merkez binada baþlar. saðcýlarýn adayý atilla kýlýçoðlu, solcularýn adayý þuayip dilmen’dir. iki grup da hazýrlýklý gelmiþtir. ankara’dan gelen mehmet sait kozacýoðlu, yanýnda mustafa taylan özgür olduðu bir sýrada merkez bahçede silahýný çekerek bir kaç el ateþ eder. sait kozacýoðlu polis tarafýndan yakalanarak gözaltýna alýnýr. mustafa taylan özgür ise polisten kaçmak isterken beyazýt meydaný’nda silahla vurularak öldürülür.

matem tutmayacaðýz, mersiyeler düzmeyeceðiz

24 eylül 1969 çarþamba günü sabah saat 10.00′da atatürk anýtý’nýn önünde toplanan öðrenciler, önce istiklal marþýný söyledikten sonra mustafa taylan özgür için iki dakikalýk saygý durusunda bulunur. bu sýrada odtü rektörlük damýna yerleþtirilen siren 2 dakika çalýnýr. atatürk anýtý önünde toplanan kalabalýða, polis tarafýndan aranan sinan cemgil, hitap ederek þunlarý söyler:

“bir devrimci kardeþimiz polis kurþunu ile kahpece öldürülmüþtür. devrimci þehitlerin matemini tutacak zamanýmýz yoktur. devrimcilerin postunu ucuza satmayacaðýz. gün gelecek türkiye’nin baðýmsýzlýðý ve kurtuluþu için gerekirse hepimiz vurulacaðýz. bunlar bizi korkutmuyor, üzmüyor ancak kinimiz bileniyor. taylan özgür’ün ardýndan matem tutmayacaðýz, mersiyeler düzmeyeceðiz. o, 24 saatini devrime adamýþ bir kiþiydi. yapýlacak çok iþlerimiz vardýr, ikinci kurtuluþ savaþýnýn ilk kurþunlanan devrimcilerinden sonra bizler de düþebiliriz, bunu korku deðil varacaðýmýz þerefli bir nokta olarak kabul ediyoruz. taylan, komer‘in arabasýný yakarak devrim için ilk kývýlcýmý atmýþtý. bu kývýlcým devam ettirilecektir. türkiye’de cia artýk bir adam temizleme kampanyasý açmýþtýr. yýlmýyoruz, korkmuyoruz.” [4]

faili meçhul

lisan çakýcý adlý bir polis memuru

cinayetin faili olarak önce lisan çakýcý adýnda bir polis memurunun adý geçer. Hakkýnda dava açýlýr.

lisan çakýcý; katil miydi, deðil miydi? bu adam gerçekten taylan’ýn vurulduðu sýrada orada olan bir kiþi, katili de tanýdýðýndan eminim. ve bu adam sürekli kollandý. adamýn polislikten atýldýðý söylendi, adamý kumkapý temizlik iþlerinde personel þefi olarak gördük. temizlik iþleri þefliði yapamaz dedik. çünkü, akli dengesi yerinde mi deðil mi diye adamý bakýrköy’e yatýrmýþlardý dava sürerken. daha sonra sarýyer itfaiye memuru yaptýlar. yani sürekli kolladýlar bu adamý. [5]

anneannemi hep aðlattýnýz

bu yaþananlarý, yaþanmýþlýklarý oðlumuz sinan taylan kýyýcý derledi ve yayýma hazýr vaziyete getirmeye çalýþýyor. istanbul 5. aðýr ceza mahkemesinde yargýlanan polis memuru lisan çakýcý’yý daha 4 yaþýnda tanýmýþtý. o minicik çocuðun anneannesini aðlatanlara isyanýný dile getirmesi bile olay olmuþtu. sanýk, “tehdit ediliyorum” diye mahkeme baþkanýna þikâyet ettiðinde, tehdit edenin o minicik çocuk olduðu anlaþýlýnca ve ne söylediði mahkeme baþkanýnca sorulunca, verilen cevap aziz nesinlik idi: “anneannemi aðlatan pis katiller…” [6]

bir meçhul üsteðmen

90 yýlýnda, talan turhan’ýn gazeteciler cemiyeti lokali’nde yaptýðý bir basýn toplantýsýnda, taylan’ýn katilinin, 1969′da üsteðmen olan ve 1990 yýlýnda da halen görevde olan üst düzey bir generalin olduðunu öðrendik. daha önce bilindiði gibi lisan çakýcý adlý bir polis memuru yakalandý, yargýlandý. ama bu adam, türkiye’de kendisini ’sol’cuyum diye adlandýran bazý insanlarýn yapmadýklarý tanýklýklar sayesinde beraat etti. ve sonuçta taylan’ýn dosyasý ‘faili meçhullere’ katýldý. ama bu dosya, ‘90 yýlýndan itibaren faili bilinen konumunda. ve 17 yýldýr, talan turhan bu üst düzey generalin ismini açýklamýyor. biz talat turhan’ý bu konuda zorladýðýmýz zaman bize, “ben, dosyayý 1978 yýlýnda h. fehmi güneþ’e teslim ettim” diyor. ve tanýk da gösteriyor; turhan, “dosyayý fehmi güneþ’e verdiðim sýrada odada uður mumcu, ertuðrul günay ve deniz baykal da vardý. ben üsteðmenin kim olduðunu bildiren dosyayý teslim ettim, ben görevimi yaptým” dedi. bununla ilgili hiçbir dava açýlmadý. 17 yýldýr biz bu üst düzey generalin kim olduðunu soruyoruz. genelkurmay baþkanlýðýna, meclis baþkanlýðý’na her yere baþ vurular yaptýk, bir sonuç alamadýk. yani, faili meçhul deðil, bu katliamýn faili biliniyor, diðerleri gibi. talat turhan’ýn “çeteleþme” kitabýnda da bu bölümü anlatan sayfalarýnda aynen þöyle geçiyor, “devlet cinayet iþlemiþtir.” harp okulundan ‘64-’65 mezunu olan ve ‘90 yýlýnda üst düzey general olan bütün herkes benim gözümde zanlýdýr. bu kadar açýktýr. burada bir düðümü çözdük aslýnda. ve benim amacým, sadece kardeþimin katilini bulmak deðil. bir delil bulduk ve bu delilin ucunda da belki diðer faili meçhullere de ulaþacaðýz. [7]

bir de komiser mehmet çýktý ortaya

cinayet tarihinde 11 yaþýnda bir çocuk olan bir baþka tanýk, tam da bu herc ü merç içinde ortaya çýkýp “hayýr” dedi, “katil ne lisan çakýcý ne bir üsteðmen, katil komþumuz komiser mehmet!”

kadir akýn, katilin bir polis olduðunu, bu kiþiyi emniyet arþivinden teþhis edebileceðini söyledi. akýn, cinayeti 11 yaþýnda iken annesiyle birlikte pencereden izlediðini belirtti, “taylan özgür`ün üzerinde kýrmýzý bir tiþört vardý. yenikapý`ya inen mithatpaþa caddesi`ne girdiðini gördüm, 100-150 metre koþtu. arkasýndan eli silahlý koþan adamý da gördüm. taylan özgür dolmuþ duraðýna kadar koþtu. dolmuþa çarpýnca yere düþtü, arkasýndan onu silahla kovalayan kiþi geldi. taylan yerdeyken ve hareketsiz yatarken tek el ateþ etti” dedi.

