Anneniz Türkçe yazmayý öðrenebilecek koþullara sahip olmasaydý, Türk olmanýza raðmen, anadiliniz Türkçe olmayabilirdi (belki de “olmazdý”). Ýþte o zaman Kürtlerin konuþtuðunu anlayamazdýnýz. Çünkü bugün Türkiye’deki Kürtler, anneleri Kürtçe yazmayý öðrenebilecek koþullara sahip olmadýðý için Türkçe öðrenmek zorundadýrlar ve Türklerle Türkçe konuþmaktadýrlar. Bu yüzden biz Türkler, Kürtlerin bizimle konuþmalarýný anlayabiliyoruz.

Fakat tam da bu yüzden biz de Kürtleri anlayabiliriz. Çünkü Türkler için Türkçe konuþabilmek, anadillerinde eðitim alabilmek çok önemlidir. Örneðin Kosova’daki Türkleri ele alalým:

Kosova’da Türkçe

1999’daki Kosova Savaþý’na kadar Kosova’daki Türkler, (eski) Yugoslavya devletinin saðladýðý imkân sayesinde, günde dört saat Türkçe (1999’daki Kosova Savaþý sýrasýnda haber geçen Kosovalý spiker Burbuçe Ruþiti’nin konuþtuðu gibi bir Türkiye Türkçesiyle) televizyon izleyebilirdi. Baðýmsýzlýðýný kazanmýþ Kosova Cumhuriyeti’nin çatýsý altýnda bugün de izleyebiliyor ama süre deðiþken olabiliyor.

“Sosyalist” Yugoslavya döneminde Sýrbistan Cumhuriyetine baðlý Kosova Özerk Bölgesi’nde Kosovalý Türk televizyoncular Türkiye’ye gelip, Kosova’da yayýnlanmak üzere, TRT’den program bantlarý alabiliyor ya da ortak programlar üretebiliyordu, bu durum bugün misliyle geçerlidir.

Kosovalý Türk Folklor ve Halk Danslarý Topluluklarý geçmiþte olduðu gibi günümüzde de pek çok uluslararasý etkinliðe katýlmaktadýr.

Kosova, Priþtine Üniversitesi’nde Þarkiyat Bölümü mevcuttu ve burada Türk Dili ve Edebiyatý Bölümü açýlmasý için mücadele veren akademisyenler Türkçe üzerine özellikle yerel aðýzlarýn yaþatýlmasý alanýnda çok önemli çalýþmalar gerçekleþtirdiler. Þarkiyat Bölümü’nün üyelerinden ve Türkçe edebi eserler de yazmýþ olan Süreyya Yusuf, Yaþar Kemal’den Aziz Nesin’e Türk edebiyatýnýn önemli isimleriyle sürekli temas halindeydi ve samimi dostluklara sahipti. Bugün Priþtine Üniversitesi, Filoloji Fakültesi’nde Türk Dili ve Edebiyatý Bölümü ve Prizren Eðitim Fakültesi’nde Türkçe Sýnýf Öðretmenliði Bölümü mevcuttur.

1969 yýlýndan sonra Priþtine’de “Tan” adý altýnda Türkçe gazete ve dergi çýkmýþ, ayný adlý bir yayýnevi faaliyet yürütmüþtür.

Kýsacasý 1951 yýlýndan beridir Kosova’daki Türkler, ana okulundan üniversiteye kadaranadillerinde eðitim (anadili eðitimi deðil) hakkýna ve olanaðýna sahiptir. (Bir Cumhuriyete deðil de Özerk Bölgeye sahip olan Arnavutlar üniversite eðitimini de Arnavutça alabiliyorlardý -tabii 1981’e kadar. Daha fazla bilgi için “Kosova’nýn Kendi Kaderi: ‘Komünistler’ Çatlasýn” baþlýklý yazý.)

Kosova’daki Türklerin nüfusu ne kadardýr? 

