Bilmem nasil baslamali?
Ne demeli,
Nasil etmeli, gulasor?

Dün gece yoldaydim,
Arka koltukta kirk numarada
Dimdik uyuyamadim.
Akip giden arabanin seyrine uyan
Düslerimi anlatmak istiyorum sana...

Gelecegin düsü ne kadar güzel,
Ve ne kadar ince...

Düslerim, kipirdayan, daldan dala konan
Bir serçenin canliligini, kivrakligini
Ve hareketlerindeki karmasikligi andiriyordu.

Ama bu düsler hayal degil!
Olacak ve olmasi gerekenin beynime yansimasiydi.
Bazen, en barbar gericiligin, zülmun ve acinin
Özgürlük türkülerini dindiremedigi
Munzurun, toroslarin doruklarindaydim.

Atesler yakili, mavzerler çatili
Içimdeki atesle, doganin o dondurucu sogugu
Birbirine karsi savasiyor.
Nöbetteki yoldas da
Inceden inceye bir türkü tutturmus:

“de lori, lori, berxamin lori “
Bir iç geçiriyorum derinden,
Nedendir bilmem
302 mercedesin artan hizina uyuyor düslerim.
Bir baskindayim bazen,
Elimde dünya gericiligine kan kusturan
Halklarin silahi!
Kendimi yivle set arasinda dönen,
Ve döne döne düsmanin cigerlerini daglayan
Kizil kursunlarda hissediyorum.

Toroslardan geçiyoruz.
Ince memedi düsünüyorum.
Kel abdi’yi, memedin gün batmadan
Anafartalari asan kanatli atini,
Hatçe’ye olan askini...

Sonra,
Sonra, sen geliyorsun aklima,
Seni düsünüyorum gulasor!

Al yanagini,
Bal dudagini
Zülüf saçini,
O minicik yüregini düsünüyorum.
Bildigin tek kürtçe cümle geliyor aklima:

“ ez buka kurmancanim “
Için için gülüyorum...

Uyumusum, çok kisa bir süre,
Simdi buradayim...
Anandan aldim haberi, yakalamislar seni.
Içim buruk, yüregim çok daha kati.
Üzülmedim diyemem, üzüldüm.
Ama, yanip yikilmadim...

Bilmem, biliyor musun?
Düsman zindanda yenilmez diye düsünme hiç,
Hatirla ýbrahim’i,
Mehmet zeki’yi,
Orhan’i!

Daha kurumadi cihan’imizin kani
Haykir sancagimizdaki kizil siari!
Açiktan olmasa bile,
Içten içe:
“gerillalar ölmez, yasasin halk savasi! “

Sana diyecegim su ki:
Sen olmasan da, olur.
Ama,
Olmani istiyorum gulasor

[ Yorum Ekle |  Arkadaþýnýza Gönderin |  Yazdýr ]