akýn, cinayetten kýsa bir süre sonra olay yerine “toplum polisi”nin geldiðini belirtti, özgür`ü vuran kiþinin bu polislerle bir süre görüþtükten sonra, yürüyerek gözden kaybolduðunu dile getirdi. akýn, anlatýmlarýný þöyle sürdürdü: “1973-1974 yýllarý arasýnda özgür`ün katiliyle yeniden karþýlaþtým. bir gün alt katýmýzda oturan bir teyzenin evine hýrsýz girmiþti. hýrsýzlýktan sonra eve bir grup polis geldi. ekibin baþýndaki kiþiyi görür görmez tanýdým. o kiþi taylan özgür`ün katiliydi. hemen anneme gösterdim. annem de bunu teyit etti. babamla da konuþtuk. babam o adamý tanýyordu. çünkü o komiserin gittiði kahveye gidiyordu. babama o polisin adýný sorduðumda bana ‘komiser mehmet. bir süredir yurtdýþýnda görevliydi, þimdi geldi’ dedi.” [8] (ayrýca bakýnýz ve dinleyiniz: [9])

talat turhan çark ediyor

kadir akýn’ýn bu açýklamasý, talat turhan’a bir manevra alaný verdi ve turhan çark ederek þunlarý söyledi:

üsteðmen iddiasýnýn sahibi emekli yarbay talat turhan, bu tanýklýk üzerine kadir akýn`ýn babasý fahrettin akýn`ýn üsteðmen meselesini kendisine 1977 yýlýnda, hapishaneden çýktýktan sonra sarhoþken anlattýðýný belirtti, fahrettin akýn`ýn “komiser” yerine yanlýþlýkla “üsteðmen” demiþ olabileceðini kaydetti. [10]


____________________
''Kuru duayý býrak, aðaç isteyen tohum eker"

Yaþam yücedir
Bu günlerde, Epiktetüsü´n her þeyin gitmesi gerektiði gibi gittiðini bilmeyi öðrenin“ sözünü düþünüyorum.

Ve kendimi sakinleþtirmek için tamam diyorum „demek böyle olmasý gerekiyormuþ, ve böyle olmuþ „ ama yinede rahat olamýyorum. Yukarda söz konusu etiðim deyime karþý, içimde sorular uyanýyor,neden böyle olamsý gerekiyorduki? Neden bunca acýlarýn çekilmesi gerekiyorduki? Ve neden,niye diye gelen sorularýn, ardý arkasý kesilmiyor bir türlü.

Tamda burda hiç sevmediðim siyaset,politika ve ideolojiler gelip imdadýma yetiþiyorlar, bir sürü insanlýðýn duygularýnda uzak cevaplar buluyorlar benim bitmeyen niyelerime ve neden diye sorduðum sorulara. Ama bu ideolojik cevaplarý ,siyasi cevaplarý benimseyecek kadar kendi doðal insanlýðýmda uzaklaþmadýðýmý görüyor ve acý çekmeye ve neden diye sorduðum sorulara devam ediyorum.

Neden gencecik yaþta, yaþamý fiziki olarak insanlýk katilleri tarafýnda yok edilen bir devrimciye, Can Yücel „çocuk sana acýyorsam anam avradým olsun“ diyebiliyor? Bu yaklaþým nasýl bir insaný yaklaþýmdýr? Ýnsan insansa nasýl böyle, haksýz yere yaþamý elinde alýnmýþ bir insana acýmaz? Yine birileri bana insandan daha deðer verdikleri ideolojilerle bunu açýklayacaktýr kesin, böyle insanlarýn çokça olduðununda farkýndayým, ama bu tür yaklaþýmlarý þidetle red ediyor ve böyle olmamalýdýr diyor acý his ediyorum, çünkü insaným.

Bir anne baba nasýl „vatan sað olsun bir oðlum giti, torunumu büyütüyorum,oda vatana kurban olsun“ diyebiliyor? Her ne sebeple olursa olsun genç yaþta vücuduna bombalar baðlayarak ,kendisini havaya uçurarak bedenini lime lime eden birine nasýl acýmayýz “o bir kahramandý yapmasý gerekeni yaptý deriz” ve ölümü kutsar ve yüceltiriz. Ölümün yüceltildiði bir ortamda ,bir ülkede, yaþamý savunduðumuzu nasýl söyleyebiliyoruz?

Ben bu sorulara ve bu çeliþkilere nasýl „demek böyle olmasý gerekiyormuþki olmuþ diyebilirim.“
Hayýr hiç bir neden kabul edemiyorum, bir insanýn yaþamýný sonlandýrmasý için, hiç bir neden yeterli deðildir, ve yeterlide olmamasý gerekir. Eðer insaný ve insanýn yaþam hakýný kutsuyorsak o zaman hiç bir neden insan ölümlerini bize „yerindedir“dedirtmemesi gerekiyor.

Sanal bir ortamda bir arkadaþla yazýþýrken bana „sana duygusal olmak serbestir beliki sen çok çekmiþin“ diye þakayla karýþýk bir þeyler söyledi.
Evet bu insaný duygularýn insanlarda uzaklaþtýðý için, ben tek deðil, bütün dünya acýlar çekiyor,ama bunu bana diyen arkadaþ ne yazýkki bunun farkýnda deðildir,belki bir zaman farkýna varacaktýr deyip inanacýmý korumak istiyorum, aksi taktirde yazýk olcak. Biz yaþamýmýzda, bölgemizde, etrafýmýzda çekilen ve çektiðimiz açýlarý geriye bakarak anlayabiliriz, görebiliriz, ama bunlarýn yaþanmamasý içinde ileriye bakmak zorundayýz.

Sevgi ve saygýlar.