Bu saydýklarýmýz halen de Kosovalý Türklerin kullandýðý haklardýr ve baðýmsýz Kosova Cumhuriyeti altýnda bir mahrumiyetleri söz konusu deðildir aksine haklarý daha da artmýþtýr. Günümüze ait þu örnekler de verilebilir:

• 01-15 Nisan 2011 tarihleri arasýnda Kosova‘da yapýlan nüfus sayýmýnda kullanýlan belgeler Arnavutça, Sýrpça ve Türkçe olarak düzenlenmiþti.

• Yol tabelalarýnda Arnavutça, Sýrpça ve Türkçe kullanýlmaktadýr.

• Türk nüfusunun yüzde 5’in üzerinde olduðu idari birimlerde Türkçe resmi dildir, yüzde 3 olduðu yerlerdeyse resmiyete sahiptir. 

Kosova’nýn nüfusu aþaðý yukarý 2 milyondur. Peki kendi etnik kimlikleri ve dilleri hakkýnda bu kadar hak ve hukuka sahip Kosovalý Türklerin nüfusunu tahmin edebilir misiniz?

Yugoslavya dönemi sayýmlarýna (en son 1991) göre bu sayý 10 bin civarýndadýr. Tabii buna Kosovalý Türkler itiraz etmektedir. Hükümette bir bakanlýk ve iki bakan yardýmcýlýðýna sahip Kosova Demokratik Türk Partisi’nin son seçimlerde aldýðý oy sayýsý da 10 bin civarýndadýr, bu sayýyý aileleri de yansýtacak þekilde 4 ile çarparsak 40 bin kiþilik bir nüfus beklentisi biraz abartýlý olacaktýr ama biz yine de abartalým ve 50 bin kiþi kabul edelim (sayýmdan beklenti 20-25 bin civarý), yani nüfusun aþaðý yukarý yüzde 2,5’i (þehirli Arnavutlarýn bir kýsmý Türkçe bilmektedir, dolayýsýyla nüfusun yüzde 5’inin, yani 100 bin kiþinin Türkçe konuþabildiðini söylemek abartýlý olmayacaktýr).

Öncelikle Türkçe’nin resmi dil olmasý için ülkedeki toplam nüfusun yüzde 5’inin Türk olmasý deðil, yerelde, herhangi bir idari birimde yüzde 5 olmasý Türkçenin resmi dil olmasýný, yüzde 3 olmasý da resmiyete sahip olmasýný getirmektedir. Yani mesele Türklerin Kosova içinde yüzde 5 nüfusu ifade eden 100 bin kiþi olmalarý deðildir; 1000 kiþinin yaþadýðý ilçede 50 kiþi olmalarý o ilçede resmi yazýþmalarýn, yani mahkemelerin, kaymakamlýðýn, belediyenin, vergi dairesinin, nüfus idaresinin ve diðer kamu kurumlarýnýn Türkçe dilekçe kabul etmesi, buna Türkçe olarak cevap vermesi, ilân ve duyurularýn Arnavutça ve Sýrpça’ya ek olarak Türkçe yapýlmasý, yol levhalarýnýn ve kamu kurumlarýnýn tabelalarýnýn Türkçe de yazýlmasý v.b. demektir. Kýsacasý bir Türk’ün devlet kurumlarýnda iþini görmesi, gündelik hayatý olaðan yaþamasý için Arnavutça ya da anadili olan Türkçe’den baþka bir dil bilmesine ihtiyacý olmamasý demektir.

Peki, aþaðý yukarý 10 bin hanenin verdiði vergiyle yukarýda özetlenen Türkçe ile ilgili faaliyetleri finanse etmek mümkün müdür? Neyse ki Arnavutlar da böyle bir hesap peþinde deðillerdir, “Kosovalý Türk” olarak yazdýðýmýz nüfusu Kosovalý olarak görmektedir týpký kendileri gibi. Bu da onlarýn kimliklerine saygý gösterilmemesini, tanýnmamasýný gerektirmemektedir. Kosova bayraðýndaki yýldýzlardan biri de Türkleri simgelemektedir

