www.Pertekliyiz.Biz - Artikel Inhalt, Seite 14

'Ve cennet yanýyor… Hakikat yanýyor.. Her yan yangýn'

Gittiði diyarlarda ne yaþar? Yaþamýn en anlamlý yanýný nerde bulur? Bu soruyu kendilerine ve insanlýða en çok soranlar ve yaþamlarýnýn her anýnda bu soruyla karþý karþýya kalanlar, Maraþ Katliamý’nýn tanýklarýdýr.

Uzun yýllar Dêrsim daðlarýnda gerillalýk yapmýþ bir arkadaþýmla sohbet ederken bundan sonra nerede gerillalýk yapmak istediðini sordum. Güneybatý eyaletine gitmek istediðini söyledi. Güneybatýlý olmadýðý ve oralarý hiç görmediði halde, Güneybatý’ya gitmek istemesinin sebebinin ne olduðunu sordum. Dêrsim daðlarýnýn rüzgârlarýna verdiði, Munzur gözelerinin beyazlýðýnda yýkadýðý yüreði gibi net, keskin ve anlam dolu bir cevap verdi: „Maraþ katliamýnda yakýlan bir nenenin intikamýný almaya!“
O gün bugün yakýlan bir kadýnýn alevlerini tenimde duyumsar oldum. Kaynaðýný bilmek, anlamak ve o anlama dokunmak istedim. Ve bir zaman sonra ulaþtým o alevden anlamlara. Ýþte bugün o anlamlardan bir parçayý sözcüklere akýtma zamaný…
Takvimler 21 Aralýk 1978’i gösteriyor. Cennet yanýyor diyorlar. Belki de inanmýyor hiç kimse. Cennet yanýyor oysa. Bir alev topuna dönmüþ. Kutsal kitaplar cehennem yangýnlarýný anlatýyor biraz ötede. Yaþamlar ise kutsal olmayan, kutsallýðý, insanýn kutsallýðýný yangýn yangýn tüketen karanlýk beyinleri… Cehennemdeki yangýný anlatmak zor deðil ne de olsa. Kaynar kazanlar, ateþ kuyularý, aðýzlarýndan alev üfleyen canavarlar ve hepsinin mekâný yedi kat yerin altýna uzanan magmayý adres gösteren ateþ odalarý… Ardýna vebali tanrýlarýn boynuna kutsal kitaplarý alýp yangýnlarý çoðaltmanýn karþýlýðý nedir ki kutsallýk algýsýnda…
Kutsal kitaplarýn vebali günahý tanrýlarýn boynunaydý. Kutsallýðýn öldürüldüðü bu dünyada cehennem deðil cennet yanýyordu çünkü.
Bu satýrlar bizlere cenneti düþündüren tek gerçeði, hakikat aþýðý kadýnlarý anlatmaya niyet etti.
Cennet de iþte bu kadýnlardan biridir. Elbistan’ýn en güzel köyüdür diyorlar Nergele için. Nergeleliler kadar baþka köylerden olanlar da dillendiriyor bu güzellemeyi. Bir yeri güzel yapan havasý, suyu, yeþili ve tabii ki insanlarýdýr. Bir arada anlamlý bir yaþam sürmeyi bilen insanlardýr mekânlarý güzelleþtirenler.
Ýþte bu güzel coðrafyanýn en güzel insanlarýndan biri de Cennet’tir. Aslýnda adý Canê ama Cennet yazýlmýþ kütüðe. Cennet Çimen. Ne de olsa jin, jîn(yaþam), þîn(yeþil), þîn(yas-ölüm), can, canan, cenin, gen ya da cin, hepsi ayný anlamýn kýyýlarýnda gezinen sözcükler. Ayný anlama Arapça’da cenne(t) adý verilerek yaþamýn çeþitlendiði, çoðaldýðý ve anlam yücelmesinin yaþandýðý bir rol atfedilmiþ. Bu sözlerin ve anlamlarýn kesiþtiði yerde kadýnlar var. Yaþamý anlatan, anýmsatan ya da çaðrýþtýran, bu iddiayý yüklenen tüm sözcüklerin kadýnla özdeþleþmesi, tabii ki kadýnýn hayat kaynaðý olmasýyla ilgili. Çöllerde aranan, özlenen yemyeþil yaþam alanlarýna da verilen Cennet adýnýn bir kadýn adý olmasý güzel, anlamlý ve yerinde bir bakýþ açýsýdýr. Bu anlamlarýn hepsi kadýnlarýn adý olduðunda cennet yaþamlar indirilmiþ göklerden.