Munzur Okur

Zitat von Munzurrojhat, am 6/11/2009 um 15:54

Yaþam yücedir Bu günlerde, Epiktetüsü´n her þeyin gitmesi gerektiði gibi gittiðini bilmeyi öðrenin“ sözünü düþünüyorum. Ve kendimi sakinleþtirmek için tamam diyorum „demek böyle olmasý gerekiyormuþ, ve böyle olmuþ „ ama yinede rahat olamýyorum. Yukarda söz konusu etiðim deyime karþý, içimde sorular uyanýyor,neden böyle olamsý gerekiyorduki? Neden bunca acýlarýn çekilmesi gerekiyorduki? Ve neden,niye diye gelen sorularýn, ardý arkasý kesilmiyor bir türlü. Tamda burda hiç sevmediðim siyaset,politika ve ideolojiler gelip imdadýma yetiþiyorlar, bir sürü insanlýðýn duygularýnda uzak cevaplar buluyorlar benim bitmeyen niyelerime ve neden diye sorduðum sorulara. Ama bu ideolojik cevaplarý ,siyasi cevaplarý benimseyecek kadar kendi doðal insanlýðýmda uzaklaþmadýðýmý görüyor ve acý çekmeye ve neden diye sorduðum sorulara devam ediyorum. Neden gencecik yaþta, yaþamý fiziki olarak insanlýk katilleri tarafýnda yok edilen bir devrimciye, Can Yücel „çocuk sana acýyorsam anam avradým olsun“ diyebiliyor? Bu yaklaþým nasýl bir insaný yaklaþýmdýr? Ýnsan insansa nasýl böyle, haksýz yere yaþamý elinde alýnmýþ bir insana acýmaz? Yine birileri bana insandan daha deðer verdikleri ideolojilerle bunu açýklayacaktýr kesin, böyle insanlarýn çokça olduðununda farkýndayým, ama bu tür yaklaþýmlarý þidetle red ediyor ve böyle olmamalýdýr diyor acý his ediyorum, çünkü insaným. Bir anne baba nasýl „vatan sað olsun bir oðlum giti, torunumu büyütüyorum,oda vatana kurban olsun“ diyebiliyor? Her ne sebeple olursa olsun genç yaþta vücuduna bombalar baðlayarak ,kendisini havaya uçurarak bedenini lime lime eden birine nasýl acýmayýz “o bir kahramandý yapmasý gerekeni yaptý deriz” ve ölümü kutsar ve yüceltiriz. Ölümün yüceltildiði bir ortamda ,bir ülkede, yaþamý savunduðumuzu nasýl söyleyebiliyoruz? Ben bu sorulara ve bu çeliþkilere nasýl „demek böyle olmasý gerekiyormuþki olmuþ diyebilirim.“ Hayýr hiç bir neden kabul edemiyorum, bir insanýn yaþamýný sonlandýrmasý için, hiç bir neden yeterli deðildir, ve yeterlide olmamasý gerekir. Eðer insaný ve insanýn yaþam hakýný kutsuyorsak o zaman hiç bir neden insan ölümlerini bize „yerindedir“dedirtmemesi gerekiyor. Sanal bir ortamda bir arkadaþla yazýþýrken bana „sana duygusal olmak serbestir beliki sen çok çekmiþin“ diye þakayla karýþýk bir þeyler söyledi. Evet bu insaný duygularýn insanlarda uzaklaþtýðý için, ben tek deðil, bütün dünya acýlar çekiyor,ama bunu bana diyen arkadaþ ne yazýkki bunun farkýnda deðildir,belki bir zaman farkýna varacaktýr deyip inanacýmý korumak istiyorum, aksi taktirde yazýk olcak. Biz yaþamýmýzda, bölgemizde, etrafýmýzda çekilen ve çektiðimiz açýlarý geriye bakarak anlayabiliriz, görebiliriz, ama bunlarýn yaþanmamasý içinde ileriye bakmak zorundayýz. Sevgi ve saygýlar. Munzur Okur

Bireyler gibi toplumlarda (toplu) acilar cekerler.

Acinin da bir yerde cazibesi var.

Ornegin Dersimliler aci cekmeyi cok severler, rahati sevmezler...

Aci insanlari hayat karsisinda olgunlastirir, saglamlastirir..

Aama..

Ayni zamanda aciya boyun egenler, acinma ihtiyaci duyanlara iase hayat diz cokturur....

Aci, kendisini cektirdigi insanlarin suretlerinde belirginlestirir ( tabi bakip ta gormesini bilmek gerek, yani tecrube.. yani kendin de aci cekmis olman gerek, yada tanigi olmus olmak...)..

Ama gulmek te guzel sey arkadas..


Gulmek ile aglamak, aci ile nese sanki arkadaslar birbirlerini tamlarlar gece ve gunduz, cennet ve cehennem gibi...

Cok guldugumuz ve agladigimiz zaman, yani intens bir gulus ile aglayis insanlarin gozlerini yasartir degilmi?


Selamlar ( gene bilgeclik tasladik ha...)

VOZDIN


Yazin cok guzel Munzurrojhat..
Sana ait bir yazi..

Samimi....

Fotoðraf

Bana olduðu gibi, muhakakki sizlerede olmuþtur diye düþünüyorum, oturduðunuz bir yerden eline aldýðýnýz bir fotoðraf karesine gözleriniz ve bütün dikatýnýz kitlenmiþ, bulunduðunuz o anki ortamda kendi bedeninizi býrakýp elinizdeki resimin çekildiði mekana gitmiþsinizdir. Elinizdeki kareden size yansýyan görüntü içerisinden kayýp olmuþsunuzdur, o anda yanýnýzdakileri bulunduðunuz ortamý unutur olmuþsunuzdur. Gözlerinizde, ta derinlerden gelen göz yaþlarýnýzýn bile farkýnda olmadan gözlerinizin kitlendiði görüntünün kayýt edildiði zamana ve mekana gitmiþ görüntüye yansýyan anýn açýsýný sevincini yaþamýsýnýzdýr. Geçenlerde internet üzerinde çocukluk arkadaþýmla yazýsýyoruz, geçmiþi konuþuyor geçmiþimizdeki günleri anýyoruz. Zaman zaman gülüyor zaman zamanda içimin burkulduðunun farkýna varýp büyük özlem ve hasretin beni sarýp sarmaladýðýnýn farkýna varýp acýlar çekiyorum.

Arkadaþým bana bir fotoðraf linki yoluyor, fotoðrafý açýp bakýyorum, çocukluk dönemimizde köyde bir dügün esnasýnda görüntülenen ve yaklaþýk 20 köylümüzü içerisine alan bir görüntü. Hiç farkýnda olmadan oturduðum koltukta bedenimi býrakýp yüregimi alýp çocukluðuma gidiyorum. Çocukluðumda bastýðým her toprak parçasýný,dokunduðum ve gördügüm her þeyi tekrar görüyor ve his ediyorum. Kendi kendime „eðer mutluluðu yaþamýþ isek o dönemlerde yaþamýþýzdýr“ diyorum. Zaten o çocukluðumuzun geçtiði mekanlarda çýktýktan sonra bir çok kavram gibi mutluluk kavramýnýda çokça kulanmaya baþladýk, ama ne olduðunu hiç bir zaman cözemedik ve yaþýyamadýk. Belkide bir çocuðun dünyasýný dahada renkli yapan oyuncaklardan,yumuþacýk yataklardan haberimiz yoktu ama bizimde týrmandýðýmýz yarým asýrlýk ceviz aðaçlarýmýz,toprak kokan yataklarýmýz vardý mutluyduk.

Arkadaþ fotgraf karesinde görüntülenen köyümüzdeki insanlarý tanýyýp tanýmadýðýmý tek tek soruyor ve sohpet uzadýkça uzuyor, çok sonrada farkýna varýyorumki yaklaþýk beþ saat bir fotoðraf üzerinde sohpet etmiþiz. Sonra hemen köydeki evlerimizi hatýrlýyorum, bütün oturma odalarýnýn duvarlarýnda tabana yakýn boydan boya fotoðraflar asýlýydý. Bu oturma odalarýndaki fotoðraflarý ,genç kýzlar kendi el emekleri ile yaptýklarý danteller ile süsler ve addeta kutsal bir hava verirlerdi. Bu fotoðraflarda yer alanlar o anda o evde yaþayanlar tarafýndan kutsanacak kadar seviliyor ve unutulmak istenmiyordu. Belkide bizde öncekiler toplum olarak çok unutkan olduðumuzun farkýnda olduklarýnda kendilerince sevdiklerini unutmamak için önlem almýþlardý.

Fotoðraflar………….

Nice insanlar çok sevdiði yakýnlarýný erken ve zamansýz kayýp etiler, tek tesellileri o fotoðraflar oldu baðýrlarýna bastýlar, onlarý öptüler o görüntülerde sevdiklerinin kokularýný aradýlar. O görüntüleri kutsadýlar, aynen benim gibi çok erken kayýp etiðim annemin bir fotoðrafý dýþýnda hiç bir þeyini doyasýya seyir edemedim ve öpemedim.