Türkiye’de Kürtçe

Türkiye’de Kürtçe anadil olarak kabul edilmemektedir, resmi dil deðildir, devlet Kürtçe dilinde eðitim vermemektedir. Mahkemelerde ve Meclis’te “bilinmeyen bir dil” olarak geçmektedir. Fakat bir “þehit annesini” programýna çýkaran televizyoncu Cüneyt Özdemir röportajýný ancak bir tercüman aracýlýðýyla (genelde ölen askerin babasý ya da aðabeyi) yaptýðýnda, annenin konuþtuðu dilin Kürtçe olduðunu ölen askerin “Kürt kökenli” olarak duyurulmasýndan çýkarabiliyoruz. “Kürtçe” bir dil devlet tarafýndan bilinmemektedir fakat devlet dýþýnda herkes bilmektedir. Bu anlamýyla Türkiye’de Kürtçe’nin konumu ve durumunun örneðin Kosova’daki Türkçe’ye kýyasla “bilinmemezlikten gelindiðini” ve bu yolla ancak sansür edildiðini tespit edebiliriz.

Türkiye’deki Kürt nüfus ne kadardýr? 

“Kürtler en az 5-6 çocuk yapmaktadýr.”

“Kentlerde çoðalmýþlardýr.”

“Büyük kentleri bile ele geçirmiþlerdir.”

Ýþitmeye alýþageldiðimiz bu türden yargýlara kýymet verecek olursak nüfusun yarýsýndan fazlasý herhalde. Yine de istatistiklere bakmak en doðrusu. Fakat biz þimdilik istatistikleri bir kenara býrakalým ve Türkiye’deki Kürtlerin oranýný Kosova’daki Türklerin oraný olan yüzde 2,5 olarak kabul edelim —herhalde daha az olduðunu düþünen yoktur. Yüzde 2,5 bile 75 milyonluk Türkiye’de yaklaþýk 2 milyon kiþidir, yani bir Kosova nüfusu kadar (BDP’ye geçen baðýmsýz adaylar 12 Haziran 2011 seçiminde 2,2 milyon oy aldý). Bu sayý resmi dil için ikna edici deðil mi? 1,5 milyar nüfuslu Çin’de Uygur Türklerinin nüfusu 40-50 milyon civarýndadýr. Peki, bu sayý ikna edici mi? Dikkat! Uygurlarýn Çin nüfusundaki oraný da yaklaþýk yüzde 2,5-3. Ýster oran olarak ister salt sayý olarak ele alýnsýn Kürtçe’nin resmi dil olmasý için Türkçe baþlý baþýna yeterli bir örnektir. Dünyanýn herhangi bir yerinde Türkçe’nin resmi dil olmasý için öne sürülen gerekçelerin hepsi Kürtçe’nin Türkiye’de resmi dil olmasý için pekâlâ ileri sürülebilir.

Benim anadilim ama yazmadan, yazamadan

Bugün Kosova’dan (Yugoslavya döneminde özellikle 1956’da) göç edip gelmiþ yüz binlerce insan Türkiye vatandaþýdýr. Bu insanlar çocukken, evlerine yürüme mesafesindeki ilkokullarda Türkçe okuma yazma öðrenmiþ; tarih, kültür, fen bilimleri, matematik eðitimlerini Türkçe yapmýþlardýr. Bu insanlar anadillerinde eðitim almanýn zevkini, huzurunu, tadýný þüphesiz en iyi bilenlerdendir. O yüzden nüfusun yüzde 2,5’nin Türk olduðu Kosova’da, anneleri babalarý Türkçe yazmayý öðrendikleri için bugün anadili Türkçe olanlar Kürtleri en iyi anlayacaklar arasýndadýr.

Ebeveynleriniz Türkçe eðitim almasaydý, siz de Kürtleri anlayamazdýnýz. Çünkü Türkiye’de Kürtler de bugün Türkçe eðitim görmektedir. Çünkü Kürtlerin anneleri Kürtçe yazmayý öðrenememiþlerdir. Çünkü Kürtler anadillerinde yazmak, okumak, eðitim görmek istediklerini Türklere anlatabilmek için, buna haklarý olduðunu ifade edebilmek için, Türkleri ikna edebilmek için Türklerin anlayacaðý dilde konuþmakta ve yazmaktadýrlar. Týpký bir Kosovalý Türkün Arnavut ve Sýrplarý ikna edebilmek için Arnavutça ve Sýrpça yazmasý gibi. Týpký Elif Þafak’ýn daha çok satmasý için kitaplarýný Ýngilizce yazmasý gibi. Týpký Türkçeden baþka bir dilde eðitimin kabul edilemeyeceðini savunan bir akademisyenin daha çok okunsun diye makalelerini Ýngilizce yazmasý gibi.

