“İlk aşk”



Yazar Adı: Munzur Okur


“İlk aşk”



“Bugün hayatımın geri kalan ilk günüdür”

Charles Dederich



İlkler yaşamımıza ne zaman girdiler, diye bazen düşünürüz, düşündüm ve hafızam beni ilk yüreğimin param parça olduğu senelere götürdü. Düşününce bazen haksızlıktı böyle olmamalıydı,dememle beraber kendime olan güvenimi, o dönemlerde çok güclü bir şekilde kazanmıştım.Bu erken yaşta gelen aile sorumluluğu,bir anlamda erken yaşta kendime olan güvenimi geliştirmiş,ve o yaşlarda bir insanın kurmadığı hayaller kurmaya başlamıştım.Tarlalarda, bahçelerde,gezdigim her yerde, önüme çıkan karınca yuvası kenarına oturur karıncaları seyir ederdim.O yuvadaki karıncaları izlerken hep bir aile kafamda şekileniyordu,ama aile söz konusu olduğundada benim aklım hep,suratı kırmızı elma,burnu kırmızı elma üzerindeki hafif çıkıntıyı,andıran kız aklıma geliyordu. O kadar çok heycanlanıyordumki bunu anlatmak mümkün değil diye düşünüyorum.


Ama anlatamam diye yerimde oturmaktansa, denemeyi tercih etim ve anlatmaya calışayım.Ama susma hakımı sakllı tutarak, her an susablilirim bunuda burda belirtmeyi gerekli görüyorum.


Baktığım her boşlukta onun, o hafifçe utangaç edasıyla gülüşü gözümde canlanıyordu,kendimi o gerçek olmayan,ama bunu ayırt edemiyecek durumda olduğum, ve bu durumun son bulmaması için hep çaba içinde olduğumdu. Saadece o deli dolu şen şakrak kıza tutulduğum gerçeğinden başka hiç bir gerçeği göremiyordum,görmek istemiyordum. Gerçekleri görmek daha yeni yeni bir tomurcuk gibi aşka açılan yüreğimi sızlatıyordu. Oysaki ben bu tomurcuğun açmasını ve toprağı kavuran ama aynı zamanda,toprağa can veren yaz günesini, her milimine kadar his etmesini isterdim. Ne kadar güzeldi yaşamın başka bir alanını his etmek,ne kadar heycanlıydı, daha çocuk olduğum halde etrafımdaki çocuklari görüp, bir gün çocuğumun olmasını düşünmek.


Kendimi insanlarda uzak tutuğumda ve doğaya yakınlaştığımda, nedenini halen anlamadigim derecede kendimi iyi his ediyor her şeyi olumlu düşünüyordum. Bu duruma oldukça ihtiyacımın olduğunu,köyün batısında kalan yıllanmış meşe agaçlarıyla kaplı yüksekçe bir kaya parçasının üzerine çıkıp etrafa baktığımda anlıyordum. Sanırım bu kayanın yüksek olduğu, daha çok şeyler gördügüm, görüş alanımın daha geniş olduğu için, daha farklı düşünmeme neden oluyor ve kendimi daha rahat ve güvenli his ediyordum. Böyle olduğu içinde sık sık bu kaya parçasının üzerinde oturur olduğumu fark ederdim. Aynı köydeydik, benden yaşça kücükte olsa çocukluğumuz aynı sokakalarda geçmişti,köyde aynı hikayeler duymuş, aynı mezarlığa gidip ağlamış, aynı köy dügünlerde,halaylar çekmiştik.


Ama acı olan bu kadar ortak yanımız varken ben his etiklerimin anyısını onun his etmediğini düşünüyor insanalrin farklı olduğu gerçeğini görmeyerek üzülüyordum. Yaşama yeni başlamıştım ve o kadar çok şeyler bilmeli görmeli geçirmeliydimki, insanların farklı olduğunun farkına

varaydım. Neden ben saatlerce evlerinin karşısında çeşme başında nokta nöbeti tutan bir asker gibi saatlerce dikiliyorken, kendisi bunun farkında olduğu halde, saadece kapıdan çıkıp bir bakmayla yetiniyordu. Benim için en zor olanda, köylülerin gelip o anda orda neden dikildiğimi sorduklarında, cevap aramamdi. Bu cevaplar ağzımda çıktığında, kendikendime bile gülesim geliyordu,cünkü sudan bahanelerdi, ayakları yerde olmayan sebeplerdi. Ne kadar çok isterdim “ben burda karşı evde oturan, kızı bir anlıkta olsa görmek için dikiliyorum” demek , ama diyemiyordum.