Bu nedenle Lütfen elinizdeki geçmiþimize ait fotoðraflarý iyi koruyun ve deðerlendirin.Bizden sonrakilere göz yaþlarý deðilde sevinçli, mutlu kareler birkmak için hepinize gülmenizi ve mutlu olmanýzý diliyor tekrar görüþmek üzere diyorum.

Sevgilerimle.

Munzur Okur

kanser hastasý politik tutsak Taylan Çintay'dan açýk mektup

Öldüren ve çürüten sessizliðe...



Aldýðým siyasi ahlak gereði saðlýðým hakkýnda kimselere minnet etmem. Çocuk yaþta insanlarýn bile ölümü aðýr baþlýlýkla karþýladýðý bir siyasi geleneðin mirasçýlarý olmaya çalýþýyorsak onurumuzu korumalýyýz. Ancak bu konu hakkýnda duygu ve düþüncelerim merak edildiði için bu kýsa mektubu yazýyorum. Malum cezaevlerinde ölümü bekleyen insanlarýn haberini okuyoruz. Bedenleri hastalýklardan dolayý eriyen, ömürleri aylarla ölçülen insanlar bunlar. Kalabalýk bir seyirci topluluðu önünde “sistem” dediðimiz katil, onlarý karanlýk kuyulara itiyor. Kimileri son nefeslerini tutsak haldeyken verdi. Kimleri son nefeslerine yaklaþýyor…

Ama nasýl oluyorsa, kaný eti kemiði tükenen bu insanlar kimselerin uykusunu kaçýrtmýyor. Kimseler neredeyse naklen seyrettiði ölümlerin sorumluluðunu üstlenmiyor. Belki de bu ölümler artýk katili kadar seyircisine de haz verir hale geldi. O seyirciler ki; ölümün soðuk nefesinin uzaðýnda “saðlýklý” ve “dýþarýda” lar. Ýçeridekiler kadar þanssýz, içerdekiler kadar yalnýz deðiller.

Öyle mi gerçekten?

Aslýnda yanýlýyorlar. Bu tutsak-hasta insanlarýn kimselerin acýmasýna ve merhametine ihtiyacý yok. Onlar þerefleriyle yaþamayý bildikleri gibi þerefleriyle ölmeyi de bilirler. Sorun arkada kalanlarýn ne olduðu ya da olacaðýdýr. Sözde çok deðer verdikleri insanlar ölümün eþiðinden tek tek geçerken bu suskun seyirciler çürüyerek yaþayacak, yaþarken çürüyeceklerdir. Aðýzlarýna aldýklarý her kýymetli söz, dokunduklarý her sevgi nesnesi, karanlýk vicdanlarýna çarpýp çürümüþ bir geleceðe dönüþecektir. Çünkü bu ölümlerin seyircileri katillerin ortaklarýdýrlar, en az katiller kadar suçludurlar.

Sen; kalabalýklaþan sessizlik: býrak içerdeki insan ölsün. Emin ol, o ýþýltýlý an geldiðinde son nefeslerini anýlarýyla birlikte sevdiklerine emanet edip çekip gideceklerdir.

Ya sen!

Ayakta, dýþarýda ve yaþýyorken; birileriyle konuþuyor ya da önündeki yemeði kaþýklýyorken, hiç mi aðzýnda “ölü eti” hissetmeyeceksin?

Taylan Cintay


____________________
''Kuru duayý býrak, aðaç isteyen tohum eker"

Ilahlarýn öldügü an

Kimse ýþýk hýzýný yakalayamaz,kimse deniz suyunu kurutamaz,kimse þerce kuþunu yýrtýcý bir þahin yuvasýnda besleyerek onu þahinleþtiremez. Bunlar doðanýn kanunlarý ve yasalarýdýr kimsenin bu doðanýn kanun ve yasalarýný deðiþtirmeye gücü yetmez. Doðadaki gizem, güzelik, çekicilik yýllardan beri resamlarý, arkeloglarý, kýsacasý bütün insanlýðý düþünmeye ve onu anlamaya teþvik etmiþtir. Hiç düþündünüzmü doðada kaç türlü canlý olduðunu? Yada baþka bir soru ile, doðadaki canlýlarý hanki insan hanki gücü ile tespit edebilir? Bu bana göre mümkün deðildir. Yani kýsacasý biz insan oðulu ve kýzlarý kendimize yaratýðýmýz ve yere göðe sýðdýramadýðýmýz kahramanlar, önderler, ilahlar, doðamýzda saadece ve saadece küçücük bir noktadan ibaretler.

Hemen baþýmda geçen bir olayý anlatarak, düþüncelerimi sizinle paylaþmaya devam edeyim. Kendi ülkemde binlerce kilometre uzakta yaþadýðým Almanyanýn sanayi ülkesi olmasý nedeni ile havasý oldukça bunaltýcý. Bu bunaltýcý havanýn bu kadar sanayisi olan bir ülkede büyük sorun olacaðýný önceden bilenler ve araþtýranlar ülkede mümkün oldukça doðal güzelikleri korumaya çalýþmýþlar. Bu kýsmen korumaya aldýklarý küçük ama kücük olduðu kadarda güzel bir doða parçasý yaþadýðým bölgededir. Ben her fýrsat bulduðumda, mümkün oldukça evden çýkýp bu bölgeyi gezmeye giderim. Bölge bir kaç tepeden oluþuyor, bu tepelerin etekleri kocaman çam ve meþe aðaçlarý ile çevrilidir. Bir gün yanýmda bir arkadaþla bu tepeler ve ormanlar arasýndaki gölette gitmeye karar verdik. Arabamýzla beli bir yere kadar gitiktten sonra arabanýn girmesi yasak olduðu için aracýmýzý beli bir yere park edip göle doðru yürüdük.

Yýllanmýþ çam ve meþe aðaçlarý arasýnda gölette doðru giden yolun baþýna geldiðimizde bizden önce gidip dolaþýp çýkanlarýn yüzlerinde çok garip bir samimiyet ve tebesüm beliriyordu. Bu kocaman þehirin anonimleþen ve robotlaþmaya dogru giden insanlarý sanki bizi tanýyorlarmýþ gibi selam veriyor ve göllete doðru giden ben ve beraberimdeki arkadaþý þaþýrtýyorlardý. Bu durumu oldukça garipsemiþ ve yanýmdaki arkadaþla ciddi ciddi tartýþmaya baþlamýþtým. Ýnsanlar arasýnda çok normal olmasý gereken selamlaþmanýn, büyük kentleþme ve sanayileþmenin anormmalleþtirdiði bütün gerçekliði ile gözler önünde olduðu halde bu insanlarýn tanýmadýðý bizlere selam vermesi doðrusu merakýmýn konusu olmuþtu.