Kürtler anadillerinde eðitim görseler dahi (birlikte yaþamayý istedikleri sürece) yine Türkçe öðrenip Türkçe yazacaklardýr. Çünkü Türkçe hâlihazýrda daha yaygýndýr ve daha çok büyük bir nüfus tarafýndan kullanýlmaktadýr. Ayrýca Türkçe ekonominin dilidir. Örneðin Ýstanbul’daki semt pazarlarýnda esnafýn büyük bir kýsmý Kürt olmasýna ve aralarýnda Kürtçe konuþmasýna raðmen Türkçe baðýrarak müþteri çekmeye çalýþýrlar. Google arama motoru tüm dünya dillerini bilmektedir ve baðlananýn bulunduðu ülkenin dilinde, Türkiye’de Türkçe, hizmet verir. Yani anadillerinde eðitim olanaðý verildiðinde Kürtlerin Türkçe öðrenmeyeceðini varsaymak hiç de gerçekçi deðildir. (Kaldý ki böyle olsa dahi bu bir suç ya da günah deðildir ve dünyanýn da sonu gelmeyecektir.)

Çok dilliliðe hayýr! Öyleyse tek dil mi? 

Kürtçenin eðitim dili ve resmi dillerden biri olmasý Türkçenin yaygýnlýðý, kullanýlýþlýðý hatta egemenliðinde bir deðiþime yol açmayacaktýr. Sadece Kürtçe yaygýnlaþacaktýr, fakat bu herhangi bir dilin aleyhine bir þey deðildir. Türkiye’de Türkçe’yi zayýflatmayacaktýr, aksine Kürtçe eðitim görenler ek olarak Türkçe öðrenecektir. Irak’ta Arapça, Kürdistan Bölgesel Yönetimi sýnýrlarý içinde Kürtçe yaygýndýr. Fakat Kürtler Arapça’da öðrenmekten geri durmamaktadýrlar. Erbil’de Türkiye sermayesinin açtýðý üniversite öncesi öðretim kurumlarýnda ve Iþýk Üniversitesi’nde (“Ishik” olarak yazýlmaktadýr ki bu “Bosch” markasýnýn Türkiye’de “Boþ” olarak yazýlmasý gibi bir þeydir) kaçýnýlmaz olarak Kürtçe eðitim de verilmektedir.

Peki, o halde neden Türkiye’de Türkçeye ayrýcalýk tanýnmaktadýr ve Türkçe dýþýnda bir baþka dilin resmi dil olmasý engellenmektedir? Oysa örneðin Ýngilizce gayr-ý resmi olarak ikinci bir eðitim dilidir ve hatta rahatlýkla söylenebilir ki resmen olmasa bile fiilen “resmi” dildir: Lise seviyesinde Ýngilizce eðitim veren okullar özellikle büyük þehirlerde oldukça yaygýndýr ve bugün Kürtçe denildiðinde tüyleri diken diken olan insanlar çocuklarýný Ýngilizce eðitim veren okullara kayýt ettirmekte ve bunlara yýlda on binlerce lira ödemektedirler. Bu okullarda matematik, fen dersleri kýsacasý Türkçe/Edebiyat dersi dýþýndaki dersler Ýngilizce’dir (ya da baþka bir yabancý dil). Pek çok üniversite ise Ýngilizce eðitim vermektedir, Türkçe deðil. Herhangi bir büyük þirketi örneðin bir bankayý aradýðýnýzda telesekreterin size ilk söylediði Ýngilizce devam etmek için basmanýz gereken tuþun hangisi olduðudur. Pek çok þirkette çalýþanlar gündelik hayatta Türkçe cümle yapýsýný yüklem ve özne dýþýnda neredeyse tamamen Ýngilizce sözcüklerle doldurmaktadýr: “Manager aksiyon aldý ve HR departmanýný outsource etti.” Bisküvi paketlerinin bile üzerinde en az üç dil mevcut (en son Devlet Bahçeli’nin katkýlarýyla “püskevit” eklendi). Markalarýn, dükkân, maðaza, market isimlerinin önemli bir oranda Ýngilizce olduðunu her gün deneyimleyebilirsiniz. Türkiye’de Türklerin hukuk dilinin bunca dil devrimi, dil ayrýcalýðý, dil fýrsatýna raðmen hâlâ Arapça egemenliðinde olduðu da ayrý bir vakýa: “Ahzu kabz yetkiniz yoksa tahsilat yapamayacaðýnýz gibi mortgage kredisi de alamazsýnýz.”

