www.Pertekliyiz.Biz - 'Dersim'den birileri geldi insan yiyorlarmýþ'

maya_ schreibt "

ÝZMÝR - Dersim katliamýnýn canlý tanýðý 78 yaþýndaki Ali Þirin, "Asker üzerimize yaylým ateþi açýnca daða kaçtýk. Kýþý daðdaki maðaralarda geçirdik. Nenemi gözlerimin önünde süngülediler" diyerek, yaþanan sürece ayna tuttu.

Devlet kayýtlarýna göre 16 bin; halk anlatýmlarýna ve tanýklara göre 90 bin kiþinin öldürüldüðü 1938 Dersim katliamý Türkiye tarihinde kara bir leke olarak duruyor.

Binlerce insanýn ölümüne, binlercesinin de sürgünde yaþamýna neden olan katliam Dersimliler için kapanmayacak bir yara...

Aradan geçen 72 geçen yýla raðmen katliamý ve sürgünü 'dün' gibi hatýrlayan 78 yaþýndaki Ali Þirin, tanýklýklarýný ANF'ye anlattý.

1932 yýlýnda Dersim'in Pülümür ilçesine baðlý Asgiri (Kocatepe) köyünde dünyaya gelen Ali Þirin, annesini küçük yaþta kaybetti. Babasý ve kendisinden 2 yaþ küçük kýz kardeþiyle birlikte yaþama tutunmaya çalýþan Ali Þirin'in hayatý 1938 yýlýnda bir daha düzelmeyecek þekilde alt-üst oldu.

ALAY KOMUTANI 'KÖYÜ TERK EDÝN' DEDÝ

Dersim Katliamý'ný anlatýrken, dönem dönem boðazý düðümlenen Þirin þöyle konuþtu: "Dersim genelinde çok büyük tedirginlik vardý. O gün olaðanüstü bir gündü. Ben küçüktüm ama bunu sezebiliyordum. Ben babamýn yanýnda duruyordum. Millet kalabalýk þekilde gelip-gidiyordu. Ben babama 'bunlar nereye gidiyor?' diye sordum. Babam da bana 'Büyar Baba Krater Gölü'ne gidiyorlar' dedi. Ben o zamanlar 6-7 yaþlarýndayým. 'Niye gidiyorlar?' diye sordum. Babam bana 'Alay Komutaný halký oraya çaðýrdý' dedi. Gittiler, geldiler. Alay komutaný köylülere 'köyde kimse kalmasýn, herkes evini boþaltýp burayý terk etsin' demiþ. Biz o gün köyü terk etmedik ama köyden birçok kiþi ayný gece köyü terk etti"

'KIÞI MAÐARALARDA GEÇÝRDÝK'

Köyden ayrýlmak istemeyen ailelerin köyün karþýsýndaki daða sýðýndýðýný söyleyen Þirin, "Köyümüzün altýndan geçen bir dere vardý. Biz bu dereye indik. Burada saklanýyorduk. Bizim orada olduðumuzu fark eden askerler üzerimize yaylým ateþi açtýlar. Hepimiz derenin içine girdik. Sonra oradan kaçýp köyün karþýsýnda bulunan daða gittik. Bu daðda sarp kayalar, maðaralar vardý. Biz hemen köyü terk etmek istemediðimiz için maðaralarda kalmaya baþladýk. Kýþý bu maðaralarda geçirdik. Akþamlarý köyümüze dönüyorduk oradan tarlalardan, bahçelerden yiyecek temin ediyorduk. Asker evlerin çoðunu yakmýþtý ama tarlalarda hala sebzelerimiz vardý. Bir de bizim oralarda çok ceviz oluyordu. O cevizleri toplayýp, karnýmýzý doyuruyorduk. Bir kýþý o maðaralarda geçirdik. Asker kýþ olduðu için köye çok fazla gelemiyordu o yüzden maðaralardan köye inip ihtiyaçlarýmýzý temin edip tekrar maðaralara kaçýp saklanýyorduk" diye konuþtu.

SÜRGÜNDEN KAÇAMADILAR

Aylarca bu durumda yaþadýklarýný aktaran Þirin anlatýmlarýný þöyle sürdürdü:

"1939'un Ekim ayýnda maðaralardan mezraya ihtiyaçlarýmýz için yine indik. Askerler etrafýmýzý sardý ve bize 'kaçmayýn, kaçmayýn etrafýnýz sarýldý' dedi. Biz hiç bir yere kaçamadan etrafýmýzý sardýlar ve hepimizi zorla toplayarak askeri araçlara bindirdiler. Amcamýn kýzýný asker vurdu, nenem ve yaþlý bir kadýný gözlerimin önünde süngülediler. Bunlarý gözümle gördüm. Ayrýca bir kadýnýn baþýný kesmiþlerdi ve yolun kenarýna atmýþlardý. Ben o kafayý da gördüm. Ormanda birçok kesik baþ bulduk ama vücutlarýný bulamadýk. Bazen de vücutlarýný buluyorduk baþlarýný bulamýyorduk. Gördüklerimizin dýþýnda her gün ölüm haberleri geliyordu. Tam olarak ölü sayýsýný bilmiyorum."

'BABAMIN VE KIZ KARDEÞÝMÝN ÝZÝNÝ KAYBETTÝM'

Asker tarafýndan ilk önce Pülümür'e oradan da Erzincan'a götürüldüklerini belirten Þirin, "Pülümür'den sonra kamyonlarla Erzincan'a götürdüler. Burada herkesi bölüp farklý þehirlere göndermeye baþladýlar. Ben o karmaþa içinde babamdan ve kýz kardeþimden koptum. Onlarý Ovacýk'a göndermiþlerdi. Amcam vardý yanýmda. Amcamla birlikte bizi Samsun'a giden trenlere bindirdiler. O zaman bir çok aile koptu. 'Sen Samsun'a, sen Ankara'ya, sen Bursa'ya' diyerek bizi ayýrdýlar. Biz amcamla birlikte Samsun'a ulaþtýk" dedi.