Diyemezdim cünkü burda belli değerler vardı, bu değerlere saygılı olmak gerekiyordu,öyle her evlenmek istiyen erkek, açık açık, diyemezdi ben felan kızı seviyorum ve evlenmek istiyorum. Bu farklı olmalıydı, insanlar devreye konulmalı, istenmeye gidilmeliydi. Ben bunların hepsinide yapmaya hazırdım,ve nasıl gerekiyorsa öyle davranmayıda kafama yerleştirmiş, yavaş yavaş onun pılanlarını yapıyordum. Bütün bunlardan önce,acaba bu kendisi için komik durumlara düştügüm kız, bütün bu olanların ne kadar farkındaydı? İlk öğrenmem gereken bu sorunun cevabıydı.



Yüreğinin temizliği yanında, dağlarda yağan kar beyazlığının utandığı,gerçek annem olmasada anelerin en güzeli. Benim yaşamımda belkide bilinçlice his etiğim acıların en büyügünü bana, genç yaşta kanser hastalığına yenilerek, bu dünyada göçüp gitmesiyle yaşatan değerli insan, yengemin, yanına gidip derdimi anlatmaya karar verdim.

Beni o kadar iyi tanıyorduki her karşılaştığımızda bir sorunumun olduğunu ve bana yardımcı olmak için ,kendisine anlatmamı söylüyordu. Ben ise her seferinde inkar ediyor, her şeyin yolunda olduğunu söylüyordum,ama ancak kendimi kandırabiliyordum. Toprağı bol olsun, insanların en güzeliydi,yaşam doluydu,çocuk yaşta annesiz kalmıştım ama yengem bana anne yokluğunu hiç yaşatmadı.Acılar içinde kıvranıyordu, yaşamının son günleriydi, izmirde olduğu için yanında değildim,o kadar acılarına rağmen ben her telefon açtığımda, bana üzülmememi söylüyordu. Etrafındaki sevdiklerine canını adamış bir anne´idi,ama ne yazık´ki kanser denilen nahlet hastalık, kendisinin hiç hak etmediği genç yaşta, fiziki olarak aramızda alıp gitti,ama hep yüreğimde, yaşadığım sürece benimle yaşayacaktir.


Daha fazla inkar etmedim anlattım, aşık olduğumu,ve bu kızın kafama gelip yerleştiğini zor bela anlatmaya çalıştım. Sevinmişti beni sonunda yakalamıştı her zaman bir şeylerimin olduğunu his etmiş sormuştu,ama inkarımla karşılaşmıştı. Şimdi artık kendimde rahatlamıştım, gerekeni yapacaktı,belkide benim için neyin daha iyi olduğunu o bende daha iyi biliyordu,bende bu duyguyu yaratmıştı o anlamdada kendisine güvenim sınırsızdı..

Bir gün beni yanına çağırtı, kızla konuşmuş ve kıza benimle konuşmasını söylemiş,böylece bana haber vermek istemişti. Bunu duyduğumda o sıcak yaz gününde sanki üzerime bir kova soğuk su dökmüşler gibi yerimde titremeye başladığımı görünce, oldukça duygulanmış olacaki gözlerinde iki damla yaşın süzdügünün farkına vardım. Kendisine sarılıp ağlamıştım.Ağladığımı fark edince beni sakinleştirmeye ve önümden uzun bir hayat olduğunu, daha nice kızlarla karşılaşacağımı söyleyip iki yanağımdan öptü. Yüreğim Çok karma karışık duygularla yerinde hopluyordu, evet işte çok istediğim kızla karşılaşacak ona dahada yakınlaşacaktim. Acaba bu duygularımı, onun için his etiklerimi, kendisine anlatabilecekmiydim? günlerimin büyük bir kısmını evlerinin karşısındaki çeşme üzerinde geçirdiğimin, nedenlerini anlatabilecekmiydim?.


En azında bunları anlatmak için büyük bir fırsatı yengem, vişne ve elma ağacalarının bol oldduğu bahçede görüşmemiz için saat ve günü ayarlamıştı. İki gün arada vardı, iki gün sonra beni durup dururken ağlatan,heycanlandıran,her düşündügümde yüreğimde fırtınalar koparan , deli dolu kızla görüşecektim. Ama bu iki gün nasıl geçecekti?bu haberi aldığımdan sonra sanki bir daka bir sene gibi geliyordu ,yemek yiyemiyor,boğazım dügümleniyordu,bir anlıkta olsa aklımda çıkaramıyordum. Bu duruma düşmem beni çok zayıf düşürdügünü fark edip, kendi kendime kızıyordum.O bahçede karşılaşmamızı, ve kendisine söylemek istediklerimi,yanlız kaldığımda tekrarlayip,sonrada tekrarladikalrimin çok apatlca olduğu hisine kapılıp, telaşlanıyordum. Bir an evel görüşebilsekte bende bu neler söyleyeceğimi düşünmekte ve bu piskolojide kurtulmuş olsaydım.