Türkçenin durumuna bakýldýðýnda Kürtçenin eðitim ve öðretim dili ve resmi dil olmasý halinde ilk karþýlaþacaðý sorunun “Kürtçenin Türkçe kelimelerden arýndýrýlmasý” olacaðýný söyleyebiliriz.

Hiçbir dile ayrýcalýk yok! 

TRT 6 yayýna baþladýðý gün AKP’nin Kürt milletvekilleri tam kadro açýlýþtaydýlar. AKP Van Milletvekili Gülþen Orhan Kürtçe türkü söylediðinde Kürt milletvekillerinin anadillerini özgürce, sakýnmadan kullanmalarýnýn; utanýp sýkýlmadan kendi dillerinde türkü dinlemelerin verdiði hoþnutluk yüzlerine, hal ve hareketlerine yansýyordu. Orada iktidar partisinin milletvekili olmaktan çýkmýþ, kendi dillerini özgürce kullanan sýradan insanlara dönüþmüþlerdi. Kürtçe için oradaydýlar. Devletin, egemenlerin, Türk milliyetçiliðinin amacý ne olursa olsun; bu giriþim asimilasyonun yumuþak yüzü de olsa, Kürt milletvekillerinin yer aldýðý o sahne, bir anlýk da olsa, salt Kürt kimliðini yaþamanýn, dýþa vurmanýn kaçýnýlmaz sonucuydu. “Özgürlüðün resmi”ydi niyet bu olmasa da.

Evet, bu sýnýrlý bir özgürlüktü ama Kürtler çok uzun bir süredir Kürtçe televizyon kanallarýný izleyebiliyorlardý. Önce uydu antenler, sonra internet bu olanaðý onlara sunmuþtu. Türkiye devleti açýsýndan hemen yaný baþýnda, Irak’ta, Kürdistan Bölgesel Yönetimi’nin kurulmasýyla birlikte artýk ROJ TV’nin yasaklanmasý için Avrupa’da ülke ülke dolaþmanýn, hükümetleri ikna etmeye kalkýþmanýn anlamý kalmamýþtý. Çünkü sýnýrýn bir metre ötesinde Kürtçe yayýn yapma özgürlüðü vardý, anten dikme özgürlüðü vardý.

Dolayýsýyla Türkiye Kürtçe yayýnlarý engelleme konusunda çoktan kaybettiði bir mücadeleyi, TRT 6’nýn kuruluþuyla Kürtçe yayýnlar içinde bir rekabete dönüþtürerek dengelemeye çalýþtý. Ýnkârdan rekabete geçiþ tabii ki asimilasyon hedefinden, niyetinden, politikasýndan vazgeçmek anlamýna gelmiyordu, aksine buna daha çok önem verilecek ve Kürtçe televizyon yayýný da bu amaca hizmet edecek bir araç olarak görülecekti. Fakat bu niyete raðmen Kürtçe yayýn yapan bir devlet televizyonun kurulmasý, her þeyden önce ve her amacýn dýþýnda Türkçe yayýn tekelinin ortadan kalkmasý demekti. Artýk Türkçe “tek imtiyaz sahibi” deðildi. Halen pek çok fýrsata, kayýrmaya, ayrýcalýða sahip olabilir ama bu haliyle “tek” olma ayrýcalýðýný yitirmiþti.