Samsun'a geldiklerinde çok büyük zorluklarla karþýlaþtýklarýný anlatan Þirin, "Dil bilmiyoruz, ne söylediklerini anlamýyoruz. Bizi bir hanýn içine götüdüler. Bizimle birlikte sürgün olanlarla birlikte o handa kalýyorduk" þeklinde konuþtu.

'KÜRTLER ADAM YÝYOR' SÖYLENTÝSÝ

Samsun'da bir süre sonra yayýlan söylentinin zaten zor olan yaþamlarýný daha da katlanýlmaz hale getirdiðini belirten Þirin þöyle devam etti:

"Samsun'da bir süre sonra bir söylenti yayýldý; 'Kürtler geldi adam yiyorlar. Dersim'den birileri geldi insan yiyorlarmýþ' diye... Samsun'da büyük bir köprü vardý. Bizden korktuklarý için akþam olduðu zaman kimse o köprüden geçemiyordu. Devlet bizimle ilgili halka yalan-yanlýþ bilgiler vermiþ ve halký korkutmuþtu. Biz bir süre bu hanýn içinde hiçbir ihtiyacýmýzý karþýlayamadan kaldýk. Sonra oradakileri dað baþýnda Belalan isminde bir köye yerleþtirdiler. Biz hem dil bilmediðimiz hem de orada yaþayan halkýn bize yaklaþýmý yüzünden geçimizi saðlayamaz hale geldik."

'HIRSIZLIK YAPTIK, DÝLENDÝK...'

Sürgünde yaþamanýn çok büyük acýlar verdiðini dile getiren Þirin, "Aç kalýnca bazen gidip hýrsýzlýk yapýyorduk, dilencilik yapýyorduk. Bir süre sonra biraz dil öðrenince orada en çok yapýlan iþe talip olduk. Öðrendiðimiz iki kelimeyi söyleyerek dolaþýyorduk; 'Mýsýr toplar' Samsun'da en çok mýsýr ekiliyordu ve bunun hasat zamaný biz de iþ için kapý kapý dolaþýyorduk. Sonra bizde oranýn koþullarýna uyum saðlamaya baþladýk. Mýsýr toplayýp yiyorduk. Açlýktan kýsmi olarak kurtulmuþtuk. En azýndan artýk yiyecek bir þeyimiz olmuþtu. Halkla yavaþ yavaþ kaynaþmaya baþladýk. Baktýlar ki, biz de onlar gibiyiz. Kimseyi yemiyoruz. Artýk bizden korkmamaya baþladýlar. Gençler þehirde esnaflarýn yanýnda çalýþmaya baþladý" diye konuþtu.

KIZ KARDEÞÝNÝN ÝZÝNÝ BULDU

Koþullara alýþtýktan sonra babasýný ve kýz kardeþini aramaya baþladýðýný söyleyen Þirin, "Ben o süreçte babamla kýz kardeþimin akýbetini merak ediyordum. Çünkü duyduðum kadarýyla babam ve kýz kardeþim Ovacýk'a götürülmüþlerdi. Sonra öðrendim ki, babam orada kýsa bir süre içinde ölmüþ ve kýz kardeþime Ovacýk'ýn köylerinde aileler sahip çýkmýþ. Yani benim kýz kardeþim baþka bir ailenin evinde evlatlýk gibi kaldý. Daha sonra oradan bir çobanla evlendirildi. Zaten annem sürgünden önce vefat ettiði için çok þükür ki, bizim yaþadýklarýmýzý yaþamadý" diye konuþtu.

SÜRGÜNDEN DÖNÜÞ

Devletin 1947 yýlýnda 'dönüþ' için yasa çýkarttýðýný hatýrlatan Þirin, "Daha sonra 1947 yýlýnda dönüþ için devlet bize izin verdi. Biz gittik ama bizi yine köyümüze sokmadýlar. Erzincan'da Tercan'a verdiler. Tercan'da 1 yýl kaldýk. Düzen tutturamayýnca biz tekrar Samsun'a dönmek zorunda kaldýk. Son olarak 1951 yýlýnda köyümüze giriþ-çýkýþ artýk serbest olunca tekrar köyümüze dönebildik" dedi.

Köyüne döndükten sonra kýz kardeþini aramaya baþladýðýný ifade eden Þirin þunlarý söyledi: "Bu sýrada tabi kýz kardeþimin nerede olduðu sorduk. Bilenler kardeþimin Çermik'in bir köyünde olduðunu söylediler. Oradan evlendirdiklerini söylediler. Amcamla birlikte 3 gün yaya olarak yol gittik. Kýz kardeþimin kaldýðý köye gittik ve bulduk. Yýllar sonra insanýn kardeþini bulmasý çok ilginç bir duyguydu. Hem seviniyorduk, hem üzülüyorduk. Tek tesellimiz kardeþimin iyi olmasýydý."

Dersim 38 Katliamýnýn yaþamýnda geriye dönüþü olmayan yaralar açtýðýný vurgulayan Þirin sözlerini þöyle bitirdi:

"Bize yapýlan sürgün hayatýmýzý altüst etti. Her þeyimizi elimizden aldýlar. Her tarafa savurdular. Ýnsanlýða sýðmayan þeyler yaþadýk. O günleri asla unutamayacaðým"

ANF NEWS AGENCY"


Hallo Misafir!	Pertekliyiz.biz Sitesine Hosgeldiniz........Xerhatin.........Xerama