Benim için iki sene gibi uzun bir süre olan iki gün geçmişti, Gece uyuyamamıştım,Yaşlı olan baba annem bütün gece kendi kendime konuştuğumu sabahleyin kahvaltıda bana anlatmıştı. Benim için endişeleniyordu, hasta olup olmadığımı sorup durdu. Halbuki bütün gece uyuyamamıştım arada iki daka daldığım oldu´ise bile normalinde, gündüz yanlız kaldığımda tekrarladığım cümleleri, tekrarlamış olmalıydım. Bende kendisine şakayla karışık evet nene hastayım, hemde çok fena deyince, beni cidiye alıp, neyimin olduğunu , neremin ağrıdığını endişeyle sordu. Ben peşinde zorda olsa gülmeye çalışarak onunla sakalaştığımı kendisine anlatım.


Babaannem evlendikten sonra tam 12 defa hamile kalmıştı. Ne yazıkı en sonunda iki oğlu dışında bütün çocukları değişik hastalıklardan dolayı ölmüşlerdi. Bu acıları yüreğine gömüp benimle beraber beş torunuyla ilgileniyordu. Oğularından biri köyde, orta halli bir köylü olarak yaşıyordu. Babam ise çok ağır bir hastalık geçirerek annemin ölümüne, kendisininde istanbul ruh ve sınır hastalıkları hastahanesine düşmesine sebep olmuştu. Baba annemin yaşadığı acıları göz önüne getirdiğimde, itiraf edeyimki beni hep hayretler içinde bırakmıştır. Böylece Baba annemide burda rahmetle anmış oldum ve onun gösterdiği güç ve yaşam mücadelesi önünde saygıyla egiliyorum. Onun verdiği ve gösterdiği aşırı güç ve yaşam tutkusunu hep örnek olarak göstermiş ve özenmişimdir.


O çok beklediğim gün ve saat gelmişti, evde çıktım herzaman bir bostan korkuluğu gibi dikildiğim çeşmenin başına, doğru adımlarım kendiliğinde ilerledirler. Çeşmeye geldim ama nasıl geldiğimi bügün bile çıkaramıyorum. O gün artık kendimi konrtol etiğimin ufacık bir belirtisini bile göremiyordum. Birileri çıkıp bana bir şey sorsaydı´ki şansım varmış kimseyle karşılaşmadım,ne diyecektim,nasıl cevap verecektim şimdi bile kestiremiyorum. Çeşmenin başında irice bir taş vardı oraya oturmayı düşündüm, ama mümkün değildi yerimde duramıyordum, gözlerim biraz sonra görüşeceğim kızın kapısına kitlenmiş, bir vaziyete beklemeye konuldum. Aacaba ne zeman çıkar? yoksa çıkmışmıdır?ne yapsam ben öncedemi gitseydim belirtilen yere? yoksa beklesemde o evde çıktığında peşinde gitsem? soru isretleri kafamda dolanıp duruyorlardi.

Kendimi iyicene kayıp etmeme çok az kalmıştıki, kapıları açıldı,ve bana doğru bir bakış atıktan sonra evden ayrılıp görüşme yerimize doğru kendini yönelti. Kalbim gümbür gümbür atıyordu,bir an koşup yanına varsam ne olurkı, zaten benimle konuşmayı kabul etmişti, düşündüm,ama ya bu konuşma bir hayır cevabı ise ne olacaktı? bunu kaldırabilecekmiydim. Bu gibi düşüncelerle kafam meşkulken adımlarım çoktan bahçeye doğru yönelmişti. Kimsenin görmemesi gerekiyordu, ama bu hiç umrumda değildi,zaten böyle bir gizlilik gösterecek kadar kendimede hakim değildim. İnsanların bizi beraber yürüdügümüzü, görmesinler diye geride kalmaya aramızdaki mesefeyi açmaya çalışıyordum güya, ama bunu çok iyi becerdiğimide söyleyemem. Derken ben onun bahçeye girmesinden üç beş daka sonra ,bahçenin kapısının önündeydim. Bahçenin kapısında hayvanların girmemesi için, oldukça dikenli bir ağaç dalı vardı. Bu dikenli dalın halen kapıda olduğuna göre içeri girip kapıyı tekrar kapatmış olmalıydi.