Ýþte o yaþamlarý getirmenin elçisi Cennet ya da Canê.
Canê 1970’li yýllarýn baþýnda kendi köyünden oðlu Hasan ve ailesiyle birlikte Maraþ merkeze göç etmiþ. Tümüyle Elbistan ve Pazarcýk’tan Maraþ merkeze göç eden Kürt Alevi ailelerin yaþadýðý semtte, Maraþ katliamýndan önce Canê Ana’nýn bir torunu da semtteki diðer gençler gibi Apocular ile tanýþmýþ ve örgütlenme faaliyetleri içerisine girmiþler. Dönem tüm Kürdistan’ýn yeni bir uyanýþ yaþadýðý bir dönemdir. Bu uyanýþýn ilk gerçekleþmesinin en önemli bir mekaný da Kürdistan’ýn sýnýr bölgelerinden olan Maraþ’týr.
23-25 Aralýk 1978 günlerinde Kürt mahallelerinde saldýrýlar geliþince, Canê Ana’nýn oðlu Hasan „Gençleri ve çocuklarý arýyorlar. Yaþlýlara bir þey yapmazlar“ düþüncesiyle, 80 yaþýný aþmýþ olan ve yürümekte zorlanan Canê Ana’yý evde býrakarak, aile olarak güvenilir bir yerlere gitmek için aceleyle evden kaçarlar...O sýrada tam bir talan ve kan hükmünü icra etmektedir Maraþ’ýn Kürt alevi mahallelerinde. Çok geçmeden Kürt mahallesine saldýran faþistler evleri talan ediyor ve yakýyorlardý. Faþist çeteler Canê Ana’nýn bulunduðu eve vardýklarýnda, sadece onunla ile karþýlaþýrlar.