Tek bir dile, Türkçe’ye ayrýcalýk tanýnmadýðýnda da dünya dönmeye devam etti, kýyamet kopmadý ve Türkçe unutulup gitmedi. Benzer olarak, televizyon yayýnlarýnda olduðu gibi ilköðretimde de Türkçeye ayrýcalýk tanýnmamasý pekâlâ mümkündür. Hangi dillerde eðitim yapýlacaðý aynen Kosova’daki gibi belirlenebilir. Böylelikle ne Türkçeye ne de Kürtçeye ne de bir baþka dile ayrýcalýk tanýnmamýþ olur, eðitim dili yerelde demokratik yöntemle belirlenebilir. Ayný uygulama resmi dil için de bire bir geçerli kýlýnabilir, kýlýnmalýdýr. “Eyvah!” diyecektir kimileri, “o zaman Meclis’te herkes istediði dili konuþur.” Ne büyük fenalýk!

Unutulmamalýdýr ki 20 yýl önce, çatýsý altýnda, Leyla Zana’nýn tek bir cümle Kürtçe konuþmasýna izin vermeyen Meclis ve devlet bugün Kürtçe yayýn yapan bir televizyon kanalýný iþletiyor. Evet, devlet bunun için istekli deðildi; nihayetinde Kürtlerin mücadelesine ve teknolojiye engel olunamadý. Nedenler üzerine yapýlabilecek tartýþmalarý bir kenara býrakýrsak gelinen nokta (resmi Kürtçe yayýn), bir dile ayrýcalýk verilmeden de olabileceðini gösterdi. Dolayýsýyla herhangi bir dile ait bütün ayrýcalýklar yok edilirse, dillerin birbirine zorla kabul ettirilmesine son verilirse, o zaman Türkler ve Kürtler aralarýnda (rekabet etmeyecek, didiþmeyecek) anlaþmak konusunda fazla zorluk çekmeyeceklerdir ve Meclis çatýsý altýnda “korkunç” bir þey yapmaktan da korkmayacaklardýr. Leyla Zana ve bir baþka Kürt milletvekili örneðin Kürtçenin sorunlarý hakkýnda Kürtçe bir konuþma yaptýðýnda Meclis’in yüzde 80-90’ý konuþmayý anlayamayacak, anlamak için tercümana ihtiyaç duyacaktýr. Sadece bu olacaktýr, baþka bir þey deðil. (Yani Tayyip Erdoðan dünyanýn her yerinde Türkçe konuþtuðunda ne oluyorsa aynýsý olacaktýr.) Bunun yanýnda, büyük bir ihtimalle, milletvekilleri diðerlerini kendi görüþüne kazanmak ve ikna edebilmek için konuþmasýný Türkçe yapmayý tercih edecektir, tabii bazen de Türk milletvekili Leyla Zana’yý daha kolay ikna edeceðini düþünerek konuþmasýný Kürtçe yapacaktýr -Tayyip Erdoðan’ýn birkaç hitabýnýn ilk cümlesinde ya da selamlamada Kürtçe’yi kullanmasý ayný niyetledir.

Kürtçe için Türkçe yol gösteriyor

Televizyonda olduðu gibi okullarda ve Meclis’te de dillere ayrýcalýk tanýnmamasý ve buralarda Kürtçe’nin de yer bulmasýný saðlanabilir.

Sorunu Kürtçenin yaygýnlýk ve resmilik kazanmasýnýn engellenmesi olarak tarif etmek mücadele olanaklarýný daraltýcýdýr. Önemli olan herhangi bir dile ayrýcalýk verilmesine karþý çýkmaktýr, çünkü sorunun kendisi bir ayrýcalýktan dolayý ortaya çýkmýþtýr. Nasýl ki örneðin Osmanlý hanedanýndan ya da peygamber soyundan geliyor diye herhangi bir insana -örneðin cumhurbaþkaný olmasý için- ayrýcalýk tanýnmýyorsa ayný þekilde diller arasýnda da aristokrasi, hiyerarþi ve ayrýcalýða izin verilmemelidir.