Kendi kendime „neden olabilir“ sorusuna cevap bulmak için kafamda bir yýðýn düþünce ile ilerliyorduk göllete doðru. Yirmi dakikalýk bir yürüyüþ sonunda göllete vardýk. Göllet çok küçük olmasý ile beraber bir kaç tepenin arasýnda büyüleyici bir doða harikasýydý. Kocaman bir barajýn içindeki canlýlar o göllete kendisine yer edinmiþlerdi, balýklar,kurbaðalar, su üzerinde uçuþan deðiþik deðiþik kelebek ve böcekler, ordaki insanlara sanki yaþamýn güzeliklerini fýsýldýyorlardý. Arkadaþýmýn beni dürtmesi ile hayalimde, yazýn 35 derece sýcaklýðýndan, kavrulan bostanýmýza akþam serinliðinde suyu býraktýðýmda o topraðýn suyu nasýl emdiðini ve etrafa mis kokularýn saçýldýðý, çocukluðumun geçtiði ülkemden geri geldiðimin farkýna varýyor ve ülke özleminin beni pencesine aldýðýný fark ediyor tarifi mümkün olmayan bir acý his ediyordum.

O küçücük göl etrafýnda, önüme gelen ve ulaþabildiðim aðaçlara, çiçeklere, gölün içinde büyüyen ve dýþarýya kadar salkan deðiþik otlara, topraða dokunup beni pencesine alan ülke özlemini birazda olsa gidermeye çalýþýyordum. Dokunduðum aðaç dallarý çiçekler toprak beni birazdaha kendime getiriyor ve his etmenin tadýný çýkarýyordum. Gölün etrafýnda dolaþan insanlar bana sanki yýllarca kafese kitlenmiþ ve daha sonra býrakýlmýþ bir hayvanýn þaþkýnlýðýný hatýrlatýyordu. Doðalýktan uzaklaþtýrýlan insanlar bu güzel göl etrafýnda bir anlamda kendine gelmiþ ama nasýl davranacaklarýný bilmiyor dengesiz dengesiz hareketler yapýyorlardý. Gölün etrafýnda bir iki saat dolaþtýktan sonra geri dönmek üzere yolla çýktýk. Yolda gölete doðru gelen insanlarla karþýlaþtýðýmda onlara sýrf insan olduklarý için selam verme ihtiyacý his etim. Evet o bir parçacýk doðal güzelik ordaki biz insanlarý bir adým daha insanlýklarý ile buluþturmuþ, bir anlamda bizlere insanýn ve doðanýn nasýl olmasý gerektiðini göstermiþti.

Sonra kendi kendime „evet aslýnda saadece bizden önce göl etrafýna gidip bizi yolda karþýlýyan insalar deðil, bizden önce bu dünyaya gelip göç edenlerde bu konuda bize güzeliklerin,büyüklügün,erdemliliðin adreslerini göstermiþlerdir“diye içimde geçirdim.
1590-1660 yýllarý arasýnda yaþandýðý sanýlan ve bütün ilhamini tabiatan almýþ doðaya taparcasýna þiirler yazan büyük Kürt ozani Feqýyê Teyra(Kuþlarýn öðretmeni)
bizlere bu konuda oldukça çarpýcý imgeler býrakmýþtýr. Örnek olsun diye saadece bir þiirindeki dörtlügü kýsaca buraya aktarayým.

Ey av û av ey av û av
Ma tu bê eþq û muhbetê
Mewc û pêlan tavêy belav
Be sekne û bê rahetê

“Ey su“ þiirinde, aþýk suya benzetilmektedir, su sevgili için akmaktadýr. Feqýyê Teyra þiirlerinde, aþkýn dolayýsýyla sevgilinin anlatýmý doðadaki benzetmelerle güçlenir. Bu aslýnda biz insanlara güzeliðin aþkýn sevginin nerde olduðunu açýk bir þekilde göstermektedir. Þiirlerinde ölüm temasý hatta dünyanýn gelip geçici olduðu fikri açýkça hissedilir. Nice peygamberlerin, kâmil insanlarýn bu dünyadan gelip geçtiðini belirtir.

Yine yakýn tarihimizde yaþayan Aþýk Veysel „benim sadýk yarým kara topraktir“ dediðinde aslýnda bu dünyada insanlara zulüm edenlere, kendini bu dünyanýn sahibi zan edenlere ,ne kadar zavali olduklarý mesajýný vermiþtir, tabiki anlayana.
Doðayý tanýmak yaþamý ve yaþamýn kaynaðýný tanýmak demektir aslýnda,yukarda söz konusu emtiþtim ilahlar,tanrýlar,önderler, filozoflar ve ideolojileri sadece insan ölüleri üzerinde kendini yaþatmýþlardýr. Doða ise bize yaþamýn kendisini sunmuþtur. Doðaya inanmak ilahlarý öldürmek demektir.

Sevgilerimle
Munzur Okur

Ben siir yazarsam-I-
Ben þiir yazarsam,
görkemli daðlarýn eteðinde, kardelenler çiçeðe durur.
Uzun karanlýk geceler, safaða kaçar.
Ben þiir yazarsam,
güneþten kavrulan toprak, su ile buluþur.
Yuvasýndaki yavru kuþ kanatlanýp, özgürlüðe uçar.
Ben þiir yazarsam,
anneler acýlý aðýtlar yerine, sevgi sözcükleri yakarlar,
felaket habercileri döþümüzü döver gibi, kapýmýzý dövmez.
Ben þiir yazarsam,
torbalarýmýz umutsuzluk kelimelerinden arýnýp, umutla dolar.
Sevgiye ve aþka hain tuzaklar kuran soysuzlar söbelenir.
Ben þiir yazarsam,
samanlýk seyran olmaz, fakat mahsumiyet´te günahkar olmaz.
Kavanoz götlü dünya tos pembe olmaz, fakat sevgiyede mezar olmaz.
Ben þiir yazarsam,
evet
ben
þiir yazarsam,
aþka ve sevgiye olan güvencim sarsýlmaz.
Ýhanete ve kahpeliðe olan nefretim suskun kalmaz.
Ben þiir yazarsam,
sivri laflar eden siyaset simmsarlarý ve ilahlarýna,
eyvallahým olmaz...

Munzur Okur

Ben þiir yazarsam -II-

Sana gelirim ey kutsal ardýç aðacý
Seni tanýmadýðýmý sanma
Sana kýrklar ziyareti derler ya,
oysa sen yüzbinlerin geçmiþi ve mahsumiyetisin
Beni baðýþlýyacaksýn,sorgulama deðil benimkisi bilesin
Sakýn ha sakýn, yanlýþ anlama
Ne haddime
Kutsallýðýn dokunulmazlýðýný bilenlerdenim
Sana sýðýnmaya geldim yanýndayým,iþte.
Ýnsan nede çok þey görüyor burda
Ne çok isterdim seninle sýrdaþ olmayý
Taþýyamazdým sýrlarýný bunuda bilirim
Ne çok ayrýntýlar taþýyorsun koca bedeninde
Heybetli duruþunla,nede çok çaresiz ve yorgunsun
Merakýmý baðýþla ama
kým bilir nelere göz kapamak istedin ama yapamadýn,
yapamazdýn
Çünkü seni kutsayanlar çýplak ve günahsýzdýlar.
Yaþlý bedeninde,seni kutsayanlarýn çýplaklýðýný taþýyorsun.
Sana yüreklerini ve sýrlarýný açtýlar.
Görmemezlikten gelemezdin.
Kim bilir kaç asýrlýksýn,kaç yürek acýsýna þahit oldun?
Ne fýrtýnalar yaþadýn?
Kaç tomurcuk yüreðin açmadan solduðuna þahit oldun
Yolculuk edenlere,hastalara
Acý çekenlere, topraðýn bereketli ürün vermesini isteyenlere
Senin yüceliðinin kavranmaz,
merhametinin ve insana olan sevginin sözle ifade edilemez
olduðuna inannalara ne kadar yardýmcý oldun?
Anlatabilirmisin?
Belli etirmesende,artýk
Bilirim , görüyorum
Üzerinde taþýdýðýn onca acýya dayanamýyorsun
Yanlýzlýðýda bilirim ama hani derlerya
”hak etmedin sen bunu“
Seninkide bu türden bir yanlýzlýk
Hani nerde seni kutsayanlar?
Nerde sana adak adayýp dilek tutanlar?
Nasýl bir duygudur kocaman bir geçmiþle geleceksiz býrakýlmak
Anlatabilirmisin?

