Ödünç güle güle gider, aðlaya aðlaya gelir.
Ýleride geri alýnmak þartýyla verilen para, eþya ya da herhangi bir mal her iki tarafý da mutlu eder. Veren yardýmcý olduðu, alan da ihtiyacýný gördüðü için sevinir. Ancak geri verme zamaný gelince bu sevinç kaybolur. Çünkü çoklukla geri ödeme ya çok geç yapýlýr, ya da ödünç olarak verilen þeyin yýprandýðý görülür. Bu durum ödünç verenle, ödünç alanýn arasýný açar; dostluklarý bozup zedeler.

Öfkeyle kalkan, zararla (ziyanla) oturur.
Öfkesine kapýlarak iþ gören sonunda güç duruma düþer. Çünkü öfkeli, kýzgýn, sinirli insan iyi düþünemez, olup biteni iyi göremez, sonucu iyi hesaplayamaz. Bu yüzden de yanlýþ iþ yapar.

Öküze boynuzu yük deðil.
Ýnsan, kendi yakýnlarýnýn iþleri ile kendi iþlerini yük saymaz. Her ne kadar külfetmiþ gibi görünüyorlarsa da, aslýnda yaptýðý iþler kiþinin kendi yararýnadýr. Bk. “Koça boynuzu yük deðil.”

Ölenle ölünmez.
Her canlýnýn hayatý sona erer. Bu kaçýnýlmaz bir sondur ve doðal karþýlanmalýdýr. Çünkü ölüme çare bulunmaz. Bu bakýmdan yakýnýný kaybeden bir kimse, kendini tüketircesine üzülmemeli, sakin olup dövünmeyi býrakmalýdýr. Ne yaparsa yapsýn, ne kadar üzülürse üzülsün öleni geri getiremeyecektir.

Ölmüþ eþek, kurttan korkmaz.
Bazý sebeplerden ötürü çok sýkýntý ve acý çeken, felâket üstüne felâket görüp zarara uðrayan, kaybedecek bir þeyi kalmayan kimse, artýk hiçbir þeyden korkmaz; ne tehlikeye aldýrýr, ne de tehdide.

Ölüm kalým (dirim) bizim için.
Ýnsan yaþadýðý gibi her an ölebilir de. Bu bakýmdan öbür dünyayý da hesaba katmalý, ona göre davranmalý, dinin buyruklarýný yerine getirmeli, bu dünyadaki iþlerini de yarýn öleceðini düþünerek bir yola koymalý insan.

Ölüm ile öç alýnmaz.
Düþmanlarýnýn ölümünden sevinç duymak veya böyle bir duyguya kapýlmak insana yakýþmaz.

Önce can, sonra canan.
Ýnsanlar bencil yaratýklardýr. Can da kýymetlidir. Kaybedilmesi göze alýnamaz. Bu bakýmdan büyük fedakârlýk gerektirecek konularda önce kendilerini, sonra sevdiklerini ve yakýnlarýný düþünür insanlar.

Önce düþün, sonra söyle.
Aðýzdan çýkan sözü deðiþtirmek ya da geri almak çok zordur. Sarf edilen bir söz insaný güç durumda býrakabilir, zarara sokup piþman edebilir. Bu sebeple bir sözü sarf etmeden önce dikkatlice düþünmeli, ne getirip götüreceði iyice tartýlýp hesaplanmalýdýr.

Öpülecek el ýsýrýlmaz.
Saygý, sevgi, baðlýlýk gösterilecek ve teþekkür edilecek kimse incitilmemeli; sert ve kaba davranýþa muhatap kýlýnmamalýdýr.