“O zaman bir iki kiþinin kullandýðý dil için de okul açýlmasý, yol levhasý asýlmasý v.b. talepler gelecektir” diye itiraz edenler çýkabilir. Cevap olarak yine Kosova örneðine baþvurabiliriz: Bu yýl, Eylül ortasýnda yeni öðretim yýlý baþladýðýnda Kosova’nýn Mitroviça þehrinde, Anton Zako Qajupi Ýlköðretim Okulu’nda Türkçe birinci sýnýf açýldý ve sadece 3 öðrenci kaydý alýndý. Bu, þehirdeki ilk ve tek Türkçe sýnýftý. Ýki milyonluk nüfusu olan ve henüz üç yýl önce kurulmuþ bir ülkede insanlarýn anadillerinde eðitim alma olanaðý var, dünyanýn en büyük 16. ekonomisi olmakla övünen 72 milyonluk bir ülkede ise yok!

Diðer yandan þöyle bir itiraz da yükselebilecektir: “ Fakat 80 küsur yýldýr tanýnan ayrýcalýktan sonra Türkçe karþýsýnda diðer dillerin varlýk bulabilmesi için olumlu/telafi edici ayrýmcýlýk yapýlmasý gerekmez mi?” Yukarýdaki Mitroviça örneði bu itiraza da cevap vermektedir: 3 öðrenci için sýnýf açýlmasý pozitif ayrýmcýlýktan baþka ne anlama gelir ki?

Kürtçeye bir fýrsat verilmesinden çok Türkçeye ve bir baþka dile ayrýcalýk tanýnmasýna son verilmesi talep edilmelidir. Böylelikle lafazan liberallerin demogojilerine son verilebilir ve gerçek bir mücadelenin önü açýlabilir. Böylelikle iþçi sýnýfý bu mücadelenin gerçek sahibi olarak öne çýkabilir ve her türlü milliyetçi, þoven bakteriden temizlenebilir. Aksi taktirde burjuvazi dil, bayrak, marþ meseleleriyle iþçi sýnýfýný felç ederek kendi sýnýf politikalarýna baðlayacak ve tüm iþçi sýnýfýnýn kýdem tazminatý hakkýný gasp ederken “ciðerim yanýyor” ama “analar aðlamasýn, diye milletçe fedakârlýk etmemiz gerekir” nakaratýna bir kez daha sarýlacaktýr. Fakat bunun önüne geçmek için tersini yapmaya çalýþmak doðru deðildir: Kýdem tazminatý konusunu öne çýkarýp iþçi sýnýfýnýn birliðinin saðlanarak ardýndan kýdem tazminatý ve anadilde eðitim hakký sorunlarýnýn beraber çözüleceðini düþünmek hayalciliktir. Hayalcilik ise kolaycýlýktýr; beceriksizliði, basiretsizliði, siyasi hatalarý örtmenin en “ütopik” ve en “sosyalist” yoludur.

Ezilen ulus için kýdem tazminatý sorunu dahi ulusal sorun ile çarpýlmakta, dolayýsýyla bu konudaki maðduriyetin ezilen ulustan olmaktan kaynaklandýðýný veya katmerlendiðini düþünmektedir. Kýdemden çok ulusal kýdemsizliðini öne çýkarmaktadýr. Bu politik kavrayýþý görmezden gelen ve milliyetçi politikalardan þikayet edenler öncelikle kendi kaderini tayin konusunda “ama” sýz konuþup konuþamadýklarýna bakmalýdýrlar. Çünkü o “ama”lar þovenizmin gizlendiði örtünün lekelerinden baþka bir þey deðillerdir. Milliyetçi taleplerden gýna getirenler sýnýf politikalarý mý istiyor? O halde, bu kez, en üste “kendi kaderini tayin hakkýnýn kayýtsýz þartsýz savunulmasý” yazýlmalýdýr. Çünkü bu, ne kadar uzak olursa olsun, Kürt iþçilerinin en kolay okuyabildiði Türkçe cümledir.

Dünyanýn pek çok ülkesinde, þehrinde, mahallesinde Türkçenin durumu bir ayrýcalýðý deðil, herhangi bir dile ayrýcalýk tanýnmamasýnýn kazanýmlarýný yansýtmaktadýr ve Kürtçe için yol göstericidir.

* Kaynak: Sol Defter