Canê Ana’nýn gözleri...
Maraþ katliamý davasýnda mahkemede bir tanýðýn anlattýðý þu ifade vahþeti anlatýyor: „... Daha sonra karþý taraftaki bir gözü görmeyen yaþlý kadýn Cennet (Canê) Çimen’in evine girdiler. ‘Gel nene, gel nene’ diye dýþarý çýkardýlar. Cennet Çimen’in gözünü tornavida ile oyarak, silah sýkýp öldürdüler, yakýndaki helâ çukuruna baþ üzeri atýp, at arabasýný üzerine devirdiler. Sonra bütün evleri, bizim evi de yaktýlar.“
Katliama ve gözü dünmüþ faþistlerin insanlýktan nasýl çýktýðýna, nasýl insan bedenlerini parçalayarak bundan zevk aldýklarýna ve nasýl önlerine çýkan her þeyi yakýp yýkarak, iþlerine yarar gördükleri þeyleri çalýp çýrptýklarýna tanýklýk eden Canê Ana’nýn gözlerini çýkarýlmýþ ve yakýlmýþ bir durumdaki bedeni atýlan çukurdan olaylar bittikten günler sonra çýkarýlmýþ.Canê can verdiðinde, Alevilerdeki söyleniþiyle hakka yürüdüðünde 80 yaþýnýn üstündedir ama ona nene ya da ana demeye dilim varmýyor. Çünkü Canê yüreðimin topraðýnda bir genç kýz canlýlýðýyla, bir dokunulmamýþlýkla dolu anlamlar yeþertiyor.
Cennet bu dünyaya gözlerini kapatmýþ ve gönül gözünü açmýþ bir Kürt kadýný. Yörede bu dünyaya gözlerini kapatmýþ kadýnlarýn tüm dünyalarý görebildiðine dair bir inanýþ vardýr. Hakikati, görülenlerin ötesinde arayanlardýr onlar. Ermiþtirler. Cennet ananýn kýz kardeþi olan Elif Ana da bu yürek gözüyle gören kadýnlarýn en tanýnmýþlarýndan biridir. Bu dünyanýn hakikatten uzaklaþtýrýlmýþlýðýndan yüreðini uzaklaþtýrmýþ, gözlerini kapatýp bu dünyaya karanlýklarýn kalbinde kendi ýþýðýný aramanýn yolculuðuna çýkmýþ kadýnlar…
Cennet de öyle iþte. Yaþamýn bir yüzyýlýn kýyýsýna dayanmýþ olanýný toplayýp getirmiþ. Gözlerinin sonsuzluðunda eritip yüreðine akýtmýþ ömrünün taþýyýp getirdiklerini. Gören gözlerin sýnýrlýlýðýna karþýn sýnýrsýz bir yürekle bakmýþ bu dünyaya. Yüzyýlýn baþýnda hayata uyanmýþ ve yüzyýlýn son çeyreðine gelip dayanmýþ. Ýnsanlýk ömrünün en acý zamanlarýný yaþamýþ bir kadýnýn gözlerini bu dünyaya kapatmasý anlaþýlmaz gelmiyor artýk. Yaþadýðý coðrafyada yaþamýn en renkli, çeþitli, anlamlý ve biraradalýðýn mutluluk içinde yaþandýðý yüzüyle birlikte savaþlar, katliamlar, acýlar ve gözyaþlarýyla örülen yanlarý býrakmamýþ peþini.
Yüzyýlý dolduran aðýr hayatlar onun ömrünü de doldurmuþ. Bir gözü tümden görmüyor Canê’nin. Dünyaya gözlerini kapatmýþ birine düþman bile dokunmaz diyor herkes. Ama öyle demeyenler de var. Öyle diyemeyecek kadar yürek yoksunu olanlar da var…

Soykýrýmcýlarýn ortaklýðý