Bende bu dikenli dalı kapıda kenara almaya çalıştım, çekerken heycandan üzerime yuvarladım dikenler sağıma soluma batmışlardı ama hiç his etmemiştim. Bahçe kapısında içeri girdiğimde bir elma ağacının altında oturduğunu gördüm. O an hiç tahmin edemeyeceğim kadar geri dönme isteği bende uyandı, ama kendi kendime bunu yapamam deyip yanına doğru ilerledim. Merhaba diye seslendim ama karşımda hiç bir şey demeden bana bakıyordu. Kendisi oturmuştu, bende bir an yanına oturmayı kafamda geçirdim,ve biraz daha yaklaşıp oturdum yanına. Yanına dediysem aramızda yine iki metre mesafe rahtlıkla var. Merhabalaşmak istedim karşıda tepki yok artık benimde dilim tutulmuştu,ne o bir şey söyleyebildi nede ben. Birbirmize bakmamaya ve göz göze gelmemeye gayret gösteriyorduk. Ben bazen çaktırmada bakıyordum kendisine.Eline bir ağaç parçası almış yeri eşiyordu.Birşeyler söylemeliyim, orda oturalı belkide on daka olmuştu ama hiç bir şey ağzımızda çıkmamıştı.


Kendimi Toparlamam için o suskun kaldığımız on dakikalık süreç iyi gelmişti bana,ve zorda olsa kafamı çevirip baktığımı ,gördü göz göze geldik. Öyle kızarmıştıkı sanki altında oturduğumuz elma ağacının meyvelerine dönmüstü suratı.

.....Utanıyordu,

..ya ben? söylemek istediğim o kadar duygular yüreğime sığmıyor, belirli belirsiz kelimeler olup dilimden dışarıya çıkıyorlardı. Öyle konuşmaya başlamıştımki söylediklerimi kendim bile algılıyamıyordum. Benim bu birbiriyle bağlantısı çok zor olan konuşmamı“tamam yeter anlaşıldı” demesiyle kesmişti. Devam ederek ne evlenmesi,ne sevmesi ne diyorsun sen farkındamısın sorusuyla ,yine bana topu atmıştı. Hiç beklemeden “evet ben seninle evlenmek istiyorum,seni seviyorum” diye tekrar başladim. Çokmu tuhaf? yoksa çokmu yanlis? benim bu duygu ve isteğim diye sordum. Bilinçlimi yapıyordu yoksa bilinçsizmi, bilmiyorum ama simarıklığı artık apaçık ortadaydı. Hayır seninle ne evlenmek, nede sana karşı duygularım yok diye benim için bir bayloz ağırlığında bütün bedenime inen sözlerini sıraladı.


Belkide haklıydı öyle şap diye evlilik teklifimi olur, damdan düşer gibi sevgi beyanımı olur. Ama bende bunları hemen söylemek istememiştim, farkında olmadan ağzımda çıkmışlardı. Kendi kendime o red edilmenin acısıyla “tamam tamam sözlerimi geri aldım” gibi saçma şeyler söylemeye başladim. O an kalkıp gitmek istedim gururumun incindiği hisine kapılmıştım.Ama kalkamıyordum,çok sonrada üzerine oturduğum cürük elmayı fark etmiştim. O an kalkacak olursam cürük elmanın arkamda bıraktiği izle gülünç duruma düşeceğim, o halde artık öyle oturup durmaya mejbur kalmıştım. Bu red edilişim bu çokça gözümde büyütügüm istek ve duygularımın bir anlam ifade etmediğinin, acısı yetmezmiş gibi birde cürük elma basıma bela olmuştu. Bütün bu olanların üzerine birde gülünç duruma düşmek istemem. Böylece susmayı tercih etmiş onun kalkıp gitmesini bekliyordum ve o zamanki tercihimi bu satırlarada son vererek , hemen yine yukarda bahs etigim susma hakımı devreye sokup susuyorum.


Şimdi bügün burdayım ama halen o günleri birer anı olarak yaşıyor ve halen orda o elma altında oturur vaziyetteyim.

Bu vaziyete yaklaşık üç yıl bu arkadaşla birbirimizi getirip götürdük. Zaman zaman benim duygularıma karşılık verdi ,üç sene aynı köydeydik elini bile tutamadım. Çok zaman ağladım çok zamanda, bir gülüşe iki lafa öyle çok mutlu oldumki. Bütün bunları yaşamasaydım dahamı iyidi diye bazen kendime sorarım. Hemen peşinde şunuda diyebilirim, insanın yaşadığı hiç bir şey, boşuna değildir. O halde yaşananları,unutmamak ve onların bizi yönlendirmesine izin vermeden,yeri geldiğinde kulanabilceğimizi düşünerek, iyi bir yerlere saklamamız gerektiğini bilelim.



Sevgilerimle


Munzur Okur



“Şimdiki zamanın keyfini cıkar,gecmişe dikat et ve en son yaşadıklarından,

ne kork, nede aynısını yeniden yaşamak iste.”


Benjamin Franklin