Munzur Okur

Ermeniler ve Bizler

2010 yýlýnda yaþýyoruz ve 1915 te yaþanan zulümün muhasebesi yeni yapýlýyor,hesaplarý yeni soruluyor. Ben kendi adýma zalimlarýn zulümünün insanlýk tarihinde baþlayarak günümüze kadar geldiðinin ve halende devam etiðini bilenlerdenim. Dolayýsý ile 1915 te Ermenilere yapýlan zulümün çok deðil hemen 23 sene sonra aynýsý, benim dedelerime uygulanmýþtýr. Tarihe hep barbarlýklarý ile geçmiþ ve tarih sayfalarýnda insanlýk tarafýnda hep yargýlanacak olan bu zalimlerin zulümüne uðramýþ bir halkýn evladý olarak bizimde kendi adýmýza biraz muhasebe yapmamýz gerektiðine inanýyorum. Þu anda binlerce kilometre uzakta çocukluðumun geçtiði köyümü ve köyümüzde anlatýlan hikayeleri anýmsýyorum.

Ne korkunç olaylar yaþanmýþtý, ne yazýkki dedelerimizin asýrlardýr beraber yaþadýðý bir halk (Ermeniler) vuruluyor, öldürülüyor evleri, köyleri ile birlikte yakýlýyordu ve bizim dedelerimiz genel olmazsada kýsmen ses çýkarmýyorlardý. Zalimin zulümüne uðrayan asýrlýk komþularý doðduðu ve yaþam bulduðu o güzelim topraklarýnda, bir kýsmý öldürülüyor, bir kýsmýda bir daha dönmemek üzere uzaklara sürülüyordu.

Bizimkiler ise kýsmen sahipleri öldürülen, kalanlar ise artýk dönmemek üzere uzaklara sürgün edilen Ermenilerin, hanlarýna, hamamlarýna, baðlarýna, bahçelererine sahip olmak için gizliden gizliye birbirilerini gözetledikleri, yine dedelerimiz tarafýnda büyük acý ve utanç duyularak anlatýlýyordu bizlere. Dedelerimiz bu sesizliðin büyük bir insanlýk ayýbý olduðunu çok sürmeden 22 sene sonra ayný akýbete uðradýklarýnda anlamýþ, gizliden gizliye kutsal bildikleri ziyaretlere gidip, yaptýklarý ayýbýn, yaný baþýndaki komþularý olan Ermenilerin öldürülmesine ve sürülmesine ses çýkarmamakla iþledikleri günahlarýn af edilmesi için dualar edip yalvarmýþlardý.

Ama artýk olan olmuþtu þimdi kendileri dardaydý,Ermenilere yapýlan zulüm bu sefer kendilerine yapýlýyordu. Ýnsanlar toplatýlýyor toplu halden çocuk, yaþlý, kadýn demeden aðýr makinali silahlarla taranýlýp öldürülüyordu. Zalimler askerleri ile köyleri basýyor, insanlarý toplayýp evlere koyup gaz yaðý döküp yakýyorlardý. O kocaman heybetli daðlarý bile artýk onlarý koruyamýyordu, Ali boðazýnda insan çýðlýklarý yükseliyordu, laç deresi kan akýyordu. Artýk insanlar çaresizce zalimler tarafýnda hunharca öldürülmelerini beklemekten baþka bir þey yapamýyorlardý. Kimi aileler tamamen yok edildi, kimileri birbirinde ayýrtýrýlarak uzak ve bilmedikleri memleketlere sürgün edildiler. Geride binlerce aðýt ve tarifi ne yazmakla nede anlatmakla mümkün olmayan acýlar býrakýldý.

Bizler böyle trajedilerin yaþandýðý bir coðrafýyanýn ve bu coðrafýyada yaþayan insanlarýn evlatlarý ve torunlarýyýz. Hep kendi kendime ve zaman zamanda sesli bir þekilde “acaba bu acýlarý yaþamadan bu acýlarýn hikayelerini duymadan büyümek nasýl bir duygu olurdu” diye sormuþumdur. Çünkü biz yeni yeni yaþamý ve insanlýðý tanýmaya çalýþtýðýmýzda bizlere insanlar renkli çocuk masalarý yerine ninelerimiz dedelerimiz tarafýndan yine insanlara uygulnanan bu vahþi, vahþi olduðu kadarda insanlýk dýþý uygulamalarý yaþayanlar tarafýndan hikaye niyetinde dinliyor ve yarýnlarýmýza büyük kaygýlarlarla giriyorduk.

Daha önce yine bir yazýmda kendisine olan özlemimi anlatýðým ve Türk Cumhuriyetin bölgeye hakim oldðunda buya yana iki köy arasýnda paylaþýlamayan bir ermeni köyü aklýma geliyor. Bu Ermeni köyü en az eli seneden beridir bizim köy ve Hozat´ta baðlý olan ve yine kocaman bir kilisesi olan Geçimli(Ergen) köylüleri tarafýnda mahkemeliktir. Hatýrlýyorum aynen hikayelerde anlatýlan cenetten daha güzel bir köydü. Ermeniler köye çok iyi bakmýþlardý, üzüm baðlarý, kiraz bahçeleri, asýrlýk ceviz aðaçlarý ve kavaklar. Köþe taþlarýnýn her birine bir gün ayrýlarak yontulan taþlarla örülmüs evler, kocaman kocaman dut aðaçlarý. Ben yaþamýmda çok yerleþim alanlarý gördüm þehirler, çiftlikler, köyler ama hiç bir zaman Xozapir kadar güzel deðilerdi.
Ve bizim elimize geçmiþti hata iki köy arasýnda paylaþýlamayan ve iki köyede ait olmayan bu güzelim köy fazla sürmeden harebeye döndü. Evler yýkýldý baðlar bahçeler talan edildi, meyve aðaçlarý kýrýldý yakýldý. Ýnsana „hainliðin bu kadarýnada pes“ dedirtecek duruma getirildi.Dersimde tanrý yerine ve büyük bir þekilde kutsanan heq “emek“ kutsaldýr kimsenin emeði kimseye kalmaz hele haince emelerle baþkasýnýn emeðine sahip çýkarsan hiç kalmaz . Bizdede durum böyleydi.