Her soykýrýmda uygulanan yöntemlerin ortaklýðý ilginçtir. Hamile kadýnlarýn karýnlarýndan ceninlerin çýkarýlarak öldürülmesi olayý her katliamda anlatýlýr. Bu öldürme biçimini ilk annemden duymuþtum. Onun anlattýklarý da, bir defa dinledikten sonra unutamadýklarýndan oluþmaktaydý. Süngülerin uçlarýna asýlmýþ bebekler anlatýldýðýnda, anlatan da dinleyen de unutamazdý bir daha. Genç kýzlarýn memelerinin kesilip sokaklara atýlmasý nasýl unutulabilir ki…
Bu tesadüf deðil tabii ki. Soykýrým için kýþkýrtýlmýþ ve öldürme eylemine þartlanmýþ faþistlerin, ölmüþ annelerinin karnýnda kalan ve yok sayýlacak kadar küçücük bir yaþama ihtimali olan ceninlerin varlýðýna dahi tahammül edememeleri, tam bir tecavüz zihniyetiyle saldýrmalarý barbarlýktan baþka hiçbir þeyle açýklanamaz.
Soykýrýmlarda, özellikle Ortadoðu’da uygulanan temel yöntemlerden biri ateþte yakmaktýr. Ýbrahim peygamberden bu yana zalimlerin mazlumlarý ateþe atmasý bir kirli gelenek olup süregeldi. Süregeldi diyorum; Maraþ Katliamý’ndan on dört yýl sonra gerçekleþen Sivas Katliamý da ayný zihniyetle gerçekleþtirilen bir kirli ve kanlý eylemdir. Özellikle hâkim Sünni anlayýþýný benimsemeyen Kürt topluluklarý üzerinde uygulanan bu yakma yöntemi, kendinden olmayaný yok etmeyi amaçlamaktadýr.
Maraþ Katliamý insanlarýn kendi evlerinde, iþyerlerinde, kendi köylerinde, doðup büyüdükleri topraklarýnda hiçbir yaþam güvencesinin kalmadýðý bir zamaný getirmiþtir. Topraðýný býrakýp gitmenin ne kadar zor olduðunu en iyi bilenler sürgün olup uzak memleketlerde yaþamak zorunda olanlardýr. Gidilen yerler daha rahat yaþam koþullarý, imkânlarý vs. saðlasa da topraðýndan kopmanýn zorluðu bu topluluklarda hep bir yara olarak kalmakta, uzaklýk arttýkça büyümektedir.
Kendi topraðýndan yaþamýný sürdüremeyecek kadar umudu kesen bir toplum nereye gider? Gittiði diyarlarda ne yaþar? Yaþamýn en anlamlý yanýný nerde bulur? Bu soruyu kendilerine ve insanlýða en çok soranlar, ve yaþamlarýnýn her anýnda bu soruyla karþý karþýya kalanlar, Maraþ Katliamý’nýn tanýklarýdýr.
Erken baþlamýþ ama geç tamamlanmýþ, yayýldýðý zaman kadar yüreði katletmiþ olan soykýrýmýn, Türkifikasyon stratejisinin kanlý bir adýmýdýr Maraþ Katliamý. Yörede önceki süreçlerde geliþen katliamlar, yoðun eritme politikalarý, homojenleþtirmeyi, farklýlýklarýn bir arada renklerini koruyarak ve birbirinin farklýlýðýný bir zenginlik bilerek yaþama yönelen halklarý düþmanlaþtýrmayý amaçlar. Yaratýlan ikilem, birliðin bozulmasýyla oluþur. Birlik bozulursa iki oluþur. Ýki demek, birliðin bedenindeki yarýlmadýr. Uçurum demektir. Ve bu uçurumdan tüm toplumlara dair anlamlar yuvarlanýp gider karanlýklara.

Toplumun sinesine barut atýldý
Karanlýk ve soðuk bir kýþ gecesidir. Nurhaklarýn, Engizeklerin soðuk rüzgârlarý ateþten bir zamaný durdurmaya koþarcasýna ayazlanýr. Ayazýn keskinliði ateþi soðutmak içindir belki de. Daðlar insanlarýn yüreklerini duyumsarmýþ derinden derine. Bir zaman sonra ateþler tutuþur. Yürekler ve çýðlýklar tutuþur. Ýnsanýn insaný tutuþturduðu bir zamanda buzdaðlarý da gelse, ateþ yürekli insanlarýn, alevlerin ortasýnda kalan son saniyelerini, ömürlerinin son demlerini, ateþten demlerini serinletmeye yeter mi?
Buyruklar ateþin dilinden konuþmaz sadece. Kesen, yakan, kýran ne varsa konuþur o zamanda. 1978 yýlýnýn Aralýk ayýnda, yýlýn son günlerine yapýþýp kalýr kanlý bir takvim yapraðý. Her çaðýn bir cellâdý, bir tanrýsý vardýr belki de. Hangisi güçlüyse onunla bilinir çað. Mitolojik canavarlar uzak bir söylence oldu belki, ama ölümlerle insan kanýyla beslenen kutsallýðýn katilleri, son yüzyýla kirli bir leke gibi yapýþýp kaldýlar. Ve zaman içinde küçülüp çoðalarak insanlýðýn anlam dünyasýný kirletmeyi kendilerine varlýk gerekçesi saydýlar.
Kara kýþýn ortasýnda tekmil yangýna dönüþen bir zaman aralýðý.
Çýra ýþýklarýnýn soluk soluk sýzdýðý her ev bir ateþ topuna dönüþmüþ bu zamanda.
Mevsimi yakmýþ bu yangýn.
Ýklimi yakýp tutuþturmuþ.
Külleri uzak, çok uzak, hayal edilemeyecek kadar uzak diyarlara savrulmuþ…
Her yangýn gibi biraz…
Biraz da hiçbir yangýna benzemeyen…
Maraþ’ta baþlayan bu yangýn önce Cennet’i yaktý. Cehennem zaten yangýnlardan ibaret bir yokoluþ korkusu yaratmayý amaçlardý onu tanýyanlarda. Cehennem korkusunu yüreðinin derinliklerinde duyumsayan faþistler Cennet’i yaktýlar. Kendi cehennemlerinden, cehennemî yangýnlarýndan kurtulmanýn yolunun Cennet’i yakmaktan geçtiðini sanýp yanýldýlar.
1978 yýlýnýn Aralýk ayýnýn son günlerinde, bir olaðanlýðýn olaðanüstülüðe dönüþtürülmesi zor olmadý. Farklýlýklarýn, çeþitliliklerin ve renkliliklerin zenginlik olarak bilindiði topraklarda ve rengârenk bir yaþamýn sürdüðü coðrafyada, bu farklýlýklarý uçurum kýyýlarýna dönüþtürmek ve alevleri yükseltmek bu zaman diliminin payýna düþtü.
19 Aralýk 1978 gününün gece yarýsý baþlatýlan provokasyonlarýn faþistlerin saldýrýlarýna dönüþmesi çok zor olmaz, çünkü provokasyonun amacý saldýrýlarý baþlatacak ilk olayý yaratmaktýr. Provokasyonun amacý yangýný baþlatacak kývýlcýmlarý tutuþturmak ve toplumun sinesine bir avuçluk barut atmaktý. Ve amaçlanan baþarýldý.
Ýlk saldýrýlarda katledilen iki öðretmenin cenaze törenine saldýran faþistler burada da üç insaný boðazýný keserek katlederler. „Müslüman Türkiye“ sloganlarýnýn atýlarak en geri duygularýn, milliyetçiliðin harlandýrýlmasý, Kürt Alevilere saldýrýlmasýna bir zemin yaratmýþ olur. Tüm soykýrým uygulamalarýnda görülen bir durum burada da yaþanmýþtýr. Saldýrganlar, kendinden olmayan, öteki olarak gördüklerini öldürmenin tek anlamlý, iyi ve doðru yol-yöntem olduðuna inanýrlar. Alevilere yönelik katliamlarýn hepsinde de Ýslam dinini yücelten, Aleviliði aþaðýlayan ve küçümseyen, dinsizlere-kitapsýzlara-kâfirlere ölüm çaðýran sloganlarýn atýlarak insanlarýn fanatikleþtirildiði görülmektedir. Zaten Maraþ Katliamý’nda da devletin bu olaylara müdahale etmemesi katliamý gerçekleþtiren zihniyetin devletle ayný olduðunu, ayný zamanda katliamý yönlendiren ve uygulayan kesimlerin de devlet kurumlarýyla iliþkisini ortaya koymaktadýr.