Eðer biz bunlarý konuþup anlatmaz, saadece bize olan zulümde bahs edersek 1938 de dedelerimizin bütün insanlýk tarafýnda zalimler elinde yanlýz býrakýldýðý gibi, bizimde yarýn öbürgün böyle bir drumda zalimler elinde yanlýz kalma ihtimalimiz hep olacaktýr-ki bugün yasadýgýmýz da pek farklý degil. Dolayýsý ile kendi adima bu ihtimali yok etmek için elimde geldiði kadarý ile sorgulamaya ve elimin ve beynimin hüküm etiði oranda bulduðum yanlýþlarý yazmaya ve anlatmaya çalýþacaðým.

Munzur Okur

Ben bu mektubu okudugumda, dünyanin ne kadar cirkinlestirildigini,ve insanlarin ne kadar dogadan ve dolayisi ile kendilerinde uzaklastigini büyük acilar cekerek tekrar yasadim ve farkina vardim.
1854,yilinda yazilan bir mektubun bugün ne kadar aciklayici ve insanligin ne kadar zavali durma düsürüldügünü bize ancak bu denli güzel aciklayabilirdi.
Kesinlikle okumalisiniz.

Munzur Okur


Kýzýlderili Þef'in Amerikan Baþkanýna Mektubu

1854 yýlýnda ABD Baþkaný Franklin Pierce yazdýðý bir mektupla Amerika’ya gelen beyaz göçmenlere toprak bulmak amacýyla Kýzýlderililerden toprak istemiþ ve "bu isteði kabul edilecek olursa Kýzýlderililere rahatlýkla yaþayabilecekleri bir bölgenin ayrýlacaðýný bildirmiþtir.

Topraklarýnýn büyük bir bölümü zaten beyazlar tarafýndan zorla ellerinden alýnmýþ olan Duwarmish Kýzýlderililerinin Reisi Seattle bir söylemiyle ABD Baþkanýna yanýt vermiþ ve bu yanýt mektup olarak ABD baþkanýna gönderilmiþtir. Mektubun aslý Amerika, Seattle, Squamish Müzesi’nde korunmaktadýr.

Ýnsan ve doða diyalektiðini en güzel dile getiren metinlerden biri olarak günümüzde deðeri daha çok anlaþýlmaktadýr.

Yale, Sorbon, Oxford ya da bir baþka okuldan mezun olan ünlü bir düþünürün sözleri deðil bunlar. Nobel ödülü kazanan bir edebiyatçýnýn da deðil. Beyaz adamýn “kafa derisi avcýlarý”, “vahþi”, “barbar” ilan ettiði Kýzýlderililerin þefi Seattle'nin “uygar” beyaz baþkan'a mektubu:

ÞEF SEATTLE’IN MEKTUBU

Yüzyýllardýr halkýmýn üzerine merhamet gözyaþlarý döken þu sonsuz gökyüzü bir gün deðiþebilir. Bugün açýk gözüken gökyüzü yarýn bulutlarla kaplanabilir. Sözlerim, asla yer deðiþtirmeyen yýldýzlar gibidir.

Þef Seattle her ne söylerse Washington'daki büyük Þef ona, güneþin ya da mevsimlerin dönüþüne
inandýðý ölçüde inanabilir. Washington’daki Büyük Þef bize dostluk ve iyilik dilekleriyle birlikte
bizden topraklarýmýzý satýn almak istediðini bildirmiþ. Onun, bizim arkadaþlýðýmýza çok fazla ihtiyacý olmadýðýnýn farkýndayýz.

Merak ediyoruz ki gökyüzünü ve topraðýn sýcaklýðýný nasýl satýn alabilir ya da satabilirsiniz? Bunu anlamak bizler için çok güç.

Bir zamanlar insanlarýmýz bu topraklara týpký rüzgarda kývrýmlanan deniz dalgalarýnýn kabuklu kum yüzeyleri kapladýðý gibi yayýlmýþlardý. Çok uzun zaman geçti ve o büyük kabileler artýk hüzünlü bir aný oldu.

Bu topraklarýn her parçasý halkým için kutsaldýr. Çam aðaçlarýnýn parýldayan iðneleri, výzýldayan böcekler, beyaz kumsallý sahiller, karanlýk ormanlar ve sabahlarý çayýrlarý örten buðu; halkýmýn anýlarýnýn ve geçirdiði yüzlerce yýllýk deneylerin bir parçasýdýr. Ormandaki aðaçlarýn damarlarýnda dolaþan su, atalarýmýzýn anýlarýný taþýr; biz buna inanýrýz.

Beyaz adamýn ölüleri yýldýzlar arasýnda yürümeye gittiklerinde, doðduklarý ülkeyi unuturlar. Bizim ölülerimiz bu güzel dünyayý asla unutmazlar. Çünkü o Kýzýlderili’nin anasýdýr. Biz dünyanýn parçasýyýz ve o da bizim parçamýz. Güzel kokan çiçekler bizim kýz kardeþlerimizdir; geyik, at, büyük kartal, bunlarsa bizim erkek kardeþlerimiz, kayalýk tepeler, çayýrlardaki ýslaklýk, tayýn vücut ýsýsý ve adam, hepsi ayný aileye aittir.

Büyük Beyaz Reis bize rahat yaþayacaðýmýz bir yerin ayrýlacaðýný, bize babalýk edeceðini, biz kýzýlderililerin ise onun çocuktan olacaðýmýzý söylüyor. Topraðýmýzý alma teklifini düþüneceðiz, ama bu kolay olmayacak. Çünkü bu toprak bizim için kutsaldýr. Dereler ve nehirlerden akan, parýldayan sular, sadece su deðil atalarýmýzýn kanlarýdýr. Eðer size toprak satarsak, onun kutsal olduðunu hatýrlamalýsýnýz ve çocuklarýnýza da onun kutsal olduðunu öðretmelisiniz. Göllerin berrak suyundaki her hayali yansýma, halkýmýn yaþamýndan anýlar ve olaylar anlatýr. Suyun mýrýltýsý babamýn babasýnýn sesidir. Nehirler erkek kardeþlerimizdir, susuzluðumuzu giderirler, nehirler kanolarýmýzý taþýrlar ve çocuklarýmýzý beslerler. Eðer size topraðýmýzý satarsak hatýrlamalýsýnýz ve çocuklarýnýza öðretmelisiniz ki nehirler bizim kardeþlerimizdir ve sizin de bundan dolayý nehirlere herhangi bir kardeþe göstereceðiniz sevgiyi göstermelisiniz.

Biliyorum, beyaz adam bizim gibi düþünmez. Beyazlar için bir parça topraðýn diðerinden farký yoktur. Beyaz adam topraktan istediðini almaya bakar ve sonra yoluna devam eder. Çünkü toprak beyaz adamýn dostu deðil, düþmanýdýr. Beyaz adam topraktan istediðini alýnca baþka serüvenlere atýlýr.

Beyaz adam annesi olan topraða ve kardeþi olan gökyüzüne, alýp satýlacak, iþlenecek, yaðmalanacak bir þey gözüyle bakar. O'nun bu ihtirasýdýr ki topraklarý çölleþtirecek ve her þeyi yok edecektir.

Beyaz adamýn kurduðu kentleri de anlayamayýz biz Kýzýlderililer. Bu kentlerde huzur ve barýþ yoktur. Baharda yapraklarýn açýlýþýný ya da böceklerin kanat vuruþlarýný duyacak yer yoktur. Belki bir vahþi olduðum için anlayamýyorum ama benim ve halkým için önemli olan þeyler oldukça baþka. Ýnsan bir su birikintisinin etrafýna toplanmýþ kurbaðalarýn, aðaçlardaki kuþlarýn ve doðanýn seslerini duymadýkça yaþamýn ne deðeri olur?