Maraþ Katliamý, etno-dinsel bir katliam
Katliam süresi olan 5-6 gün boyunca Alevilere ait tüm iþyerleri yakýlmýþ, Alevilere ait evlerin kapýlarýna kocaman çarpý iþaretleri koymak suretiyle damgalanarak yakýlmasý iþaretleri verilmiþtir. Bu bir haftalýk süre içerisinde bine yakýn ev yakýlmýþ, beþ yüze yakýn insan katledilmiþ ve bine yakýn insan da yaralanmýþtýr. Katliamdan sonra, kendi etnik kökeniyle ve inancýyla yaþamanýn mümkün olmadýðýný düþünen binlerce insan doðup büyüdüðü topraklarý býrakmak zorunda kalmýþ.
Olayýn sorumlularýna ya da suçlulara deðinmiyoruz, çünkü hukuk mücadelesinin garantisi olan devlet, sadece devlet organizasyonunu ve onu besleyen, onun gölgesinde büyüyen kan emicilerin güvenliðini saðlamak suretiyle suçluluðunu ispatlamýþtýr. Hukuk mücadelesinin hakikati dile getirme, görünür kýlma anlamýnda bir deðeri olmadýðý bilinmektedir. Amacýmýz tarihi unutmamanýn bir çabasýný vermektir. Olayý anlatmak, yaþanmýþ olanlarý bugüne taþýyarak bugünde acýyla oluþan anlama dokunabilmek ve alevleri hissedebilmektir. Cennette yangýný duyumsayabilmektir. Ýbrahim peygamber ile aramýzda bir kader baðý oluþturan gerçeði hissedebilmektir.
Hegemonyanýn doðuþundan bugüne uzanan benzerlik ilginçtir. Osmanlý sultanlarýnýn kirli ve kanlý zihniyetlerinden dökülen „Ýhrak-ý binnar!“ buyruðu ateþte yakýn anlamýna geliyor. Bu sözler, vakti zamanýnda Osmanlý oyunlarýnýn eziciliðini kabul etmeyen, onlarý deþifre eden ve kendi özerkliklerini, farklýlýklarýný, kendi inanç ve yaþayýþ özgünlüklerini ortaya koyan topluluklarýn yakýlmasý emrini veren sözlerdir. Osmanlý tarzý siyaset eyleyiþin bir biçimidir.
Kürdistan’da uygulanan soykýrým politikalarýndan güneybatý Kürdistan’ýn payýna, Fýrat’ýn batýsýna Türkifikasyon uygulamalarý ve yanmak düþtü. Ateþin ve güneþin kutsallýðýný yaþamýnýn merkezine yerleþtiren ve Zerdüþt inancýndan gelen topluluklarýn katledilmesinin ateþ yoluyla olmasý, hegemonyanýn farklý inanç ve etnik kökenli insanlara yaklaþýmýný ortaya koyuyordu. Maraþ Katliamý etno-dinsel kökenli bir katliam olmakla birlikte, faþistlerin attýðý „komünistlere ölüm“ sloganlarýyla siyasal boyutun da var olduðu bir katliamdýr.
Tüm bu sebeplerden dolayý Maraþ katliamýný unutmamak ve bu katliamý gerçekleþtiren Türkçü faþist siyasal Ýslamcý zihniyeti yýkana kadar mücadeleyi yükseltmek gerekmektedir.
Yangýnlarla örülen zamanlarý unutmak, kendi yürek yangýnýna hakarettir.
Unutma ihanetinin lekesiyle kimsenin anlamlý bir yaþam süremeyeceði de bir gerçektir.
Cennet’i yaktýlar.
Cennet yandý ve onun bedeninden, yüreðinden eriyen damlalar bu topraðýn hakikatine karýþtý. Bu topraklarýn direniþ, özgürlük ve hakikat karakterine bir damla cennet ekledi. Yüreðimizde tekmil Cennet’ten oluþan bir hakikate dönüþtü. Bir tapýnak gibi yükselen ve uðruna yaþamayý, uðruna ölecek kadar sevilecek bir yaþam yaratmayý amaçlayan bir yürek yarattýlar. Cennet’in küllerinin gideceði bir cenneti olmadý hiç. Onun inancýnda öbür dünyada gidilecek bir cennet yoktu. Bu gerçek onun kendisini cennet yapmasýna yetmiþti. Ancak onun yüreðinden, hakikat aþkýndan, anlam deryasýndan damlalarýn bu evrende yer ettiði, onun alevlerinden zerrelerin gelip bizim yüreðimizi tutuþturduðu bir gerçek.
Ondan geriye onun anlattýðý hakikatten damlalar kaldý. Bir de kendi vatandaþýný koruyamayan, hatta kendi vatandaþýnýn yakýlmasýný, boðazlanýp öldürülmesini onaylayan bir ulus devlet hezimetini anlatan, Türkiye Cumhuriyeti mühürlü bir resim…

(PolitikArt)

2209 Artikel (277 Seiten, 8 Artikel pro Seite)

2209 Artikel (277 Seiten, 8 Artikel pro Seite)


Hallo Misafir!	Pertekliyiz.biz Sitesine Hosgeldiniz........Xerhatin.........Xerama