Bir kýzýlderiliyim ve anlamýyorum. Biz kýzýlderililer, bir su birikintisinin yüzünü yalayan rüzgarýn sesini ve kokusunu severiz. Hava önemlidir bizim için. Aðaçlar, hayvanlar ve insanlar ayný havayý koklar. Beyaz adam için bunun da önemi yoktur. Ancak size bu topraklarý satacak olursak havanýn temizliðine önem vermeyi de öðrenmeniz gerekir. Çocuklarýnýza havanýn kutsal olduðunu öðretmeniz gerekir. Hem nasýl kutsal olmasýn ki hava? Atalarýmýz doðduktan gün ilk nefeslerini onun sayesinde almýþlardýr. Ölmeden önce son nefeslerini de gene bu havadan almazlar mý?

Toprak satmamýz için yaptýðýnýz öneriyi inceleyeceðiz. Eðer önerinizi kabul edecek olursak, bizim de bir koþulumuz var; beyaz adam bu topraklar üzerinde yaþayan bütün canlýlara saygý gösterecek. Ben bir vahþiyim ve baþka türlü düþünemiyorum. "Yaylalarda cesetleri kokan binlerce buffalo gördüm. Beyaz adam trenle geçerken vurup öldürüyor bu hayvanlarý sadece eðlenmek için. Dumanlar püskürten bu demir atýn bir buffalodan daha deðerli olduðuna aklým ermiyor. Biz sadece yaþayabilmek için avlarýz buffalolarý. Bütün hayvanlarý öldürecek olursanýz nasýl yaþayabilirsiniz? Canlýlarýn yok edildiði bir dünyada insan ruhu yalnýzlýk duygusundan
ölmez mi?

Unutmayýn bugün diðer canlýlarýn baþýna gelen yarýn insanýn baþýna gelir. Çünkü bütün hepsinin arasýnda bir bað vardýr.

Þu gerçeði iyi biliyoruz: Toprak insana deðil, insan topraða aittir. Ve bu dünyadaki her þey, bir ailenin fertlerini birbirine baðlayan kan gibi ortaktýr ve birbirine baðlýdýr. Bu nedenle de dünyanýn baþýna gelen her felaket insanoðlunun da baþýna gelmiþ sayýlýr.

Bildiðimiz bir gerçek daha var; sizin Tanrýnýz bizimkinden baþka bir Tanrý deðil. Ayný Tanrýnýn yarattýklarýyýz. Beyaz adam bir gün bu gerçeði de anlayacak ve kardeþ olduðumuzu fark edecektir. Siz Tanrýnýzýn baþka olduðunu düþünmekte serbestsiniz. Ama hepimizi yaratan Tanrý için kýzýlderili ile beyazýn farký yoktur.

Ve kýzýlderililer gibi Tanrý da topraða deðer verir. Bu topraða saygýsýzlýk, Tanrýnýn kendisine saygýsýzlýktýr. Beyaz adamý bu topraklara getiren ve kýzýlderiliyi boyunduruk altýna alma gücünü veren Tanrýnýn adaletini anlayamýyoruz. Týpký buffalolarýn öldürülüþü, ormanlarýn yakýlýþý, topraðýn kirletiliþini anlamadýðýmýz gibi.

Bir gün bakacaksýnýz gökteki kartallar, daðlarý örten ormanlar yok olmuþ, yabani atlar ehlileþtirilmiþ ve her yer insanoðlunun kokusuyla dolmuþ. Ýþte o gün insanoðlu için yaþamýn sonu ve varlýðýný devam ettirebilme mücadelesinin baþlangýcý olacak.

Gündüz ve gece bir arada olamaz. Kýzýlderililer her zaman beyazlardan týpký sabah sislerinin güneþten kaçtýðý gibi kaçmýþlardýr. Bütün bunlara raðmen, teklifinizi tartýþacaðýz. Ve umuyorum ki, halkým bunu kabul edecek ve Büyük Beyaz Þef'in vaadettiði üzere beraber barýþ içinde yaþayacaðýz. Böylece Ay birkaç kez daha doðacak, birkaç kýþ daha geçecek. Geri kalan günlerimizi nerede geçirdiðimiz önemli deðil. Çocuklarýmýz babalarýnýn yenilgiyle aþaðýlandýðýný gördüler. Savaþçýlarýmýz utanç duydu ve yenilgiden sonra günlerini aylaklýk etmek ve vücutlarýný tatlý yiyecekler ve sert içkilerle kirletmekle harcýyorlar. Birkaç saat, birkaç kýþ ve bu dünyada bir zamanlar yaþamýþ büyük kavimlerin veya þimdi ufak topluluklar halinde ormanda dolaþanlarýn çocuklarý da kalmayacak; bir zamanlar sizinkiler gibi güçlü ve umutlu olanlarýn mezarlarýnda yas tutmak için. Ama, niye insanlarýmýn kaderi için yas tutayým ki? Týpký deniz dalgalarý gibi kabileler kabileleri, uluslar uluslarý takip ediyor. Bu doðanýn düzenidir ve teessüf gerekmez. Yok oluþumuz çok uzak olabilir ama kesinlikle bir gün gerçekleþecek; son kýzýlderili yok olup kabilemin hatýralarý beyazlar için bir tarih olduðunda, bu kýyýlar kabilemin görünmez cesetleriyle kaynaþacak.

Çocuklarýnýzýn çocuklarý kendilerini bir dükkanda, bir yolda, boþ bir yerde yalnýz olarak düþündüðünde aslýnda yalnýz olmayacaklar. Dünyanýn hiçbir yerinde tamamen ýssýz bir yer yoktur. Geceleri, þehir ve kasabalarýnýzýn caddeleri boþalmýþ gibi görünse de, aslýnda, bir zamanlar oralarda yaþamýþ ve bu güzel topraklarý gerçekten seven ruhlarla dolu olacaktýr. Beyaz adam asla yalnýz kalamayacaktýr.

Beyaz adamýn, benim insanlarýma saygý göstermesini saðlamalýsýnýz, çünkü; ölüler güçsüz deðildir.

Ölü mü dedim?... Ölüm diye bir þey yoktur ki sadece dünya deðiþtirir insan.

Þef Seattle, 1854

Uzaklara açýlan bir kapý eþiðinde,
hüzün makamýnda, bir acýnýn mekanýdýr yüreðim.
Uzaklarýn arefesinde, gideceðinden dolayý,
geldiðin güne yüzlerce lahnet okuyorum.

Artýk yüreðimin orta yerinde sana ait bir mezar,
ve baþýnda aðlayan ben varým.
Bendeki seni öldürmek için ölümle pençeleþip,
yara alan yüreðimi alkohl denizine salýyorum.
Munzur Okur

aþk ancak alt üst etme sayesinde ortaya çýkar..
ötekinin agalma'sýna(helvadan putuna) hayran olduðum zaman aþýk deðilimdir, aþkýn nesnesi olan ötekini kýrýlgan ve kayýp, "o þey"den yoksun bir þey olarak yaþadýðým zaman, aþkým bu kayba raðmen ayakta kaldýðý zaman aþýðýmdýr.*


____________________
Uçurumun kenarina gelen insanlar kanatlanýp uçarlar..